گفتوگو با بهناز نادری:
سفر به نهايت دور ذهن را درگير ميكند
نمایش «سفر به نهایت دور»، به نویسندگی و کارگردانی محمد میرعلیاکبری در بخش تازههای تئاتر ایران و مسابقه بینالملل (تهران) سیوچهارمین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر، کاندیدای بخش بازیگری زن و پوستر و برنده تندیس بهترین طراحی لباس بوده است. این نمایش مضمونی اجتماعی در قالب فضایی سوررئال- تخیلی دارد. در این نمایش خسرو شهراز، مجید آقاکریمی، آرش فلاحتپیشه، محمدرضا مالکی، مسیح کاظمی، مهدی نصرتی، بهناز نادری، کامبیز مُنصف،لادن نازی، حمید خوشنویس و سحر حقشناس به ایفای نقش میپردازند. با بهناز نادری، بازیگر نقش ساره، گفتوگو کردهایم.
در کجا تئاتر و بازیگری را آموختهاید؟ آغاز فعالیت حرفهای شما با چه نمایشی بوده است؟
تئاتر را از سال ٨٣ در دانشکده هنرهای زیبا بهعنوان دانشجو آغاز کردم و در زمستان سال ٨٩ در مقطع کارشناسیارشد فارغالتحصیل شدم. درحالحاضر در همان دانشکده بهعنوان دستیار استاد مشغول به کار هستم و همچنان میآموزم. اولین تجربه حرفهای من در نمایش «سیگار خیس»، کاری از امیر پاکزاد بود که به خاطر آن، جايزه بازیگری اول زن جشنواره تجربه را دریافت کردم و بعد ١٣٥٧ و تردید نکن هوراشیو که به خاطر آنها هم کاندیدای بازیگری زن جشنواره فجر شدم.
از فعالیتتان در حوزه موسیقی بگویید. از سازهایی که به نواختن آنها آشنایی و تسلط دارید و از کار در حوزه آواز.
من در خانوادهای اهل موسیقی رشد یافتهام. همه برادرهایم ساز میزدند و برادر ارشدم به شکل حرفهای آواز کار میکرد و حوالی سال 13٧٠ در اصفهان شاگرد استاد شاهزیدی و علیرضا افتخاری بود. بهواسطه تمرینات ایشان، من هم دستگاههای موسیقی را تا حدودی آموختم و گوش موسیقاییام تربیت شد. از 12سالگی سازهای کوبهای را با دف شروع کردم و بعدها کاخن و کوزه را هم آموختم. برای شناخت نتهای موسیقی، ساز سهتار را هم تا حدودی تجربه کردم و بعد در پی یک اتفاق، تنبوری هدیه گرفتم و شروع به نواختنش کردم... البته در این سازها تقریبا مبتدی هستم.
کمی درباره نقش «ساره» برایمان بگویید. در رسیدن به نقش چه مسیری را رفتید و چه کمکهایی شما را به جلو برد؟ هدایت بازیگر در این نمایش چطور به شما کمک کرد؟
نقش ساره نقش ویژهای بود که همان قبل از جشنواره فجر آقای میرعلیاکبری به من پیشنهاد داد اما من درگیر اجراهای نمایش هیپوفیز به کارگردانی کورش نریمانی بودم و فرصت همکاری مهیا نشد. تا اینکه برای اجرای عموم باز هم تماس گرفتند و این همکاری شروع شد. از آنجایی که روزبه حسینی و آرش فلاحتپیشه هم در این زمینه به ایشان کمک میکنند، برای رسیدن به نقش بعد از دریافت اطلاعات کلی از کارگردان بیشتر با این دو عزیز درگیر بودم بهخصوص روزبه حسینی که خیلی پیشنهادهای خوبی داشت... ضمن اینکه باید از پارتنرهای عزیزم، جناب شهراز، محمدرضا مالکی، مسیح کاظمی و بقیه عزیزان بابت کمکهایشان تشکر کنم.
«سفر به نهایت دور» چه ویژگی موضوعی جذابی برای مخاطب امروز و نیز نسل جوان دارد؟
این متن با پرداختن به موضوعی انسانی و معضلاتی بزرگ که جامعه ما را این روزها خیلی درگیر کرده، آنهم به شکل سوررئالیستی و با تلاش برای ساختن فضایی وهمآلود و جادویی، بهشدت ذهن را درگیر میکند و امیدوارم در نهایت بتوانیم با عینیتبخشیدن درست به این ذهنیت تأثیر لازم را بر مخاطب بگذاریم.
نمایش «سفر به نهایت دور»، به نویسندگی و کارگردانی محمد میرعلیاکبری در بخش تازههای تئاتر ایران و مسابقه بینالملل (تهران) سیوچهارمین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر، کاندیدای بخش بازیگری زن و پوستر و برنده تندیس بهترین طراحی لباس بوده است. این نمایش مضمونی اجتماعی در قالب فضایی سوررئال- تخیلی دارد. در این نمایش خسرو شهراز، مجید آقاکریمی، آرش فلاحتپیشه، محمدرضا مالکی، مسیح کاظمی، مهدی نصرتی، بهناز نادری، کامبیز مُنصف،لادن نازی، حمید خوشنویس و سحر حقشناس به ایفای نقش میپردازند. با بهناز نادری، بازیگر نقش ساره، گفتوگو کردهایم.
در کجا تئاتر و بازیگری را آموختهاید؟ آغاز فعالیت حرفهای شما با چه نمایشی بوده است؟
تئاتر را از سال ٨٣ در دانشکده هنرهای زیبا بهعنوان دانشجو آغاز کردم و در زمستان سال ٨٩ در مقطع کارشناسیارشد فارغالتحصیل شدم. درحالحاضر در همان دانشکده بهعنوان دستیار استاد مشغول به کار هستم و همچنان میآموزم. اولین تجربه حرفهای من در نمایش «سیگار خیس»، کاری از امیر پاکزاد بود که به خاطر آن، جايزه بازیگری اول زن جشنواره تجربه را دریافت کردم و بعد ١٣٥٧ و تردید نکن هوراشیو که به خاطر آنها هم کاندیدای بازیگری زن جشنواره فجر شدم.
از فعالیتتان در حوزه موسیقی بگویید. از سازهایی که به نواختن آنها آشنایی و تسلط دارید و از کار در حوزه آواز.
من در خانوادهای اهل موسیقی رشد یافتهام. همه برادرهایم ساز میزدند و برادر ارشدم به شکل حرفهای آواز کار میکرد و حوالی سال 13٧٠ در اصفهان شاگرد استاد شاهزیدی و علیرضا افتخاری بود. بهواسطه تمرینات ایشان، من هم دستگاههای موسیقی را تا حدودی آموختم و گوش موسیقاییام تربیت شد. از 12سالگی سازهای کوبهای را با دف شروع کردم و بعدها کاخن و کوزه را هم آموختم. برای شناخت نتهای موسیقی، ساز سهتار را هم تا حدودی تجربه کردم و بعد در پی یک اتفاق، تنبوری هدیه گرفتم و شروع به نواختنش کردم... البته در این سازها تقریبا مبتدی هستم.
کمی درباره نقش «ساره» برایمان بگویید. در رسیدن به نقش چه مسیری را رفتید و چه کمکهایی شما را به جلو برد؟ هدایت بازیگر در این نمایش چطور به شما کمک کرد؟
نقش ساره نقش ویژهای بود که همان قبل از جشنواره فجر آقای میرعلیاکبری به من پیشنهاد داد اما من درگیر اجراهای نمایش هیپوفیز به کارگردانی کورش نریمانی بودم و فرصت همکاری مهیا نشد. تا اینکه برای اجرای عموم باز هم تماس گرفتند و این همکاری شروع شد. از آنجایی که روزبه حسینی و آرش فلاحتپیشه هم در این زمینه به ایشان کمک میکنند، برای رسیدن به نقش بعد از دریافت اطلاعات کلی از کارگردان بیشتر با این دو عزیز درگیر بودم بهخصوص روزبه حسینی که خیلی پیشنهادهای خوبی داشت... ضمن اینکه باید از پارتنرهای عزیزم، جناب شهراز، محمدرضا مالکی، مسیح کاظمی و بقیه عزیزان بابت کمکهایشان تشکر کنم.
«سفر به نهایت دور» چه ویژگی موضوعی جذابی برای مخاطب امروز و نیز نسل جوان دارد؟
این متن با پرداختن به موضوعی انسانی و معضلاتی بزرگ که جامعه ما را این روزها خیلی درگیر کرده، آنهم به شکل سوررئالیستی و با تلاش برای ساختن فضایی وهمآلود و جادویی، بهشدت ذهن را درگیر میکند و امیدوارم در نهایت بتوانیم با عینیتبخشیدن درست به این ذهنیت تأثیر لازم را بر مخاطب بگذاریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.