|

جنبش روشنایی، خاموش‌شدنی نیست

نظیر مودت.فعال اجتماعی و روزنامه‌نگار افغانستانی

پاره‌های تن علی پیش کی است؟
از علی، رفیقم
هیچ جنازه‌ای نمانده
چه چیزی از او را ببریم و به خاک بسپاریم؟
او تابوتی ندارد
من تابوت او را می‌پالم.
گورستان او کجا خواهد بود؟
تکه‌های گوشت را
هرکس به نام تکه‌های عزیزان خود، با خود برده‌اند
پاره‌های تن او پیش کی است؟
لطفا بیاورید
ما هم می‌خواهیم نشانی از او داشته باشیم
روی شانه‌های کی گریه کنم؟
- کاوه احمدزاده
باور دارم که شما هم حتما این متن را خوانده‌اید و اگر حتی ندانید این جملات شعر نیستند، باز هم با کلمه‌کلمه‌اش اشک می‌ریزید. در زبان ما «پالیدن» یک جست‌وجوی همه‌گرد و همه‌جاگرد است؛ درست همان کاری که ما در آن روز خاص کردیم. بعد از خوابیدن غبار و گرد انفجار، هرکدام از ما که به‌هوش بودیم، به‌دنبال تکه‌ای از تن عزیزانمان، خیابان‌ها را پالیدیم، اما چیزی نیافتیم. نبودن دوستانمان را حالا چطور به خودمان تسلیت بگوییم وقتی که قوتِ انفجار به حدی بوده که ردی از جنازه نیست؟ تابوت‌های خالی را روی دوش بگذاریم و از این‌سوی شهر به سمت گورستان برویم؟ ما که برای یک مطالبه مدنی آمده بودیم، حالا با کدام رفیقمان به حوالی برمی‌گردیم؟ مگر آن حوالی برق دارد؟ اصلا مهم است؟ جنبش روشنایی برای همین بود که عدالت معنا پیدا کند، ظهور کند و بماند، اما آنهایی که دم از عدالت می‌زدند، مردم را عزادار کردند، تنها کردند، بی‌یار و یاور به حوالی برگرداندند، ظلمی از این کلان‌تر؟ داغی از این سوزنده‌تر؟
حالا ما هم مثل شما ایرانی‌ها که در بسیاری از شهرهایتان چوکی (چهارراهی) به اسم «شهدا» دارید، در کابل چنین جایی داریم. از روز انفجار آن بمب، دیگر چهارراه دهمزنگ، دهمزنگ معنا نمی‌دهد، اینجا چهارراه خون است، چوک شهدا. ولی ما نیامده بودیم که شهید بدهیم، ما آمده بودیم که بگوییم می‌توانیم بیاییم. می‌توانیم مسائلمان را از خرد تا کلان، در همین‌جا و براساس حقوق قانونی و شهروندی‌مان حل کنیم، دولت هم گوش می‌داد، اگر این صدای وحشتناک انفجار، مانع نمی‌شد، سد نمی‌شد، سد ساختند که صدای بحق ما به گوش دولت نرسد، سد ساختند و ماهیان را به دام مرگ انداختند تا این صدا خاموش شود، اما نمی‌دانستند که جنبش روشنایی، خاموش‌شدنی نیست، گداخته‌تر می‌شود، از آه مادرانی که دیگر فرزندی ندارند، از آه فرزندانی که یتیم و بیچاره شده‌اند. چوک دهمزنگ آن روز غلغله بود، سراسر مردم، مردمی که اجازه نیافتند از مسیرهای مختلف به سمت کاخ بروند، راهی اینجا شدند، چه کسی گمان برده بود که قرار است سه بمب اینجا منفجر شود؟ شعار می‌دادیم: «ارگ، ارگ عدالت»، شعار می‌دادیم: «اشرف غنی، عبدالله، برگردان حق ما»، شعار می‌دادیم: «تبعیض سیستماتیک، آینده میشه تاریک»، اما این اعتراض، اعتراض داخلی‌مان بود، اعتراض ما برای ساختن ما. دشمن کینه‌جو حق نداشت دخالت کند، موضوع آن‌قدر داخلی بود که کسی حق نداشت این اعتراض را به خاک و خون بکشد. آنها غیظ کردند از این جماعت، از دیدن این‌همه آدم که آمده بودند، دشمن همین است دیگر، تاب اتحاد ما را ندارد و هرجا که باشد، می‌خواهد چاقوی خیانتش را در پشت ما فرو کند. حالا بیمارستان‌ها شلوغ است؛ از ابن‌سینا گرفته تا امنیت ملی و سردار داوودخان. قبرستان‌ها شلوغ است، همه شهر شلوغ است اما شلوغی ماتم‌زده. باورش سخت است که این چنین خون علی‌ها، نهال صبر مردم را آبیاری می‌کند، اما این اتفاق افتاده. خیلی‌ها از آن مجمعی که آن روز با ما آمدند به دهمزنگ، حالا دیگر نیستند، اما خیلِ ما خیل‌تر شده. آن‌موقع روشنایی می‌خواستیم، حالا کوره آتشیم، حالا می‌دانیم که باید برگردیم به خانه و درس بخوانیم، برگردیم به سر کارها و کار کنیم، برویم و کتاب بخوانیم، تا باز روز گردهمایی فرا برسد و این‌بار اگر از خانه بیرون بیاییم، دیگر یکان‌دوکان نیستیم؛ ‌هزارگانیم، ‌هزاران ‌هزارگان. ما در دهمزنگ، اتحاد را پالیدیم و یافتیم.

پاره‌های تن علی پیش کی است؟
از علی، رفیقم
هیچ جنازه‌ای نمانده
چه چیزی از او را ببریم و به خاک بسپاریم؟
او تابوتی ندارد
من تابوت او را می‌پالم.
گورستان او کجا خواهد بود؟
تکه‌های گوشت را
هرکس به نام تکه‌های عزیزان خود، با خود برده‌اند
پاره‌های تن او پیش کی است؟
لطفا بیاورید
ما هم می‌خواهیم نشانی از او داشته باشیم
روی شانه‌های کی گریه کنم؟
- کاوه احمدزاده
باور دارم که شما هم حتما این متن را خوانده‌اید و اگر حتی ندانید این جملات شعر نیستند، باز هم با کلمه‌کلمه‌اش اشک می‌ریزید. در زبان ما «پالیدن» یک جست‌وجوی همه‌گرد و همه‌جاگرد است؛ درست همان کاری که ما در آن روز خاص کردیم. بعد از خوابیدن غبار و گرد انفجار، هرکدام از ما که به‌هوش بودیم، به‌دنبال تکه‌ای از تن عزیزانمان، خیابان‌ها را پالیدیم، اما چیزی نیافتیم. نبودن دوستانمان را حالا چطور به خودمان تسلیت بگوییم وقتی که قوتِ انفجار به حدی بوده که ردی از جنازه نیست؟ تابوت‌های خالی را روی دوش بگذاریم و از این‌سوی شهر به سمت گورستان برویم؟ ما که برای یک مطالبه مدنی آمده بودیم، حالا با کدام رفیقمان به حوالی برمی‌گردیم؟ مگر آن حوالی برق دارد؟ اصلا مهم است؟ جنبش روشنایی برای همین بود که عدالت معنا پیدا کند، ظهور کند و بماند، اما آنهایی که دم از عدالت می‌زدند، مردم را عزادار کردند، تنها کردند، بی‌یار و یاور به حوالی برگرداندند، ظلمی از این کلان‌تر؟ داغی از این سوزنده‌تر؟
حالا ما هم مثل شما ایرانی‌ها که در بسیاری از شهرهایتان چوکی (چهارراهی) به اسم «شهدا» دارید، در کابل چنین جایی داریم. از روز انفجار آن بمب، دیگر چهارراه دهمزنگ، دهمزنگ معنا نمی‌دهد، اینجا چهارراه خون است، چوک شهدا. ولی ما نیامده بودیم که شهید بدهیم، ما آمده بودیم که بگوییم می‌توانیم بیاییم. می‌توانیم مسائلمان را از خرد تا کلان، در همین‌جا و براساس حقوق قانونی و شهروندی‌مان حل کنیم، دولت هم گوش می‌داد، اگر این صدای وحشتناک انفجار، مانع نمی‌شد، سد نمی‌شد، سد ساختند که صدای بحق ما به گوش دولت نرسد، سد ساختند و ماهیان را به دام مرگ انداختند تا این صدا خاموش شود، اما نمی‌دانستند که جنبش روشنایی، خاموش‌شدنی نیست، گداخته‌تر می‌شود، از آه مادرانی که دیگر فرزندی ندارند، از آه فرزندانی که یتیم و بیچاره شده‌اند. چوک دهمزنگ آن روز غلغله بود، سراسر مردم، مردمی که اجازه نیافتند از مسیرهای مختلف به سمت کاخ بروند، راهی اینجا شدند، چه کسی گمان برده بود که قرار است سه بمب اینجا منفجر شود؟ شعار می‌دادیم: «ارگ، ارگ عدالت»، شعار می‌دادیم: «اشرف غنی، عبدالله، برگردان حق ما»، شعار می‌دادیم: «تبعیض سیستماتیک، آینده میشه تاریک»، اما این اعتراض، اعتراض داخلی‌مان بود، اعتراض ما برای ساختن ما. دشمن کینه‌جو حق نداشت دخالت کند، موضوع آن‌قدر داخلی بود که کسی حق نداشت این اعتراض را به خاک و خون بکشد. آنها غیظ کردند از این جماعت، از دیدن این‌همه آدم که آمده بودند، دشمن همین است دیگر، تاب اتحاد ما را ندارد و هرجا که باشد، می‌خواهد چاقوی خیانتش را در پشت ما فرو کند. حالا بیمارستان‌ها شلوغ است؛ از ابن‌سینا گرفته تا امنیت ملی و سردار داوودخان. قبرستان‌ها شلوغ است، همه شهر شلوغ است اما شلوغی ماتم‌زده. باورش سخت است که این چنین خون علی‌ها، نهال صبر مردم را آبیاری می‌کند، اما این اتفاق افتاده. خیلی‌ها از آن مجمعی که آن روز با ما آمدند به دهمزنگ، حالا دیگر نیستند، اما خیلِ ما خیل‌تر شده. آن‌موقع روشنایی می‌خواستیم، حالا کوره آتشیم، حالا می‌دانیم که باید برگردیم به خانه و درس بخوانیم، برگردیم به سر کارها و کار کنیم، برویم و کتاب بخوانیم، تا باز روز گردهمایی فرا برسد و این‌بار اگر از خانه بیرون بیاییم، دیگر یکان‌دوکان نیستیم؛ ‌هزارگانیم، ‌هزاران ‌هزارگان. ما در دهمزنگ، اتحاد را پالیدیم و یافتیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.