نااعتراف
احمد غلامی
حسنگشنه گفت: «دیگه نمیتونم لب به غذا بزنم. هیچی از گلوم پایین نمیره، هرچی میخورم، عینشرو بالا میارم». فریکج گفت: «دکتر رفتی؟» گفت: «آره، هزارتا آزمایش دادم، خون، ادرار، سونوگرافی، کوفت و زهرمار...» فریکج گفت: «خب، جوابشرو گرفتی؟» گفت: «هنوز نه.» احمد شکارچی گفت: : «دکترا چی گفتن؟» گفت: «میگن یا سرطانه یا زخممعده!» همه خاموش شدند و بهتزده نگاهش کردند. احمدچترباز گفت: «ایشالا که سرطانه، میمیری از دستت راحت میشیم.» محسن مسافرچی با کف دست کوبید روی شکم برجسته حسنگشنه و گفت: «بهرام که گور میگرفتی همه عمر، دیدی که چگونه گور بهرام گرفت!» فریکج گفت: «یعنی میمیره؟» معلوم نبود از چه کسی این را پرسید. احمد چترباز گفت: «این، به این زودیها نمیمیره!» فریکج گفت: «هرچی میخوره بالا میاره، خب سرطان هم نباشه از گشنگی میمیره!» احمدچترباز گفت: «شاید حاملهس؟» همه زدند زیر خنده. احمدشکارچی گفت: «ناراحت نشو، سربهسرت میگذارن.» احمدچترباز گفت: «این یه مارمولکیه، خودشو زده به مریضی که پول ناهار نده!» بعد داد زد: «مشدی یه آبگوشت بده به حساب من!» محسنمسافرچی گفت: «اگه سرطان داشت اینطور سُر و مُر و گنده، جلو ما ننشسته بود. طوریش نیس بابا!» قهوهچی آبگوشت آورد و گذاشت جلوی حسنگشنه. دیزی را زیرچشم نگاه کرد و چیزی نگفت. احمد چترباز درِ دیزی را برداشت و با دو تکه نان لبه دیزی سفالی را گرفت و آورد نزدیک دماغ حسنگشنه. بخار آبگوشت بالا میزد. احمدچترباز گفت: «طاقت داری نخوری؟!» حسنگشنه اعتنایی نکرد. احمدچترباز دیزی را گذاشت روی میز و گفت: «بشمار سه تمومش میکنی، وگرنه خودم میخورم.» حسن گشنه محلش نداد. احمد چترباز دستبردار نبود. آبگوشت را ریخت توی کاسه و نرمهنرمه دنبه را توی آن له کرد و نان را ترید کرد تو کاسه و آن را هم زد. همه این کارها را با حوصله انجام میداد تا حسنگشنه را وسوسه کند. فریکج گفت: «گشنهم شد.» احمدشکارچی گفت: «بخور حسنآقا. یه قاشق بذار تو دهنت، سر ظهری تو همیشه گشنهای!» احمدچترباز قاشق را از آبگوشت پر کرد و برد نزدیک دهان او و گفت: «بخور بابا، بخور عزیزم. بداخلاقی نکن!» حسنگشنه اعتنایی نکرد. محسنمسافرچی گفت: «از دست تو نمیخوره، برو کنار...» احمدشکارچی را هل داد کنار و خودش جای او نشست و گفت: «یه لقمه بزن به همه ثابت کن سرطان داری، هرچی میخوری بالا میاری!» حسنگشنه اعتنایی نکرد. مثل بچهها که قهر کرده باشند، دهانش را سفت بسته بود و مقاومت میکرد. محسنمسافرچی قاشق را گذاشت توی دهان خودش و گفت: «اینجوری... دیدی کاری نداره!» فریکج گفت: «راست میگه سرطان داره، همین روزا میمیره. سربهسرش نگذارین!» احمدچترباز گفت: «زر نزن کج بیلیاقت. این به این زودیها نمیمیره تا سر من و تورو نخوره از دنیا نمیره!» فریکج گفت: «میمیره. خودم میدونم، ننجون منم همینطور شده بود. لب به غذا نمیزد، آخرش مرد!» بعد گریه کرد. محسنمسافرچی زد پس کلهاش و گفت: «پدرسگ واسه چی گریه میکنی، مگه اومدی سرخاک!» بعد یک قاشق آبگوشت دیگر گذاشت توی دهانش و گفت: «خداییش حرف نداره!» احمدشکارچی گفت: «مشدی یه قاشق دیگه بیار.» قهوهچی قاشق دیگری آورد و گذاشت توی کاسه. احمدشکارچی گفت: «نمنم بخور، شاید بالا نیاری!» حسنگشنه اعتنایی نکرد. احمدچترباز گفت: «نکنه واقعا سرطان گرفته!» محسنمسافرچی گفت: «من ازش نگیرم، از غذاش خوردم!» فری کج گفت: «اون که هنوز دست به غذا نزده!» احمدچترباز گفت: «این عقلش از تو بیشتره!» محسن مسافرچی سینی را کشید جلوی خودش و گفت: «معلوم نیس این چی تو کلشه!» بعد شروع کرد به خوردن. احمد چترباز گفت: «مشدی یه چایی بهش بده شاید گلوش تر بشه.» قهوهچی چای آورد و گذاشت جلوی او. احمدشکارچی گفت: «بخور حسنآقا، چرا بغ کردی؟ ایشالا که چیزی نیست!» حسنگشنه، استکان چای را برداشت و تا نزدیک دهانش برد ولی فوری آن را روی میز گذاشت. احمد شکارچی گفت: «چی شد، نمیتونی بخوری نخور، این دکترا بیخودی آدمو میترسونن.» فریکج گفت: «اگه هوشنگخان بود همهچی درست میشد!» احمدچترباز گفت: «مگه اون مفنگی آدمه!» قهوهچی از ته سالن داد زد: «آدم باش!» محسنمسافرچی گفت: «کجا رفته، کی میاد؟» قهوهچی گفت: «نمیدونم، زیاد روبهراه نبود. از صبح زده بیرون هنوز برنگشته.» حرف عوض شده بود. اما حسنگشنه باز هم چیزی نمیگفت. احمدشکارچی گفت: «یه چیزی بگو حسنآقا چرا یهدفعه اینطوری ساکت شدی؟» باز هم اعتنایی نکرد. فریکج گفت: «ننجون منم این آخریها با هیشکی حرف نمیزد.» حسنگشنه از جا بلند شد. همه زل زدند به او. قهوهچی گفت: «کجا؟ ناهار نخوردی که...» جوابش را نداد. احمدشکارچی گفت: «میخوای برسونمت!» جواب نداد. چند قدم به طرف قهوهخانه برداشت، بعد انگار که چیزی یادش آمده باشد، برگشت و گفت: «خیلی نامردید! من الکی گفتم ببینم چقدر دوستم دارین، معلومه هیچی. خیلی نامردید!» برگشت طرف در، دوباره همه بهتزده نگاهش کردند. باز پشیمان شد و برگشت و نشست و گفت: «خیلی نامردید، مشدی یه دیزی!» فریکج گفت: «هوشنگخان بود، اینطوری نمیشد!» بغض گلوی حسنگشنه را گرفته بود، نمنم قاشق آبگوشت را توی دهانش گذاشت. آرام میجوید تا شاید غذا جذب معدهاش شود.
حسنگشنه گفت: «دیگه نمیتونم لب به غذا بزنم. هیچی از گلوم پایین نمیره، هرچی میخورم، عینشرو بالا میارم». فریکج گفت: «دکتر رفتی؟» گفت: «آره، هزارتا آزمایش دادم، خون، ادرار، سونوگرافی، کوفت و زهرمار...» فریکج گفت: «خب، جوابشرو گرفتی؟» گفت: «هنوز نه.» احمد شکارچی گفت: : «دکترا چی گفتن؟» گفت: «میگن یا سرطانه یا زخممعده!» همه خاموش شدند و بهتزده نگاهش کردند. احمدچترباز گفت: «ایشالا که سرطانه، میمیری از دستت راحت میشیم.» محسن مسافرچی با کف دست کوبید روی شکم برجسته حسنگشنه و گفت: «بهرام که گور میگرفتی همه عمر، دیدی که چگونه گور بهرام گرفت!» فریکج گفت: «یعنی میمیره؟» معلوم نبود از چه کسی این را پرسید. احمد چترباز گفت: «این، به این زودیها نمیمیره!» فریکج گفت: «هرچی میخوره بالا میاره، خب سرطان هم نباشه از گشنگی میمیره!» احمدچترباز گفت: «شاید حاملهس؟» همه زدند زیر خنده. احمدشکارچی گفت: «ناراحت نشو، سربهسرت میگذارن.» احمدچترباز گفت: «این یه مارمولکیه، خودشو زده به مریضی که پول ناهار نده!» بعد داد زد: «مشدی یه آبگوشت بده به حساب من!» محسنمسافرچی گفت: «اگه سرطان داشت اینطور سُر و مُر و گنده، جلو ما ننشسته بود. طوریش نیس بابا!» قهوهچی آبگوشت آورد و گذاشت جلوی حسنگشنه. دیزی را زیرچشم نگاه کرد و چیزی نگفت. احمد چترباز درِ دیزی را برداشت و با دو تکه نان لبه دیزی سفالی را گرفت و آورد نزدیک دماغ حسنگشنه. بخار آبگوشت بالا میزد. احمدچترباز گفت: «طاقت داری نخوری؟!» حسنگشنه اعتنایی نکرد. احمدچترباز دیزی را گذاشت روی میز و گفت: «بشمار سه تمومش میکنی، وگرنه خودم میخورم.» حسن گشنه محلش نداد. احمد چترباز دستبردار نبود. آبگوشت را ریخت توی کاسه و نرمهنرمه دنبه را توی آن له کرد و نان را ترید کرد تو کاسه و آن را هم زد. همه این کارها را با حوصله انجام میداد تا حسنگشنه را وسوسه کند. فریکج گفت: «گشنهم شد.» احمدشکارچی گفت: «بخور حسنآقا. یه قاشق بذار تو دهنت، سر ظهری تو همیشه گشنهای!» احمدچترباز قاشق را از آبگوشت پر کرد و برد نزدیک دهان او و گفت: «بخور بابا، بخور عزیزم. بداخلاقی نکن!» حسنگشنه اعتنایی نکرد. محسنمسافرچی گفت: «از دست تو نمیخوره، برو کنار...» احمدشکارچی را هل داد کنار و خودش جای او نشست و گفت: «یه لقمه بزن به همه ثابت کن سرطان داری، هرچی میخوری بالا میاری!» حسنگشنه اعتنایی نکرد. مثل بچهها که قهر کرده باشند، دهانش را سفت بسته بود و مقاومت میکرد. محسنمسافرچی قاشق را گذاشت توی دهان خودش و گفت: «اینجوری... دیدی کاری نداره!» فریکج گفت: «راست میگه سرطان داره، همین روزا میمیره. سربهسرش نگذارین!» احمدچترباز گفت: «زر نزن کج بیلیاقت. این به این زودیها نمیمیره تا سر من و تورو نخوره از دنیا نمیره!» فریکج گفت: «میمیره. خودم میدونم، ننجون منم همینطور شده بود. لب به غذا نمیزد، آخرش مرد!» بعد گریه کرد. محسنمسافرچی زد پس کلهاش و گفت: «پدرسگ واسه چی گریه میکنی، مگه اومدی سرخاک!» بعد یک قاشق آبگوشت دیگر گذاشت توی دهانش و گفت: «خداییش حرف نداره!» احمدشکارچی گفت: «مشدی یه قاشق دیگه بیار.» قهوهچی قاشق دیگری آورد و گذاشت توی کاسه. احمدشکارچی گفت: «نمنم بخور، شاید بالا نیاری!» حسنگشنه اعتنایی نکرد. احمدچترباز گفت: «نکنه واقعا سرطان گرفته!» محسنمسافرچی گفت: «من ازش نگیرم، از غذاش خوردم!» فری کج گفت: «اون که هنوز دست به غذا نزده!» احمدچترباز گفت: «این عقلش از تو بیشتره!» محسن مسافرچی سینی را کشید جلوی خودش و گفت: «معلوم نیس این چی تو کلشه!» بعد شروع کرد به خوردن. احمد چترباز گفت: «مشدی یه چایی بهش بده شاید گلوش تر بشه.» قهوهچی چای آورد و گذاشت جلوی او. احمدشکارچی گفت: «بخور حسنآقا، چرا بغ کردی؟ ایشالا که چیزی نیست!» حسنگشنه، استکان چای را برداشت و تا نزدیک دهانش برد ولی فوری آن را روی میز گذاشت. احمد شکارچی گفت: «چی شد، نمیتونی بخوری نخور، این دکترا بیخودی آدمو میترسونن.» فریکج گفت: «اگه هوشنگخان بود همهچی درست میشد!» احمدچترباز گفت: «مگه اون مفنگی آدمه!» قهوهچی از ته سالن داد زد: «آدم باش!» محسنمسافرچی گفت: «کجا رفته، کی میاد؟» قهوهچی گفت: «نمیدونم، زیاد روبهراه نبود. از صبح زده بیرون هنوز برنگشته.» حرف عوض شده بود. اما حسنگشنه باز هم چیزی نمیگفت. احمدشکارچی گفت: «یه چیزی بگو حسنآقا چرا یهدفعه اینطوری ساکت شدی؟» باز هم اعتنایی نکرد. فریکج گفت: «ننجون منم این آخریها با هیشکی حرف نمیزد.» حسنگشنه از جا بلند شد. همه زل زدند به او. قهوهچی گفت: «کجا؟ ناهار نخوردی که...» جوابش را نداد. احمدشکارچی گفت: «میخوای برسونمت!» جواب نداد. چند قدم به طرف قهوهخانه برداشت، بعد انگار که چیزی یادش آمده باشد، برگشت و گفت: «خیلی نامردید! من الکی گفتم ببینم چقدر دوستم دارین، معلومه هیچی. خیلی نامردید!» برگشت طرف در، دوباره همه بهتزده نگاهش کردند. باز پشیمان شد و برگشت و نشست و گفت: «خیلی نامردید، مشدی یه دیزی!» فریکج گفت: «هوشنگخان بود، اینطوری نمیشد!» بغض گلوی حسنگشنه را گرفته بود، نمنم قاشق آبگوشت را توی دهانش گذاشت. آرام میجوید تا شاید غذا جذب معدهاش شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.