روزگار نجف دريابندري
بهتازگي چاپ سوم كتاب «گفتوگو با نجف دريابندري» در نشر مرواريد منتشر شده است. گفتوگو با دريابندري در شش بخش يا موضوع تقسيمبندي شده كه عبارتند از: زندگي، ترجمه، پسند و ناپسند زبان فارسي، داستاننويسي، طنز و سينما. مظفريساوجي در مقدمه كوتاه كتاب درباره روند شكلگيري اين گفتوگوي مفصل نوشته كه در آغاز و در سال 1382 براي گفتوگو درباره زندگي و آثار شاملو با دريابندري تماس گرفته كه او زير بار نميرود. بعد از گذشت يكسال مظفريساوجي باز براي گفتوگويي ديگر و اينبار درباره ترجمه با دريابندري تماس ميگيرد و با اصرار زياد او را راضي به انجام گفتوگو ميكند. اين گفتوگو قرار بوده در روزنامهاي به چاپ برسد اما گفتوگو تداوم مييابد و شكل كتاب به خود ميگيرد. دريابندري در اين گفتوگوي مفصل درباره مسائل مختلفي حرف زده است. بخش اول كه به زندگي او مربوط است، با كودكي و خانواده دريابندري شروع ميشود و در ادامه به موضوعات ديگري مثل تحصيلات او و اولين نوشتههايش پرداخته ميشود. در همين بخش دريابندري درباره حزب توده و پيوستنش به حزب ميگويد: «الان كه به سابقه خودم در حزب توده نگاه ميكنم ميبينم كه نظرم با اعضاي حزب فرق داشت. درواقع بايد بگويم كه من پنج شش سال، يا شايد هفت هشت سال از جريانهاي سياسي عقب بودم. يعني من حزب توده را به آن صورت كه در اول تشكيل شد ميديدم. ميدانيد كه حزب توده دو دوره كاملا مشخص دارد. دوره اول، دوره تشكيل آن است كه عناصر گوناگوني وارد حزب شدند. دوره دوم هم دوره بعد از كنگره دوم حزب است. يعني بعد از انشعاب كه بهكلي شكل ديگري پيدا ميكند. درواقع من وارد آن حزب اولي شده بودم. يعني حزبي كه هنوز منشعب نشده بود و آدمهاي گوناگوني در آن بودند. اين هم از شوخيهاي تاريخ است. چون وقتي كه من عملا وارد حزب توده شدم سه چهار سال از انشعاب ميگذشت و حزب بهكلي تغيير شكل داده بود.» بخش اول كتاب با اتفاقات ديگر زندگي دريابندري مثل دستگيري و محاكمه او و كار در فرانكلين ادامه مييابد تا به سالهاي بعد از انقلاب ميرسد. در بخش ترجمه، دريابندري درباره تلقياش از ترجمه و همچنين آثار مختلفي كه ترجمه كرده است حرف ميزند. در اين بخش دريابندري درباره ترجمه شعر، داستان و رمان، فلسفه و مسائل ديگر مربوط به ترجمه حرف زده است. در بخش پسند و ناپسند زبان فارسي، دريابندري درباره آثار منظوم و منثور كلاسيك فارسي حرف زده و در ادامه به شعر معاصر و نيما و ديگران رسيده است. در بخش داستاننويسي، او درباره شكلگيري ادبيات داستاني معاصر ايران حرف زده و قبل از جمالزاده از دهخدا نام ميبرد و معتقد است كه دهخدا اين استعداد را داشته كه رماننويس بسيار خوبي بشود. در ادامه اين بخش دريابندري درباره ديگر نويسندگان مهم ادبيات داستاني ايران حرف ميزند و حرفهاي صريح او در اينجا از قسمتهاي خواندني گفتوگو است. بخش بعدي كتاب، به طنز مربوط است كه بخش كوتاهي است و در آن درباره عبيد و حافظ و ايرجميرزا و هدايت و ... صحبت شده است. بخش پاياني كتاب به سينما مربوط است. دريابندري در سالهاي فعاليتش در حوزههاي مختلفي به ترجمه پرداخته و در كارنامه او «تاريخ سينما»ي آرتور نايت هم وجود دارد. اين بخش، با اين كتاب شروع ميشود و در ادامه دريابندري درباره سينماي ايران صحبت كرده است.
بهتازگي چاپ سوم كتاب «گفتوگو با نجف دريابندري» در نشر مرواريد منتشر شده است. گفتوگو با دريابندري در شش بخش يا موضوع تقسيمبندي شده كه عبارتند از: زندگي، ترجمه، پسند و ناپسند زبان فارسي، داستاننويسي، طنز و سينما. مظفريساوجي در مقدمه كوتاه كتاب درباره روند شكلگيري اين گفتوگوي مفصل نوشته كه در آغاز و در سال 1382 براي گفتوگو درباره زندگي و آثار شاملو با دريابندري تماس گرفته كه او زير بار نميرود. بعد از گذشت يكسال مظفريساوجي باز براي گفتوگويي ديگر و اينبار درباره ترجمه با دريابندري تماس ميگيرد و با اصرار زياد او را راضي به انجام گفتوگو ميكند. اين گفتوگو قرار بوده در روزنامهاي به چاپ برسد اما گفتوگو تداوم مييابد و شكل كتاب به خود ميگيرد. دريابندري در اين گفتوگوي مفصل درباره مسائل مختلفي حرف زده است. بخش اول كه به زندگي او مربوط است، با كودكي و خانواده دريابندري شروع ميشود و در ادامه به موضوعات ديگري مثل تحصيلات او و اولين نوشتههايش پرداخته ميشود. در همين بخش دريابندري درباره حزب توده و پيوستنش به حزب ميگويد: «الان كه به سابقه خودم در حزب توده نگاه ميكنم ميبينم كه نظرم با اعضاي حزب فرق داشت. درواقع بايد بگويم كه من پنج شش سال، يا شايد هفت هشت سال از جريانهاي سياسي عقب بودم. يعني من حزب توده را به آن صورت كه در اول تشكيل شد ميديدم. ميدانيد كه حزب توده دو دوره كاملا مشخص دارد. دوره اول، دوره تشكيل آن است كه عناصر گوناگوني وارد حزب شدند. دوره دوم هم دوره بعد از كنگره دوم حزب است. يعني بعد از انشعاب كه بهكلي شكل ديگري پيدا ميكند. درواقع من وارد آن حزب اولي شده بودم. يعني حزبي كه هنوز منشعب نشده بود و آدمهاي گوناگوني در آن بودند. اين هم از شوخيهاي تاريخ است. چون وقتي كه من عملا وارد حزب توده شدم سه چهار سال از انشعاب ميگذشت و حزب بهكلي تغيير شكل داده بود.» بخش اول كتاب با اتفاقات ديگر زندگي دريابندري مثل دستگيري و محاكمه او و كار در فرانكلين ادامه مييابد تا به سالهاي بعد از انقلاب ميرسد. در بخش ترجمه، دريابندري درباره تلقياش از ترجمه و همچنين آثار مختلفي كه ترجمه كرده است حرف ميزند. در اين بخش دريابندري درباره ترجمه شعر، داستان و رمان، فلسفه و مسائل ديگر مربوط به ترجمه حرف زده است. در بخش پسند و ناپسند زبان فارسي، دريابندري درباره آثار منظوم و منثور كلاسيك فارسي حرف زده و در ادامه به شعر معاصر و نيما و ديگران رسيده است. در بخش داستاننويسي، او درباره شكلگيري ادبيات داستاني معاصر ايران حرف زده و قبل از جمالزاده از دهخدا نام ميبرد و معتقد است كه دهخدا اين استعداد را داشته كه رماننويس بسيار خوبي بشود. در ادامه اين بخش دريابندري درباره ديگر نويسندگان مهم ادبيات داستاني ايران حرف ميزند و حرفهاي صريح او در اينجا از قسمتهاي خواندني گفتوگو است. بخش بعدي كتاب، به طنز مربوط است كه بخش كوتاهي است و در آن درباره عبيد و حافظ و ايرجميرزا و هدايت و ... صحبت شده است. بخش پاياني كتاب به سينما مربوط است. دريابندري در سالهاي فعاليتش در حوزههاي مختلفي به ترجمه پرداخته و در كارنامه او «تاريخ سينما»ي آرتور نايت هم وجود دارد. اين بخش، با اين كتاب شروع ميشود و در ادامه دريابندري درباره سينماي ايران صحبت كرده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.