خاطرات یک پزشک
سیدحسین مهرآوران . متخصص داخلی
پرده اول
29 سالش است و به علت سردرد ناحیه پسسری به درمانگاه آمده؛ در شرححال و معاینه فشار 17 روی 11، علائم دیسکوپاتی گردنی و چهره ماسکه و تهی از احساسش در ذهنم برجسته میشود. با شروع داروهای کنترلکننده فشار خون، سردرد و افسردگی، سه روز طول میکشد تا صبح امروز خنده را بر چهرهاش ببینم و عصر امروز با دستورات دارویی و توصیه به پیگیری سرپایی ترخیصش کنم. چندساعت از ترخیصش نگذشته که همسرش دارودردست به کلینیک مراجعه میکند که بعد از خوردن داروها گیج شده است و خوابیده. داروها را مرور میکنم و جز گاباپنتین صدمیلیگرمی توجیه دیگری پیدا نمیکنم. به همسرش میگویم: تریاک بهش ندین تا عکسالعملش را ببینم. کمی که اینپا و آنپا میکند، میگوید: اصلا ندیم؟! امروز عصر یه کمی مصرف کرد و گیج خوابید. یاد دو روز قبل میافتم که برای بار دوم از بیمار و مادرش پرسیدم آیا دارو (اسم رمز مخدر!) بهش میدهید یا مصرف میکند که قویا گفتند نه! دلم برای زن جوان 29 سالهای میسوزد که مثل دهها جوان، میانسال و کهنسال دیگر، از فقر فرهنگی، تریاک را برای تسکین دردهای فیزیکیشان مصرف میکنند درحالیکه دهها فراورده صناعی با عوارض جانبی کمتر و
مطمئنتر، سالهاست مرزهای استفاده از مخدر را روزبهروز عقب زده است و نیز دلم برای لبخندی میسوزد که دیگربار از چهره بیمار خانم 29سالهام گم شده.
پرده دوم
نیمههای شب بود که رزیدنت سالن دو تماس گرفت و گفت خانمی 34 ساله با تشخیص لنفوم که سه روز قبل بهدنبال اتمام شیمیدرمانی مرخص شده است با تب و کاهش گلبولهای سفید خون به اورژانس آورده شده و بسیار بدحال است. نیمساعت از خوابم نگذشته؛ خسته از کشیکی سخت و پراسترس درحالیکه توانی برایم نمانده بود، سعی کردم زودتر آماده شوم تا در اورژانس دوباره حاضر شوم. با شروع آنتیبیوتیکهای وسیعالطیف و هیدراسیون بیمار، همسری توجهم را جلب میکند که با همه نگرانی و اضطرابی که در وجودش است، بارها از من درخواست میکند که همه آنچه در توان دارم را انجام دهم. با همه خستگی وجودم که نیاز به تکرار مجددش نیست؛ تا حوالی شش صبح پیگیر آزمایشات و پذیرش واحد مراقبتهای ویژه میشوم. با پایدارشدن نسبی شرایط، با توصیههای لازم، پیگیری را به همکاران میسپرم تا یک ساعت قبل از صبح استراحت کنم. تا ظهر آن روز درگیر بهبود شرایطش با تقاضاهای دوباره و چندباره همسرش میمانم درحالیکه همچنان امکان انتقال به واحد مراقبتهای ویژه ممکن نمیشود. بیماری که شرایطش رو به بهبودی نسبی بود، بدحال میشود و عملیات احیا را با کمک همکاران آغاز میکنیم و بعد از 45
دقیقه ختم عملیات احیا. هنوز که چندسال از آن روز گذشته، گریههای مرد را که میگفت دو فرزند خردسال داریم، هیچوقت فراموش نمیکنم و نگاهی که گویی همه آنچه دارد را حاضر است فدا کند تا سلامتی عزیزش را دیگر بار به دست آورد. به همین سادگی دفتر سرنوشت یک مادر، یک انسان، پیش چشمانت بسته میشود و تو، دوباره میمانی با سختی حرفهای که در سختترین لحظههای زندگی انسانها با آنها همکلام و برایشان دستگیری؛ نه در لحظههای شادیها.
پرده اول
29 سالش است و به علت سردرد ناحیه پسسری به درمانگاه آمده؛ در شرححال و معاینه فشار 17 روی 11، علائم دیسکوپاتی گردنی و چهره ماسکه و تهی از احساسش در ذهنم برجسته میشود. با شروع داروهای کنترلکننده فشار خون، سردرد و افسردگی، سه روز طول میکشد تا صبح امروز خنده را بر چهرهاش ببینم و عصر امروز با دستورات دارویی و توصیه به پیگیری سرپایی ترخیصش کنم. چندساعت از ترخیصش نگذشته که همسرش دارودردست به کلینیک مراجعه میکند که بعد از خوردن داروها گیج شده است و خوابیده. داروها را مرور میکنم و جز گاباپنتین صدمیلیگرمی توجیه دیگری پیدا نمیکنم. به همسرش میگویم: تریاک بهش ندین تا عکسالعملش را ببینم. کمی که اینپا و آنپا میکند، میگوید: اصلا ندیم؟! امروز عصر یه کمی مصرف کرد و گیج خوابید. یاد دو روز قبل میافتم که برای بار دوم از بیمار و مادرش پرسیدم آیا دارو (اسم رمز مخدر!) بهش میدهید یا مصرف میکند که قویا گفتند نه! دلم برای زن جوان 29 سالهای میسوزد که مثل دهها جوان، میانسال و کهنسال دیگر، از فقر فرهنگی، تریاک را برای تسکین دردهای فیزیکیشان مصرف میکنند درحالیکه دهها فراورده صناعی با عوارض جانبی کمتر و
مطمئنتر، سالهاست مرزهای استفاده از مخدر را روزبهروز عقب زده است و نیز دلم برای لبخندی میسوزد که دیگربار از چهره بیمار خانم 29سالهام گم شده.
پرده دوم
نیمههای شب بود که رزیدنت سالن دو تماس گرفت و گفت خانمی 34 ساله با تشخیص لنفوم که سه روز قبل بهدنبال اتمام شیمیدرمانی مرخص شده است با تب و کاهش گلبولهای سفید خون به اورژانس آورده شده و بسیار بدحال است. نیمساعت از خوابم نگذشته؛ خسته از کشیکی سخت و پراسترس درحالیکه توانی برایم نمانده بود، سعی کردم زودتر آماده شوم تا در اورژانس دوباره حاضر شوم. با شروع آنتیبیوتیکهای وسیعالطیف و هیدراسیون بیمار، همسری توجهم را جلب میکند که با همه نگرانی و اضطرابی که در وجودش است، بارها از من درخواست میکند که همه آنچه در توان دارم را انجام دهم. با همه خستگی وجودم که نیاز به تکرار مجددش نیست؛ تا حوالی شش صبح پیگیر آزمایشات و پذیرش واحد مراقبتهای ویژه میشوم. با پایدارشدن نسبی شرایط، با توصیههای لازم، پیگیری را به همکاران میسپرم تا یک ساعت قبل از صبح استراحت کنم. تا ظهر آن روز درگیر بهبود شرایطش با تقاضاهای دوباره و چندباره همسرش میمانم درحالیکه همچنان امکان انتقال به واحد مراقبتهای ویژه ممکن نمیشود. بیماری که شرایطش رو به بهبودی نسبی بود، بدحال میشود و عملیات احیا را با کمک همکاران آغاز میکنیم و بعد از 45
دقیقه ختم عملیات احیا. هنوز که چندسال از آن روز گذشته، گریههای مرد را که میگفت دو فرزند خردسال داریم، هیچوقت فراموش نمیکنم و نگاهی که گویی همه آنچه دارد را حاضر است فدا کند تا سلامتی عزیزش را دیگر بار به دست آورد. به همین سادگی دفتر سرنوشت یک مادر، یک انسان، پیش چشمانت بسته میشود و تو، دوباره میمانی با سختی حرفهای که در سختترین لحظههای زندگی انسانها با آنها همکلام و برایشان دستگیری؛ نه در لحظههای شادیها.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.