|

عقاب سعادت

سیروس ابراهیم‌زاده

فتبارک‌الله که سینما سربلندی خویش را رسما بازیافت، پس از سال‌ها بی‌مهری‌های هر‌ازگاهی از سوی برخی مسوولان و بددهنی کسانی معدود، زمانی رسیده است که دولتمردانِ در تدارک کسب میز و مقامِ مضاعف، دست به دامان سینما شده‌اند و بازیگران و دست اندرکاران هنر هفتم را می‌نوازند و عزت‌باران می‌کنند. البته مردمِ همیشه در پشت و روی صحنه همواره سینما را دوست داشته‌اند و خواهند داشت و جوانانِ جویای نام و نانِ قندی هنرِ بازیگری برای دست یازیدن به گوهر تردید‌آمیز مقصود هرگز از پای نخواهند نشست.
می‌گویند یکی از نشانه‌های پیری آن است که برای
پیداکردن عینک گمشده‌ات به عینک نیازمند باشی و راقم این سطور چند سالی است که اغلب با عینک زاپاس به دنبالِ عینک اصلی‌اش می‌گردد و چشم‌افزار را چه بسا در یخچالِ منزل پیدا می‌کند. سه، چهار ماه پیش، ساعت چهار بعد‌از‌ظهر، زنگ در خانه به صدا در‌آمد و جوانی در صفحه «ببین کیه» نمودار گشت که عینک پیدا شده مرا در دست داشت. ذوق‌زده بفرمایی زدیم و داخل شد و بالا آمد و مَقْدمش را گرامی داشتیم. جوانی مودب و ریزه‌میزه. گفت در کبابی «صالحیه» بازار تجریش کار می‌کند و هفته پیش عینک مرا زیر یکی از میزها شناسایی کرده، پرسان‌پرسان سراغ گرفته نشانی‌ام را یافته... . گویی دنیا را به من داده‌اند. عینک اصلی چیز دیگری است. فرصتِ پذیرایی شدن نداشت. خواستم انعامی تقدیم کنم، نپذیرفت. گفتم چیزی از من بخواهد. گفت نامش «جواد» است و عاشقِ بیقرار بازیگری سینما... تو خود حدیث مفصل بخوان از این مُجمل!
«جواد» را به دوست دیرینه کارگردانِ پیشکسوت «عبدالله جمال‌زاده» معرفی کردم. با سفارش ویژه که هر‌طور شده دستش را به نقشی کوتاه بند کند و هوایش را داشته باشد، چون مدیون مهر او هستم و عزیز ماست و... و... و... .
یکی، دو هفته بعد «عبدالله» زنگ زد و گفت دستورِ بچه محل خودم را به یاد خیابان ری و بازارچه نایب‌السلطنه با جان و دل انجام دادم. فیلمنامه افسانه‌ای -تاریخی «یا شانس یا اقبال!» را دست گرفته‌ام. قرار است «جواد» نقش کوچک جوانِ خُل‌و‌چِل و
آس و پاسی را بازی کند که در جریان انتخاب پادشاه کشورHERTESTAN عقاب سعادت بر سرش می‌نشیند و صاحب همه چیز‌ می‌شود. یک سکانس بیشتر نیست ولی نقش دیده می‌شود.
چندی پیش با یاران «انجمن بازنشستگانِ پارک مهر» قرار‌مدار گذاشتیم ناهار را در کبابی «صالحیه» بخوریم. جلوی مغازه، «جواد» را دیدم که با حالِ نزار و سر‌و‌کله باند‌پیچی شده کباب باد می‌زند. احساس کردم زیر‌چشمی مرا دیده ولی دوست ندارد به‌جا آورد و همکلام شود. به روی خود نیاوردم و تا کباب برسد با نان و پنیر و ریحان و ادامه صحبت‌های تمام‌نشدنی «یادش به خیر» با دوستان خود را مشغول کردم.
تلفن «عبدالله جمال‌زاده» جواب نداد. در منزل چند‌بار شماره را گرفتم.
فتبارک‌الله که سینما سربلندی خویش را رسما بازیافت، پس از سال‌ها بی‌مهری‌های هر‌ازگاهی از سوی برخی مسوولان و بددهنی کسانی معدود، زمانی رسیده است که دولتمردانِ در تدارک کسب میز و مقامِ مضاعف، دست به دامان سینما شده‌اند و بازیگران و دست اندرکاران هنر هفتم را می‌نوازند و عزت‌باران می‌کنند. البته مردمِ همیشه در پشت و روی صحنه همواره سینما را دوست داشته‌اند و خواهند داشت و جوانانِ جویای نام و نانِ قندی هنرِ بازیگری برای دست یازیدن به گوهر تردید‌آمیز مقصود هرگز از پای نخواهند نشست.
می‌گویند یکی از نشانه‌های پیری آن است که برای
پیداکردن عینک گمشده‌ات به عینک نیازمند باشی و راقم این سطور چند سالی است که اغلب با عینک زاپاس به دنبالِ عینک اصلی‌اش می‌گردد و چشم‌افزار را چه بسا در یخچالِ منزل پیدا می‌کند. سه، چهار ماه پیش، ساعت چهار بعد‌از‌ظهر، زنگ در خانه به صدا در‌آمد و جوانی در صفحه «ببین کیه» نمودار گشت که عینک پیدا شده مرا در دست داشت. ذوق‌زده بفرمایی زدیم و داخل شد و بالا آمد و مَقْدمش را گرامی داشتیم. جوانی مودب و ریزه‌میزه. گفت در کبابی «صالحیه» بازار تجریش کار می‌کند و هفته پیش عینک مرا زیر یکی از میزها شناسایی کرده، پرسان‌پرسان سراغ گرفته نشانی‌ام را یافته... . گویی دنیا را به من داده‌اند. عینک اصلی چیز دیگری است. فرصتِ پذیرایی شدن نداشت. خواستم انعامی تقدیم کنم، نپذیرفت. گفتم چیزی از من بخواهد. گفت نامش «جواد» است و عاشقِ بیقرار بازیگری سینما... تو خود حدیث مفصل بخوان از این مُجمل!
«جواد» را به دوست دیرینه کارگردانِ پیشکسوت «عبدالله جمال‌زاده» معرفی کردم. با سفارش ویژه که هر‌طور شده دستش را به نقشی کوتاه بند کند و هوایش را داشته باشد، چون مدیون مهر او هستم و عزیز ماست و... و... و... .
یکی، دو هفته بعد «عبدالله» زنگ زد و گفت دستورِ بچه محل خودم را به یاد خیابان ری و بازارچه نایب‌السلطنه با جان و دل انجام دادم. فیلمنامه افسانه‌ای -تاریخی «یا شانس یا اقبال!» را دست گرفته‌ام. قرار است «جواد» نقش کوچک جوانِ خُل‌و‌چِل و
آس و پاسی را بازی کند که در جریان انتخاب پادشاه کشورHERTESTAN عقاب سعادت بر سرش می‌نشیند و صاحب همه چیز‌ می‌شود. یک سکانس بیشتر نیست ولی نقش دیده می‌شود.
چندی پیش با یاران «انجمن بازنشستگانِ پارک مهر» قرار‌مدار گذاشتیم ناهار را در کبابی «صالحیه» بخوریم. جلوی مغازه، «جواد» را دیدم که با حالِ نزار و سر‌و‌کله باند‌پیچی شده کباب باد می‌زند. احساس کردم زیر‌چشمی مرا دیده ولی دوست ندارد به‌جا آورد و همکلام شود. به روی خود نیاوردم و تا کباب برسد با نان و پنیر و ریحان و ادامه صحبت‌های تمام‌نشدنی «یادش به خیر» با دوستان خود را مشغول کردم.
تلفن «عبدالله جمال‌زاده» جواب نداد. در منزل چند‌بار شماره را گرفتم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.