اهالی تجسمی از «کلانتری» گفتند
بوی کاهگل و آواز پرنده
شرق: کمی مانده به دو ماه از درگذشت پرویز کلانتری، مراسم یادبودی برای او با حضور خانواده و دوستانش برگزار شد تا بار دیگر خصوصیات شخصی و حرفهای او را مرور کنند. مراسم یادبود پرویز کلانتری، نقاش و نویسندهای که 31 اردیبهشت پس از مدتی بیماری درگذشت، در گالری شهریور برگزار شد. در این برنامه که 25 تیر برگزار شد، چهرههایی مانند علیاکبر صادقی، نصرالله افجهای، حسین محجوبی، پوری بنایی، افشین پیرهاشمی، سیفالله پویاراد، حمیدرضا کشمیرشکن و... حضور داشتند. به گزارش هنر آنلاین، فیلمی از لحظات زندگی پرویز کلانتری پخش شد و در ادامه امیرحسین زندی، مدیر گالری شهریور این مراسم را ادای احترام به هنرمندی بزرگ خواند که حافظه نقاشی چندین نسل به شمار میآید. خسرو سینایی، نویسنده و کارگردان سینما نیز درباره کارنامه هنری و زاویه نگاه خاص زیباییشناختی کلانتری صحبت کرد و جایگاه او در هنر ایران را ستود. پس از آن لیلی گلستان، مدیری گالری گلستان، خصوصیاتی مانند انسانیت، اخلاق و کار هنری خلاقانه کلانتری را تحسین کرد و به نقش فرح یوسفی، همسر کلانتری اشاره کرد: «حضور او زمینهساز زندگی هنرمندانه استاد بود و من به دوستی با خانم یوسفی افتخار میکنم». محمدحسن حامدی، سردبیر مجله تندیس ضمن قرائت متنی در تحلیل آثار کلانتری، افزود: «پرویز کلانتری در مقام نویسنده، قلمی هوشمند دارد و نوشتههایش را آن وقتی پیشروی ما میگذارد که در تحول انقلاب، بسیاری از ارزشها، نادیده انگاشته میشدند. او نمیخواست که خدمات و زحمات کسانی را فراموش کند که به زندگی و به این سرزمین عشق ورزیده بودند». به اعتقاد حامدی، شناخت هنرمندان بزرگی مانند فرامرز پیلارام، هوشنگ پزشکنیا، وینچنرو بیاتکینی با نوشتههای او نسبت دارند. شمهای از دستاوردهای کلانتری در کتابی با عنوان «این شاخه مال من» است، در 400 صفحه انتشار یافته و این همه اشاره است به عملکرد هنرمندی که میگفت: «خطخطی میکنم تا خودم را پیدا کنم». او ادامه داد: «کلانتری بهطور مشخص و پیوسته معلمی نکرد؛ اما اگر جانمایه برجستگان هنر نقاشی امروز را بکاویم، اولین جرقههای زندگی هنرمندان و چرخههای زندگی و گرایش آنها را به هنر، در دلبستگی آنها به کتابهای درسیشان با نقاشیهای پرویز کلانتری میبینیم».علیرضا سمیعآذر، مدیر اسبق موزه هنرهای معاصر تهران و آخرین سخنران درباره کلانتری، گفت: «برخلاف تفاسیری که میشنوم، نقاشیهای ایشان را نگاه معمارانه نمیدانم؛ بلکه صحنهای که استاد بر بومهای کاهگلی نقش بسته است، اتوپیایی است که گویا در خواب دیده است. این نقاشیها لبریز از سکوت و خلوص زاییده رؤیایی است که استاد نقاش دیده و به دنیای واقعی ارمغان داده است».او پرویز کلانتری را یک بزرگمرد توصیف کرد: «کلانتری این آرامش مثالزدنی را از کانون آرام و دلپذیر خانوادهاش داشت. در نگاه، گفتار و آثار استاد گرمایی مستمر جریان داشت که بهیقین به لطف گرمای پرمهر خانوادهاش تجلی یافته بود؛ ازاینرو وظیفه خود میدانم از سرکار خانم فرح یوسفی، همسر محترم و نگار و ترانه، دو دختر یادگار استاد به سبب توجه و انرژی بسیاری که به ایشان اهدا کردند، سپاسگزاری کنم».
شرق: کمی مانده به دو ماه از درگذشت پرویز کلانتری، مراسم یادبودی برای او با حضور خانواده و دوستانش برگزار شد تا بار دیگر خصوصیات شخصی و حرفهای او را مرور کنند. مراسم یادبود پرویز کلانتری، نقاش و نویسندهای که 31 اردیبهشت پس از مدتی بیماری درگذشت، در گالری شهریور برگزار شد. در این برنامه که 25 تیر برگزار شد، چهرههایی مانند علیاکبر صادقی، نصرالله افجهای، حسین محجوبی، پوری بنایی، افشین پیرهاشمی، سیفالله پویاراد، حمیدرضا کشمیرشکن و... حضور داشتند. به گزارش هنر آنلاین، فیلمی از لحظات زندگی پرویز کلانتری پخش شد و در ادامه امیرحسین زندی، مدیر گالری شهریور این مراسم را ادای احترام به هنرمندی بزرگ خواند که حافظه نقاشی چندین نسل به شمار میآید. خسرو سینایی، نویسنده و کارگردان سینما نیز درباره کارنامه هنری و زاویه نگاه خاص زیباییشناختی کلانتری صحبت کرد و جایگاه او در هنر ایران را ستود. پس از آن لیلی گلستان، مدیری گالری گلستان، خصوصیاتی مانند انسانیت، اخلاق و کار هنری خلاقانه کلانتری را تحسین کرد و به نقش فرح یوسفی، همسر کلانتری اشاره کرد: «حضور او زمینهساز زندگی هنرمندانه استاد بود و من به دوستی با خانم یوسفی افتخار میکنم». محمدحسن حامدی، سردبیر مجله تندیس ضمن قرائت متنی در تحلیل آثار کلانتری، افزود: «پرویز کلانتری در مقام نویسنده، قلمی هوشمند دارد و نوشتههایش را آن وقتی پیشروی ما میگذارد که در تحول انقلاب، بسیاری از ارزشها، نادیده انگاشته میشدند. او نمیخواست که خدمات و زحمات کسانی را فراموش کند که به زندگی و به این سرزمین عشق ورزیده بودند». به اعتقاد حامدی، شناخت هنرمندان بزرگی مانند فرامرز پیلارام، هوشنگ پزشکنیا، وینچنرو بیاتکینی با نوشتههای او نسبت دارند. شمهای از دستاوردهای کلانتری در کتابی با عنوان «این شاخه مال من» است، در 400 صفحه انتشار یافته و این همه اشاره است به عملکرد هنرمندی که میگفت: «خطخطی میکنم تا خودم را پیدا کنم». او ادامه داد: «کلانتری بهطور مشخص و پیوسته معلمی نکرد؛ اما اگر جانمایه برجستگان هنر نقاشی امروز را بکاویم، اولین جرقههای زندگی هنرمندان و چرخههای زندگی و گرایش آنها را به هنر، در دلبستگی آنها به کتابهای درسیشان با نقاشیهای پرویز کلانتری میبینیم».علیرضا سمیعآذر، مدیر اسبق موزه هنرهای معاصر تهران و آخرین سخنران درباره کلانتری، گفت: «برخلاف تفاسیری که میشنوم، نقاشیهای ایشان را نگاه معمارانه نمیدانم؛ بلکه صحنهای که استاد بر بومهای کاهگلی نقش بسته است، اتوپیایی است که گویا در خواب دیده است. این نقاشیها لبریز از سکوت و خلوص زاییده رؤیایی است که استاد نقاش دیده و به دنیای واقعی ارمغان داده است».او پرویز کلانتری را یک بزرگمرد توصیف کرد: «کلانتری این آرامش مثالزدنی را از کانون آرام و دلپذیر خانوادهاش داشت. در نگاه، گفتار و آثار استاد گرمایی مستمر جریان داشت که بهیقین به لطف گرمای پرمهر خانوادهاش تجلی یافته بود؛ ازاینرو وظیفه خود میدانم از سرکار خانم فرح یوسفی، همسر محترم و نگار و ترانه، دو دختر یادگار استاد به سبب توجه و انرژی بسیاری که به ایشان اهدا کردند، سپاسگزاری کنم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.