درباره سالنامه تخصصی موسیقی 92
تلخ و شیرین یک حکایت
پژمان موسوی
خیلی وقتها هست که ما چوب ندانمکاریهای دیگران را میخوریم، با خون دل کار میکنیم، با عشق در این وانفسای فرهنگی کار فرهنگی میکنیم و نهایت امر با یک تاخیر کوچک چاپچیهای محترم و گذر از روزهایی که شهروندان معمولا در آن، سالنامه مورد علاقه خود را انتخاب میکنند، همه چیز دود میشود و به هوا میرود! حالا این شده حکایت نخستین سالنامه جامع موسیقی؛ سالنامهای متفاوت که مهمترین ویژگیاش نگاه به اتفاقات مهم جریانات موسیقی در دهه 80 در کنار هر آن چیزی است که یک اهل موسیقی از یک سالنامه تخصصی انتظار دارد. البته سنت انتشار سالنامههای تخصصی در ایران سنتی چندساله است و از برخی سالنامههای بازاری که جز دکانی برای منتشرکنندگان آن نیست اگر بگذریم، میتوانیم با قاطعیت بگوییم که این سنت، تاکنون یک خدمت فرهنگی نیکو برای اهل فرهنگ بوده است. در حوزه موسیقی نیز تا پیش از این و در چند نوبت سیدعلیرضا میرعلینقی، پژوهشگر حوزه موسیقی به انتشارسالنامههای تخصصی موسیقی همت کرده بود که سالنامه امسال موسیقی، به نوعی تکمیلکننده و ادامهدهنده همان راه است. سالنامه 92 موسیقی، یک دایرهالمعارف تخصصی حوزه موسیقی است؛ زادروز و سالمرگ
استادان موسیقی و معرفی اجمالی آنها که جملگی از منابع و مراجع رسمی برداشت شده است، یکی از بخشهای جالبتوجه این سالنامه است که بیشک بسیار به کار اهالی موسیقی و روزنامهنگاران خواهد آمد. شناختنامه مفاخر موسیقی نواحی ایران، معرفی سازهای اصلی موسیقی ایرانی، معرفی نشریات موسیقی، برنامههای موسیقی رادیو و تلویزیون، معرفی جامع گروههای موسیقی سنتی، پاپ و کلاسیک، اطلاعات سالنهای اجرای موسیقی در تهران، اسامی و اطلاعات جامع آموزشگاههای موسیقی تهران، ناشران حوزه موسیقی و از همه مهمتر متوفیان مدفون در قطعه هنرمندان ایران به همراه شماره قطعه و تاریخ دقیق تولد و مرگ نیز از دیگر بخشهای این سالنامه تخصصی است. سالنامه تخصصی موسیقی، بیشک یک خدمت فرهنگی است که با در اختیار داشتن آن و در کنار همه آنچه در بالا به آن اشاره شد، میتوان یک آلبوم عکس خوب هم از بزرگان حوزه موسیقی و رویدادهای قابل تامل این حوزه در سالهای اخیر به همراه داشت.
خیلی وقتها هست که ما چوب ندانمکاریهای دیگران را میخوریم، با خون دل کار میکنیم، با عشق در این وانفسای فرهنگی کار فرهنگی میکنیم و نهایت امر با یک تاخیر کوچک چاپچیهای محترم و گذر از روزهایی که شهروندان معمولا در آن، سالنامه مورد علاقه خود را انتخاب میکنند، همه چیز دود میشود و به هوا میرود! حالا این شده حکایت نخستین سالنامه جامع موسیقی؛ سالنامهای متفاوت که مهمترین ویژگیاش نگاه به اتفاقات مهم جریانات موسیقی در دهه 80 در کنار هر آن چیزی است که یک اهل موسیقی از یک سالنامه تخصصی انتظار دارد. البته سنت انتشار سالنامههای تخصصی در ایران سنتی چندساله است و از برخی سالنامههای بازاری که جز دکانی برای منتشرکنندگان آن نیست اگر بگذریم، میتوانیم با قاطعیت بگوییم که این سنت، تاکنون یک خدمت فرهنگی نیکو برای اهل فرهنگ بوده است. در حوزه موسیقی نیز تا پیش از این و در چند نوبت سیدعلیرضا میرعلینقی، پژوهشگر حوزه موسیقی به انتشارسالنامههای تخصصی موسیقی همت کرده بود که سالنامه امسال موسیقی، به نوعی تکمیلکننده و ادامهدهنده همان راه است. سالنامه 92 موسیقی، یک دایرهالمعارف تخصصی حوزه موسیقی است؛ زادروز و سالمرگ
استادان موسیقی و معرفی اجمالی آنها که جملگی از منابع و مراجع رسمی برداشت شده است، یکی از بخشهای جالبتوجه این سالنامه است که بیشک بسیار به کار اهالی موسیقی و روزنامهنگاران خواهد آمد. شناختنامه مفاخر موسیقی نواحی ایران، معرفی سازهای اصلی موسیقی ایرانی، معرفی نشریات موسیقی، برنامههای موسیقی رادیو و تلویزیون، معرفی جامع گروههای موسیقی سنتی، پاپ و کلاسیک، اطلاعات سالنهای اجرای موسیقی در تهران، اسامی و اطلاعات جامع آموزشگاههای موسیقی تهران، ناشران حوزه موسیقی و از همه مهمتر متوفیان مدفون در قطعه هنرمندان ایران به همراه شماره قطعه و تاریخ دقیق تولد و مرگ نیز از دیگر بخشهای این سالنامه تخصصی است. سالنامه تخصصی موسیقی، بیشک یک خدمت فرهنگی است که با در اختیار داشتن آن و در کنار همه آنچه در بالا به آن اشاره شد، میتوان یک آلبوم عکس خوب هم از بزرگان حوزه موسیقی و رویدادهای قابل تامل این حوزه در سالهای اخیر به همراه داشت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.