|

یه روز خوب می‌آد

فرزانه ابراهیم‌زاده

یه روز خوبه میاییم بی‌بهونه
آروم آروم که خنده جا نمونه
یه حرف‌هایی داریم شنیدنیه
یه حسایی داریم نگفتنیه
این تکه از آواز معروف دو و دو و دو که بیشتر شب‌ها در خندوانه ازسوي تماشاگران خوانده می‌شود، شاید به اندازه هزاران لغت می‌تواند راز موفقیت این برنامه را نشان دهد. برنامه‌ای که شادبودن را در دوران عبوسی که در آن زندگی می‌کنیم، در پیش گرفته است و حرف‌هایی که در بیشتر برنامه‌های تلویزیونی ناگفته و ناشنیده مانده را می‌گوید. در حقیقت خندوانه همان‌طورکه روی لبه تیغ رسانه پر خط قرمز تلویزیون است، راهی پیدا می‌کند تا لبخند بیشتری را حتی بدون دلیل بر لب‌های مخاطبانش بیاورد.
روی این نکته توافق کنیم که خندوانه یک جُنگ سرگرم‌کننده است و بس. مجموعه‌ای که تنها هدفش پرکردن اوقات پایان شب مخاطبانی است که آن را دنبال می‌کنند که خسته از استرس‌ها و کارهای روزانه قصد دارند وقتی را پای تلویزیون صرف کنند. پس با چنین تعریفی است که سازندگان آن شاد‌شدن و خنداندن مخاطبانشان را برنامه‌ریزی کرده‌اند؛ در یک کلام خنداندن مهم‌ترین هدف برنامه خندوانه است. اینکه مرز سرگرم‌کنندگی و لودگی کجاست و چقدر خندوانه این مرز را رعایت کرده است، نکته‌ای است که منتقدان تلویزیونی و رسانه‌ای باید به آن پاسخ بدهند.
به عنوان یکی از دنبال‌کنندگان خندوانه در یک سال گذشته، در این مجال کوتاه نگاهی به بعضی از نقاط مثبت و منفی این برنامه خواهم داشت. برنامه‌ای که در دو سال و یک ماه توانسته مخاطبان ثابتی را به خود جلب کند و البته به عنوان یک برند رسانه‌ای در میان مردم موردتوجه قرار بگیرد. اینکه یک برنامه تلویزیونی در شبکه‌ای ناشناس و تازه‌تأسیس توانسته حجم مخاطبان آن را به‌قدری بالا ببرد که شبکه‌های دیگر و حتی همین شبکه به ساخت برنامه‌هایی شبیه به آن دست بزند را نمی‌توان انکار کرد و نشان از موفقیت گروه سازنده آن است. تهمت‌ها و فضاسازی‌هایی که علیه رامبد جوان و برنامه‌اش بود، باعث نشد خندوانه برای ادامه راه دست به تغییرات زیادی بزند و راه خود را تغییر نداد.
خندوانه از ساعت ۱۱ شب ۲۱ خرداد ۱۳۹۳ در شبکه تازه‌تأسیس آن روزهای نسیم کار خود را با اجرا و همراهی رامبد جوان آغاز کرد. حضور رامبد جوان که تا آن زمان بیشتر به عنوان بازیگر و البته کارگردان فیلم‌های طنز شناخته شده بود، در این برنامه و نام خندوانه کافی بود که معلوم شود این برنامه‌ای شاد و مفرح به سبک خود جوان است که در طنز هم شیوه خاصی را دنبال می‌کند. او از همان ابتدا هم، این نکته را با مخاطبان و منتقدان خود در میان گذاشت که سال‌هاست به دنبال راه‌اندازی چنین برنامه‌ای است. او در جایی گفته بود که ۱۳ سال زمان برد تا توانست خندوانه را راه‌اندازی کند. کمبود بودجه و نبود حمایت شاید مهم‌ترین دلایل به‌تعویق‌افتادن این برنامه بود. این برنامه اما کار خاصی برای جذب مخاطب نداشت. شبیه بسیاری از برنامه‌های ترکیبی با حضور تماشاگرانی عادی در کنار میهمانان سرشناس و شناخته‌شده و با گفت‌وگوهایی بسیار ساده و بدون برنامه رامبد جوان آغاز شد. گفت‌وگوهایی که هنوز هم بعد از گذشت دو‌سال به نظر می‌رسد همان‌طور ابتدایی و بدون هیچ پلان خاصی برگزار می‌شود و هیچ سؤالی قبل از آغاز آن طراحی نمی‌شود. روشی که البته بیشتر از آنکه به ضرر برنامه است، به نفع برنامه بوده و توانسته بر لب جدی‌ترین میهمانان برنامه هم لبخندی بیاورد. میهمانانی که شاید بسیاری‌ از آنها بخشی از وجودشان را در مقابل مخاطب قرار می‌دهند که تاکنون کمتر دیده شده است.
تکراری است که بگوییم اضافه‌شدن کاراکتری چون جناب‌خان با اجرای بسیار خوب و هوشمندانه و نیمه‌بداهه محمد بحرانی و استفاده از موسیقی زنده با محدودیت نمایش ساز در صداوسیما و همین‌طور جرئت استفاده از موسیقی‌های پاپ و راک و گروه‌هایی چون بمرانی از دلایل دیگر موفقیت خندوانه است. پرداختن به موضوعاتی که در شبکه‌های دیگر تلویزیون کمتر جای دارند و موردتوجه مردم هستند مانند اهمیت خلیج‌فارس و موضوع محیط زیست تا معرفی تئاترهایی که مجال معرفی و تبلیغ در رسانه‌ها را ندارند باید به دیگر نقاط قوت این برنامه افزود.
خندوانه به‌سرعت توانست با وجود محدودیت‌های زیادی که برای اجرا داشت، در میان مخاطبان جای خود را باز کند. حضور یک تیم کارشناس رسانه و نویسنده در کنار خندوانه شاید مهم‌ترین دلیل موفق‌بودن این برنامه بود که برای موفقیت بیشترش البته دست به برگزاری مسابقاتی چون خنداننده برتر زد. مسابقه‌ای که برای نخستین‌بار مخاطب ایرانی را با گونه‌ای از برنامه با شیوه رایج برنامه استندآپ‌کمدی آشنا کرد. البته کارشناسان خندوانه در قدم دوم مسابقه لباهنگ و خانواده موفق را برگزار کردند که این دو برنامه با وجود حضور چهر‌ه‌های سرشناس در آن، نتوانست موفقیت خنداننده برتر را به دست آورد.

یه روز خوبه میاییم بی‌بهونه
آروم آروم که خنده جا نمونه
یه حرف‌هایی داریم شنیدنیه
یه حسایی داریم نگفتنیه
این تکه از آواز معروف دو و دو و دو که بیشتر شب‌ها در خندوانه ازسوي تماشاگران خوانده می‌شود، شاید به اندازه هزاران لغت می‌تواند راز موفقیت این برنامه را نشان دهد. برنامه‌ای که شادبودن را در دوران عبوسی که در آن زندگی می‌کنیم، در پیش گرفته است و حرف‌هایی که در بیشتر برنامه‌های تلویزیونی ناگفته و ناشنیده مانده را می‌گوید. در حقیقت خندوانه همان‌طورکه روی لبه تیغ رسانه پر خط قرمز تلویزیون است، راهی پیدا می‌کند تا لبخند بیشتری را حتی بدون دلیل بر لب‌های مخاطبانش بیاورد.
روی این نکته توافق کنیم که خندوانه یک جُنگ سرگرم‌کننده است و بس. مجموعه‌ای که تنها هدفش پرکردن اوقات پایان شب مخاطبانی است که آن را دنبال می‌کنند که خسته از استرس‌ها و کارهای روزانه قصد دارند وقتی را پای تلویزیون صرف کنند. پس با چنین تعریفی است که سازندگان آن شاد‌شدن و خنداندن مخاطبانشان را برنامه‌ریزی کرده‌اند؛ در یک کلام خنداندن مهم‌ترین هدف برنامه خندوانه است. اینکه مرز سرگرم‌کنندگی و لودگی کجاست و چقدر خندوانه این مرز را رعایت کرده است، نکته‌ای است که منتقدان تلویزیونی و رسانه‌ای باید به آن پاسخ بدهند.
به عنوان یکی از دنبال‌کنندگان خندوانه در یک سال گذشته، در این مجال کوتاه نگاهی به بعضی از نقاط مثبت و منفی این برنامه خواهم داشت. برنامه‌ای که در دو سال و یک ماه توانسته مخاطبان ثابتی را به خود جلب کند و البته به عنوان یک برند رسانه‌ای در میان مردم موردتوجه قرار بگیرد. اینکه یک برنامه تلویزیونی در شبکه‌ای ناشناس و تازه‌تأسیس توانسته حجم مخاطبان آن را به‌قدری بالا ببرد که شبکه‌های دیگر و حتی همین شبکه به ساخت برنامه‌هایی شبیه به آن دست بزند را نمی‌توان انکار کرد و نشان از موفقیت گروه سازنده آن است. تهمت‌ها و فضاسازی‌هایی که علیه رامبد جوان و برنامه‌اش بود، باعث نشد خندوانه برای ادامه راه دست به تغییرات زیادی بزند و راه خود را تغییر نداد.
خندوانه از ساعت ۱۱ شب ۲۱ خرداد ۱۳۹۳ در شبکه تازه‌تأسیس آن روزهای نسیم کار خود را با اجرا و همراهی رامبد جوان آغاز کرد. حضور رامبد جوان که تا آن زمان بیشتر به عنوان بازیگر و البته کارگردان فیلم‌های طنز شناخته شده بود، در این برنامه و نام خندوانه کافی بود که معلوم شود این برنامه‌ای شاد و مفرح به سبک خود جوان است که در طنز هم شیوه خاصی را دنبال می‌کند. او از همان ابتدا هم، این نکته را با مخاطبان و منتقدان خود در میان گذاشت که سال‌هاست به دنبال راه‌اندازی چنین برنامه‌ای است. او در جایی گفته بود که ۱۳ سال زمان برد تا توانست خندوانه را راه‌اندازی کند. کمبود بودجه و نبود حمایت شاید مهم‌ترین دلایل به‌تعویق‌افتادن این برنامه بود. این برنامه اما کار خاصی برای جذب مخاطب نداشت. شبیه بسیاری از برنامه‌های ترکیبی با حضور تماشاگرانی عادی در کنار میهمانان سرشناس و شناخته‌شده و با گفت‌وگوهایی بسیار ساده و بدون برنامه رامبد جوان آغاز شد. گفت‌وگوهایی که هنوز هم بعد از گذشت دو‌سال به نظر می‌رسد همان‌طور ابتدایی و بدون هیچ پلان خاصی برگزار می‌شود و هیچ سؤالی قبل از آغاز آن طراحی نمی‌شود. روشی که البته بیشتر از آنکه به ضرر برنامه است، به نفع برنامه بوده و توانسته بر لب جدی‌ترین میهمانان برنامه هم لبخندی بیاورد. میهمانانی که شاید بسیاری‌ از آنها بخشی از وجودشان را در مقابل مخاطب قرار می‌دهند که تاکنون کمتر دیده شده است.
تکراری است که بگوییم اضافه‌شدن کاراکتری چون جناب‌خان با اجرای بسیار خوب و هوشمندانه و نیمه‌بداهه محمد بحرانی و استفاده از موسیقی زنده با محدودیت نمایش ساز در صداوسیما و همین‌طور جرئت استفاده از موسیقی‌های پاپ و راک و گروه‌هایی چون بمرانی از دلایل دیگر موفقیت خندوانه است. پرداختن به موضوعاتی که در شبکه‌های دیگر تلویزیون کمتر جای دارند و موردتوجه مردم هستند مانند اهمیت خلیج‌فارس و موضوع محیط زیست تا معرفی تئاترهایی که مجال معرفی و تبلیغ در رسانه‌ها را ندارند باید به دیگر نقاط قوت این برنامه افزود.
خندوانه به‌سرعت توانست با وجود محدودیت‌های زیادی که برای اجرا داشت، در میان مخاطبان جای خود را باز کند. حضور یک تیم کارشناس رسانه و نویسنده در کنار خندوانه شاید مهم‌ترین دلیل موفق‌بودن این برنامه بود که برای موفقیت بیشترش البته دست به برگزاری مسابقاتی چون خنداننده برتر زد. مسابقه‌ای که برای نخستین‌بار مخاطب ایرانی را با گونه‌ای از برنامه با شیوه رایج برنامه استندآپ‌کمدی آشنا کرد. البته کارشناسان خندوانه در قدم دوم مسابقه لباهنگ و خانواده موفق را برگزار کردند که این دو برنامه با وجود حضور چهر‌ه‌های سرشناس در آن، نتوانست موفقیت خنداننده برتر را به دست آورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.