محمدرضا باهنر:
اگر حزب باشد کسی با یک مناظره 10 میلیون رأی بهدست نمیآورد
شرق: محمدرضا باهنر، دبیرکل جبهه پیروان خط امام و رهبری در گفتوگویی با «خبرآنلاین» کاندیدانشدنش در انتخابات مجلس دهم را به سوزنبانی تشبیه میکند که برای تغییر ریل سیاستورزیاش صورت داده است. بخشهای مهم این گفتوگو در ادامه میآید.
اگر کار تشکیلاتی و حزبی باشد، دیگر اینگونه نیست که یک شب با یک مناظره تلویزیونی از کاندیدایی 10 میلیون رأی کاسته و به کاندیداي دیگر اضافه شود.
هر کسی از من میپرسد چرا ثبتنام نکردید؟ هم شوخی و هم جدی میگویم که شما 28 سال راهی را برو، اگر حوصله کردی که در سال بیستونهم هم این راه را بروی، به من توصیه کن. درواقع این اقدام بنده یک سوزنبانی برای تغییر ریل بود وگرنه ما قاعدتا بازنشستگی نداریم. ما امید داریم تا زمان حیات، انشاءالله از پیگیری و تلاش برای اصول و اهداف نظام غفلت نکنیم و حس بازنشستگی نداشته باشیم؛ اما اینکه حتما این خدمت باید در مجلس باشد، قاعدتا اینگونه نیست. به این دلیل بنده ثبتنام نکردم و انشاءالله کارهای دیگر انجام میدهم. آن نقل خاطره آقای تاجگردون از آقای لاریجانی، طنزگونه بوده است.
خدا انشاءالله آقای خاتمی را سلامت نگه دارد و عاقبت به خیر کند. زمانی که رئیسجمهور شدند، در همان سالهای اول یک مقدار فشار تشکیلات سیاسی به او زیاد بود؛ یادم است که در آن زمان ایشان به گونهای «بُرید» که حتی اسم هم برد و گفت که مجمع روحانیون و تحکیم چقدر رأی دارند؟! سه میلیون؟ چهار میلیون؟ بیایند این مقدار رأی را ببرند و بگذارند من با باقیمانده رأیهایم، زندگی کنم. او را هم عصبی کرده بودند. یادتان هست که در مجلس ششم، وزرایش را استیضاح میکردند. حتی آقای خاتمی گفتند که رأی من از تشکیلات سیاسی نیست، بلکه من رأی خودم را آوردم. آقای احمدینژاد هم همین را میگفت، آقای روحانی هم این حرف را میزند؛ همه اینگونه هستند. شاید دلیل اصلی آن، این است که ما منافع حزب را دوست داریم، اما هزینههایش را نمیپسندیم و این میشود که حزب در کشور ما شکل نمیگیرد. جریانها (سیاسی) هم مواج و لغزنده هستند. این موضوع فقط مخصوص رؤسای جمهور نیست بلکه نمایندگان ما هم اینگونه رفتار میکنند. همین اخیرا در مجلس دهم، خیلیها گله کردند که کسانی از نردبان لیست امید بالا رفتند اما زمانی که وارد مجلس شدند، به این فهرست رأی ندادند.
بالعکس هم شاید وجود داشته باشد. این افراد چه کسانی هستند؟ افرادی که هزینه نمیپردازند.
حزب باید باشد. حزب هم ضابطه دارد؛ یعنی در انتخابات ریاستجمهوری آمریکا اشکال ندارد از حزب دموکرات 20 نفر کاندیدای رأی ریاستجمهوری شوند، یک قانون و شاخص وجود دارد. یک سال با هم جدل میکنند و در نهایت یک نفر به عنوان گزینه آن حزب برای ریاستجمهوری باقی میماند. دیگر نمیتوانند زیر حرفشان بزنند یا اگر حزب حذفشان کرد، خودشان بروند جداگانه کاندیدا را شوند.
همین انتخابات ریاستجمهوری یازدهم، زمانی که آقای عارف را وادار به استعفا کردند، بعدا دلخوری خودش را بروز داد و گفت که من را مجبور کردند. دوستان ما هم که کسی نبود مجبورشان کند، همه (بهعنوان کاندید ریاستجمهوری) ماندند.
درواقع آنها (احزاب در دیگر کشورها) منافع و هزینهها را میپذیرند. من میخواهم بگویم در واقع پذیرش هزینه است که میتواند منافع را به اکثریت برساند. اگر کسی بخواهد هزینهها را رد کرده و شانه خالی کند، درست نیست؛ مثلا آقای احمدینژاد زمانی که رئیسجمهور شد، گفت که چه کسی گفته من اصولگرا هستم؟ من اصلا اصولگراها را قبول ندارم. در این فضا هرکسی، هر چیزی بخواهد، میگوید.
همین انتخابات تهران برای مجلس دهم، که خیلیها گفتند، برای اصولگراها بد شد. بله! اصولگراها در تهران شکست کامل خوردند اما دو اتفاق خیلی خوب افتاد؛ اول اینکه همه کنشگرهای سیاسی به این نتیجه رسیدند که مطالباتشان را باید پای صندوقهای رأی مطرح کنند. تجربه نشان داد که با شلوغ بازی کسی به مطالباتش دست نیافته است؛ نکته دوم اینکه مردم حزبی رأی دادند. خیلی جالب است. در تهران نفر اول تقریبا یکمیلیونو 700 هزار رأی داشت، نفر سیام یکمیلیونو 70 هزار رأی داشت. آقای حدادعادل، نفر سیویکم که نفر اول ما بود، یکمیلیونو 50 هزار رأی آورد، نفر شصتم، 660 هزار رأی آورد و نفر شصتویکم یکدفعه یکپنجم آرای قبلی شد؛ یعنی یک سقوط آزاد با اینکه فرد مشهوری هم بود، نماینده مجلس نهم بود، قبلا هم توانسته بود به صورت انفرادی رأی بیاورد. آقای غفوریفرد و آقای طلا و همین دوستان بودند. این اتفاق خیلی خوب بود؛ یعنی مردم به احزاب رأی دادند و مردم اصلا کاری به آدمها نداشتند. مردم به امضای لیست امید و اصولگراها رأی دادند. درست است که در جریان تهران ما نتوانستیم موفق باشیم اما من به عنوان یک کنشگر سیاسی این اتفاق را گامی روبهجلو میدانم.
این اتفاق خیلی خوب میتواند در کشور رخ دهد و مفید هم هست.
شرق: محمدرضا باهنر، دبیرکل جبهه پیروان خط امام و رهبری در گفتوگویی با «خبرآنلاین» کاندیدانشدنش در انتخابات مجلس دهم را به سوزنبانی تشبیه میکند که برای تغییر ریل سیاستورزیاش صورت داده است. بخشهای مهم این گفتوگو در ادامه میآید.
اگر کار تشکیلاتی و حزبی باشد، دیگر اینگونه نیست که یک شب با یک مناظره تلویزیونی از کاندیدایی 10 میلیون رأی کاسته و به کاندیداي دیگر اضافه شود.
هر کسی از من میپرسد چرا ثبتنام نکردید؟ هم شوخی و هم جدی میگویم که شما 28 سال راهی را برو، اگر حوصله کردی که در سال بیستونهم هم این راه را بروی، به من توصیه کن. درواقع این اقدام بنده یک سوزنبانی برای تغییر ریل بود وگرنه ما قاعدتا بازنشستگی نداریم. ما امید داریم تا زمان حیات، انشاءالله از پیگیری و تلاش برای اصول و اهداف نظام غفلت نکنیم و حس بازنشستگی نداشته باشیم؛ اما اینکه حتما این خدمت باید در مجلس باشد، قاعدتا اینگونه نیست. به این دلیل بنده ثبتنام نکردم و انشاءالله کارهای دیگر انجام میدهم. آن نقل خاطره آقای تاجگردون از آقای لاریجانی، طنزگونه بوده است.
خدا انشاءالله آقای خاتمی را سلامت نگه دارد و عاقبت به خیر کند. زمانی که رئیسجمهور شدند، در همان سالهای اول یک مقدار فشار تشکیلات سیاسی به او زیاد بود؛ یادم است که در آن زمان ایشان به گونهای «بُرید» که حتی اسم هم برد و گفت که مجمع روحانیون و تحکیم چقدر رأی دارند؟! سه میلیون؟ چهار میلیون؟ بیایند این مقدار رأی را ببرند و بگذارند من با باقیمانده رأیهایم، زندگی کنم. او را هم عصبی کرده بودند. یادتان هست که در مجلس ششم، وزرایش را استیضاح میکردند. حتی آقای خاتمی گفتند که رأی من از تشکیلات سیاسی نیست، بلکه من رأی خودم را آوردم. آقای احمدینژاد هم همین را میگفت، آقای روحانی هم این حرف را میزند؛ همه اینگونه هستند. شاید دلیل اصلی آن، این است که ما منافع حزب را دوست داریم، اما هزینههایش را نمیپسندیم و این میشود که حزب در کشور ما شکل نمیگیرد. جریانها (سیاسی) هم مواج و لغزنده هستند. این موضوع فقط مخصوص رؤسای جمهور نیست بلکه نمایندگان ما هم اینگونه رفتار میکنند. همین اخیرا در مجلس دهم، خیلیها گله کردند که کسانی از نردبان لیست امید بالا رفتند اما زمانی که وارد مجلس شدند، به این فهرست رأی ندادند.
بالعکس هم شاید وجود داشته باشد. این افراد چه کسانی هستند؟ افرادی که هزینه نمیپردازند.
حزب باید باشد. حزب هم ضابطه دارد؛ یعنی در انتخابات ریاستجمهوری آمریکا اشکال ندارد از حزب دموکرات 20 نفر کاندیدای رأی ریاستجمهوری شوند، یک قانون و شاخص وجود دارد. یک سال با هم جدل میکنند و در نهایت یک نفر به عنوان گزینه آن حزب برای ریاستجمهوری باقی میماند. دیگر نمیتوانند زیر حرفشان بزنند یا اگر حزب حذفشان کرد، خودشان بروند جداگانه کاندیدا را شوند.
همین انتخابات ریاستجمهوری یازدهم، زمانی که آقای عارف را وادار به استعفا کردند، بعدا دلخوری خودش را بروز داد و گفت که من را مجبور کردند. دوستان ما هم که کسی نبود مجبورشان کند، همه (بهعنوان کاندید ریاستجمهوری) ماندند.
درواقع آنها (احزاب در دیگر کشورها) منافع و هزینهها را میپذیرند. من میخواهم بگویم در واقع پذیرش هزینه است که میتواند منافع را به اکثریت برساند. اگر کسی بخواهد هزینهها را رد کرده و شانه خالی کند، درست نیست؛ مثلا آقای احمدینژاد زمانی که رئیسجمهور شد، گفت که چه کسی گفته من اصولگرا هستم؟ من اصلا اصولگراها را قبول ندارم. در این فضا هرکسی، هر چیزی بخواهد، میگوید.
همین انتخابات تهران برای مجلس دهم، که خیلیها گفتند، برای اصولگراها بد شد. بله! اصولگراها در تهران شکست کامل خوردند اما دو اتفاق خیلی خوب افتاد؛ اول اینکه همه کنشگرهای سیاسی به این نتیجه رسیدند که مطالباتشان را باید پای صندوقهای رأی مطرح کنند. تجربه نشان داد که با شلوغ بازی کسی به مطالباتش دست نیافته است؛ نکته دوم اینکه مردم حزبی رأی دادند. خیلی جالب است. در تهران نفر اول تقریبا یکمیلیونو 700 هزار رأی داشت، نفر سیام یکمیلیونو 70 هزار رأی داشت. آقای حدادعادل، نفر سیویکم که نفر اول ما بود، یکمیلیونو 50 هزار رأی آورد، نفر شصتم، 660 هزار رأی آورد و نفر شصتویکم یکدفعه یکپنجم آرای قبلی شد؛ یعنی یک سقوط آزاد با اینکه فرد مشهوری هم بود، نماینده مجلس نهم بود، قبلا هم توانسته بود به صورت انفرادی رأی بیاورد. آقای غفوریفرد و آقای طلا و همین دوستان بودند. این اتفاق خیلی خوب بود؛ یعنی مردم به احزاب رأی دادند و مردم اصلا کاری به آدمها نداشتند. مردم به امضای لیست امید و اصولگراها رأی دادند. درست است که در جریان تهران ما نتوانستیم موفق باشیم اما من به عنوان یک کنشگر سیاسی این اتفاق را گامی روبهجلو میدانم.
این اتفاق خیلی خوب میتواند در کشور رخ دهد و مفید هم هست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.