حسین علیزاده:
موسیقیدان روشنفکر نداریم
شرق: عصر بیستوسوم تیر دویستوپنجاهمین شب از مجموعه شبهای بخارا به علیاکبر شکارچی، نوازنده برجسته کمانچه اختصاص یافت. حسین علیزاده از جمله سخنرانان این مراسم بودند و پیام محمود دولتآبادی نیز خوانده شد. در این برنامه با اجرای قطعاتی از موسیقی لری و شاهنامهخوانی توسط علیاکبر شکارچی ادامه داشت. دولتآبادی که به دلیل کسالت نتوانسته بود در مراسم بزرگداشت علیاکبر شکارچی شرکت کند، درباره او نوشت: «علیاکبر شکارچی، دوست عزیزم بیگمان دانستهای که تا چه پایه برایم گرامی و محترم هستی. من بیش از هنرمندیات به انسانیت، صداقت و شرافتمندیات احترام گذاردهام و احترام میگذارم و این مغایرت ندارد با احترام من به هنر و هنرمندی تو که با خصالِ عمیقا انسانیات به خلاقیتی صمیمانه میانجامد. نباید از یاد ببریم که از برکت زحماتِ پیگیر و بیدریغ شما در پیوستگی با پیشینهای بومی، هنر کمانچهنوازی را به یک ساز مؤثر ملی ارتقا بخشیدهاید. این گرامیداشت بر شما مبارک باد و حضور صمیمانه شما در جمع هنرمندانِ موسیقی ایران بر ما مبارک باد. آرزومند توفیقِ شما». در ادامه حسین علیزاده درباره شخصیت و جایگاه هنری علیاکبر شکارچی گفت:
«شکارچی یک روشنفکر به معنای مثبت کلمه است و اگر امثال شکارچی در موسیقی ایرانی بیشتر بود، جامعه موسیقی و موسیقیدانها تا این حد ضربهپذیر نبودند. ما در دورهای زندگی میکنیم که میتوانیم به روشنفکری فکر کنیم، منی که در ایران زندگی میکنم نمیتوانم هرروز از خبری شوکه شوم. ما باید از مردم عادی بیشتر درک کنیم با این حال من میبینم مردم عادی اکثر مواقع بهتر درک میکنند و بیشتر خودشان را وفق میدهند تا روشنفکرهای ما که سرخورده میشوند. فرهنگ ما طوری است که همیشه معترضیم و آنقدر این اعتراض جزء اخلاق ما شده که دیگر در جای خود تأثیر ندارد».او ادامه داد: «جمع باطراوت و خوشچهرهای که در این مکان گرد هم آمدهاند، همه ناشی از تلاشهای آقای دهباشی است و این جلسات باید در سراسر ایران و در ابعاد خیلی بزرگ انجام شود که این اتفاق نمیافتد. من همیشه میگویم که ما نباید مدام بگوییم نمیگذارند و نمیشود، هرکسی در جایگاه خودش و در هر شغلی که هست، باید کار خودش را به بهترین شکل انجام دهد و من به آقای دهباشی از این جهت تبریک میگویم». او افزود: «در جامعهای که رد پای موسیقی در تمام معماری و فرهنگ ایرانی سایه افکنده است، حتی
اگر ما بهطور نوشتهشده در تاریخ آثاری از موسیقی نمیبینیم، ولی وقتی طاقبستان یا عالیقاپو را نگاه میکنیم میفهمیم موسیقی در دورههای مختلف چه نقش بسزایی داشته است. موسیقی از دورانی مشکل پیدا میکند که در ایران و بهخصوص از دوران صفویه با مسائل مذهبی روبهرو و موسیقی بهنوعی حرام اعلام شد، که البته امروز هم فقط رسما گفته نمیشود، ولی همچنان با موسیقی شایسته رفتار نمیشود و این رفتار هم تا حدودی نشئتگرفته از همین نگاه است. کسانی که صاحب قدرتاند همیشه به موسیقی نگاه بدی داشتهاند، ولی نباید تصور کنیم حالا که دیگر اینجا نمیشود کار کرد، پس باید مهاجرت کنیم و برویم به کشورهایی که به موسیقی توجه میکنند؛ چون این روش در تاریخ بههیچوجه نتیجه خوبی نداشته است. من شخصا معتقدم در ادبیات و دیگر رشتههای هنری هم خیلی کم جواب داده است. وقتی هنرمندان از سرچشمه اصلی جدا شوند، دیگر نمیتوانند آن نتیجهای که باید در هنر داشته باشند، بعضا حتی چنان دچار سرخوردگی شدند که دست به خودکشی زدند».
علیزاده سپس درباره علیاکبر شکارچی گفت: «ما در گروهمان به شکارچی، دکتر عشایری میگفتیم و در تمام گروه اگر ما از نظر پزشکی مشکلی داشتیم، به سراغ او میرفتیم. او در جریانات انقلاب بسیار به داد کسانی که زخمی میشدند میرسید و در بعضی مواقع قهرمانانه با خطر روبهرو میشد. او یک لر به تمام معناست و با تمام اصالتهای خودش به تهران آمد و از همان روز اول متوجه شدم که این دوست لر ما روشنفکر است؛ یعنی کسی است که کمانچه و ردیف میرزا عبدالله میزند و از استاد اصغر بهاری درس میگیرد». در پایان علیاکبر شکارچی در سخنانی اظهار کرد: «چقدر خوشبختم که در این دوران و در این روزگار کسی مثل آقای دهباشی بدون اینکه ما حقیقتا ارتباط زیادی با هم داشته باشیم، این مراسم را برای من برگزار کرده است. من فقط میدانم آقای دهباشی بدون استثنا هر موقع که مجلهاش منتشر میشود برای من هم یک جلد میفرستد. بدون اینکه ما حتی همدیگر را دیده باشیم و چقدر خوشبختم که دوستان و یاران ایشان از دو سال پیش محبت کردند و پیگیر برگزاری این شب بودند. نه اینکه من نخواسته باشم ولی درواقع خودم را همسنگ افراد بزرگی که عمرشان را پای فرهنگ و هنر این جامعه
گذاشتهاند و اینجا برایشان بزرگداشت برگزار میشود، نمیدیدم».
شرق: عصر بیستوسوم تیر دویستوپنجاهمین شب از مجموعه شبهای بخارا به علیاکبر شکارچی، نوازنده برجسته کمانچه اختصاص یافت. حسین علیزاده از جمله سخنرانان این مراسم بودند و پیام محمود دولتآبادی نیز خوانده شد. در این برنامه با اجرای قطعاتی از موسیقی لری و شاهنامهخوانی توسط علیاکبر شکارچی ادامه داشت. دولتآبادی که به دلیل کسالت نتوانسته بود در مراسم بزرگداشت علیاکبر شکارچی شرکت کند، درباره او نوشت: «علیاکبر شکارچی، دوست عزیزم بیگمان دانستهای که تا چه پایه برایم گرامی و محترم هستی. من بیش از هنرمندیات به انسانیت، صداقت و شرافتمندیات احترام گذاردهام و احترام میگذارم و این مغایرت ندارد با احترام من به هنر و هنرمندی تو که با خصالِ عمیقا انسانیات به خلاقیتی صمیمانه میانجامد. نباید از یاد ببریم که از برکت زحماتِ پیگیر و بیدریغ شما در پیوستگی با پیشینهای بومی، هنر کمانچهنوازی را به یک ساز مؤثر ملی ارتقا بخشیدهاید. این گرامیداشت بر شما مبارک باد و حضور صمیمانه شما در جمع هنرمندانِ موسیقی ایران بر ما مبارک باد. آرزومند توفیقِ شما». در ادامه حسین علیزاده درباره شخصیت و جایگاه هنری علیاکبر شکارچی گفت:
«شکارچی یک روشنفکر به معنای مثبت کلمه است و اگر امثال شکارچی در موسیقی ایرانی بیشتر بود، جامعه موسیقی و موسیقیدانها تا این حد ضربهپذیر نبودند. ما در دورهای زندگی میکنیم که میتوانیم به روشنفکری فکر کنیم، منی که در ایران زندگی میکنم نمیتوانم هرروز از خبری شوکه شوم. ما باید از مردم عادی بیشتر درک کنیم با این حال من میبینم مردم عادی اکثر مواقع بهتر درک میکنند و بیشتر خودشان را وفق میدهند تا روشنفکرهای ما که سرخورده میشوند. فرهنگ ما طوری است که همیشه معترضیم و آنقدر این اعتراض جزء اخلاق ما شده که دیگر در جای خود تأثیر ندارد».او ادامه داد: «جمع باطراوت و خوشچهرهای که در این مکان گرد هم آمدهاند، همه ناشی از تلاشهای آقای دهباشی است و این جلسات باید در سراسر ایران و در ابعاد خیلی بزرگ انجام شود که این اتفاق نمیافتد. من همیشه میگویم که ما نباید مدام بگوییم نمیگذارند و نمیشود، هرکسی در جایگاه خودش و در هر شغلی که هست، باید کار خودش را به بهترین شکل انجام دهد و من به آقای دهباشی از این جهت تبریک میگویم». او افزود: «در جامعهای که رد پای موسیقی در تمام معماری و فرهنگ ایرانی سایه افکنده است، حتی
اگر ما بهطور نوشتهشده در تاریخ آثاری از موسیقی نمیبینیم، ولی وقتی طاقبستان یا عالیقاپو را نگاه میکنیم میفهمیم موسیقی در دورههای مختلف چه نقش بسزایی داشته است. موسیقی از دورانی مشکل پیدا میکند که در ایران و بهخصوص از دوران صفویه با مسائل مذهبی روبهرو و موسیقی بهنوعی حرام اعلام شد، که البته امروز هم فقط رسما گفته نمیشود، ولی همچنان با موسیقی شایسته رفتار نمیشود و این رفتار هم تا حدودی نشئتگرفته از همین نگاه است. کسانی که صاحب قدرتاند همیشه به موسیقی نگاه بدی داشتهاند، ولی نباید تصور کنیم حالا که دیگر اینجا نمیشود کار کرد، پس باید مهاجرت کنیم و برویم به کشورهایی که به موسیقی توجه میکنند؛ چون این روش در تاریخ بههیچوجه نتیجه خوبی نداشته است. من شخصا معتقدم در ادبیات و دیگر رشتههای هنری هم خیلی کم جواب داده است. وقتی هنرمندان از سرچشمه اصلی جدا شوند، دیگر نمیتوانند آن نتیجهای که باید در هنر داشته باشند، بعضا حتی چنان دچار سرخوردگی شدند که دست به خودکشی زدند».
علیزاده سپس درباره علیاکبر شکارچی گفت: «ما در گروهمان به شکارچی، دکتر عشایری میگفتیم و در تمام گروه اگر ما از نظر پزشکی مشکلی داشتیم، به سراغ او میرفتیم. او در جریانات انقلاب بسیار به داد کسانی که زخمی میشدند میرسید و در بعضی مواقع قهرمانانه با خطر روبهرو میشد. او یک لر به تمام معناست و با تمام اصالتهای خودش به تهران آمد و از همان روز اول متوجه شدم که این دوست لر ما روشنفکر است؛ یعنی کسی است که کمانچه و ردیف میرزا عبدالله میزند و از استاد اصغر بهاری درس میگیرد». در پایان علیاکبر شکارچی در سخنانی اظهار کرد: «چقدر خوشبختم که در این دوران و در این روزگار کسی مثل آقای دهباشی بدون اینکه ما حقیقتا ارتباط زیادی با هم داشته باشیم، این مراسم را برای من برگزار کرده است. من فقط میدانم آقای دهباشی بدون استثنا هر موقع که مجلهاش منتشر میشود برای من هم یک جلد میفرستد. بدون اینکه ما حتی همدیگر را دیده باشیم و چقدر خوشبختم که دوستان و یاران ایشان از دو سال پیش محبت کردند و پیگیر برگزاری این شب بودند. نه اینکه من نخواسته باشم ولی درواقع خودم را همسنگ افراد بزرگی که عمرشان را پای فرهنگ و هنر این جامعه
گذاشتهاند و اینجا برایشان بزرگداشت برگزار میشود، نمیدیدم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.