|

هنگامه پرکشیدن عباس کیارستمی

سوگواری برای خود

رضا آشفته

سوگواریم! برای خود سوگواریم. عباس کیارستمی که به ما معنای زندگی را آموخت دیگر در میانمان نیست. او که به ما گذر از کوچه را با رمز نان و دوستی آموخت، به آسمان پر کشید. او که به ما گفت حتما خانه دوست را بیابید، رفت به سرای باقی. این قافله عمر عجب می‌گذرد که کیارستمی زندگی و دیگر هیچ را از دل آوارهای زلزله منجیل و رودبار بیرون کشید. او تأکید کرد زیر درختان زیتون با عشق ازدواج کنید و زندگی را ادامه دهید با آنکه جمعی مرده باشند! مهم زندگی است که چون خیامی شادزی باید که به سر ‌آید. او منع کرد ما را از خودکشی، فقط هم به طمع گیلاس. کیارستمی اعتبار ایران شد و ما را سربلند کرد در آن‌همه هیاهویی که می‌خواستند ما را وحشی و بربر و تروریست بشناسانند. ما سری در کردیم میان سرها که هستیم با آبروی چند‌هزارساله که نامش فرهنگ است. اعتباری داریم به قوت و قدرت شعر کهن و حالا کیارستمی است که رمزگشایی می‌کند از این پیشینه باافتخار و ما باید همواره مدیون او و مانند او باشیم که ایران را دوباره پالودند از آن‌همه اراجیفی که وصله‌های ناجور بودند و گاهی هم زخم ناسور... . سوگواریم چون تنها شده‌ایم و در نبود این افتخارات ملی است که نمی‌دانیم آیا می‌توانیم ایستادگی کنیم؟! باید که بتوانیم اگر کیارستمی الگو و سرمشقمان شده باشد؛ باید که بتوانیم و می‌توانیم به شیوه‌ها و سبک‌ها و قالب‌های متنوع و مختلف ادبی و هنری باز هم افتخارآفرین باشیم. او به ما یاد داد یک تکه نان، ترس از سگ را به یک دوستی وفادارانه تبدیل می‌کند. او یاد داد که مشق‌هایمان را به‌خوبی بنویسیم و نگذاریم روزگار بر ما سخت بگیرد. او یاد داد که مسافر سربلند باشیم برای رسیدن به سرمنزل مقصود و هیچ‌گاه کم نیاوریم!
سوگواریم برای خود که حالا وظیفه‌مان سنگین‌تر شده است چون کیارستمی هم همانند نیاکان نیک‌سیرتش ازجمله خیامی شادزی، روزگاری را به نشاط و سر زندگی می‌گذراند. ما نیز باید ملتی شاداب و پرنشاط باشیم اگر چنین خواسته‌اند بزرگان ما! فقط کمی اطمینان‌خاطر و اعتمادبه‌نفس می‌خواهد و پیگیری و تلاش که جایش را پر کنیم. می‌شود شاهد کیارستمی‌هایی بود که بال و پر هنر شده‌اند تا پرواز را به فراموشی نسپاریم!
داغدیده می‌شویم اگر کیارستمی بمیرد
پنجره‌ها را باز کنیم رو به هوای تازه
زندگی در جریان است، همین کافی است

سوگواریم! برای خود سوگواریم. عباس کیارستمی که به ما معنای زندگی را آموخت دیگر در میانمان نیست. او که به ما گذر از کوچه را با رمز نان و دوستی آموخت، به آسمان پر کشید. او که به ما گفت حتما خانه دوست را بیابید، رفت به سرای باقی. این قافله عمر عجب می‌گذرد که کیارستمی زندگی و دیگر هیچ را از دل آوارهای زلزله منجیل و رودبار بیرون کشید. او تأکید کرد زیر درختان زیتون با عشق ازدواج کنید و زندگی را ادامه دهید با آنکه جمعی مرده باشند! مهم زندگی است که چون خیامی شادزی باید که به سر ‌آید. او منع کرد ما را از خودکشی، فقط هم به طمع گیلاس. کیارستمی اعتبار ایران شد و ما را سربلند کرد در آن‌همه هیاهویی که می‌خواستند ما را وحشی و بربر و تروریست بشناسانند. ما سری در کردیم میان سرها که هستیم با آبروی چند‌هزارساله که نامش فرهنگ است. اعتباری داریم به قوت و قدرت شعر کهن و حالا کیارستمی است که رمزگشایی می‌کند از این پیشینه باافتخار و ما باید همواره مدیون او و مانند او باشیم که ایران را دوباره پالودند از آن‌همه اراجیفی که وصله‌های ناجور بودند و گاهی هم زخم ناسور... . سوگواریم چون تنها شده‌ایم و در نبود این افتخارات ملی است که نمی‌دانیم آیا می‌توانیم ایستادگی کنیم؟! باید که بتوانیم اگر کیارستمی الگو و سرمشقمان شده باشد؛ باید که بتوانیم و می‌توانیم به شیوه‌ها و سبک‌ها و قالب‌های متنوع و مختلف ادبی و هنری باز هم افتخارآفرین باشیم. او به ما یاد داد یک تکه نان، ترس از سگ را به یک دوستی وفادارانه تبدیل می‌کند. او یاد داد که مشق‌هایمان را به‌خوبی بنویسیم و نگذاریم روزگار بر ما سخت بگیرد. او یاد داد که مسافر سربلند باشیم برای رسیدن به سرمنزل مقصود و هیچ‌گاه کم نیاوریم!
سوگواریم برای خود که حالا وظیفه‌مان سنگین‌تر شده است چون کیارستمی هم همانند نیاکان نیک‌سیرتش ازجمله خیامی شادزی، روزگاری را به نشاط و سر زندگی می‌گذراند. ما نیز باید ملتی شاداب و پرنشاط باشیم اگر چنین خواسته‌اند بزرگان ما! فقط کمی اطمینان‌خاطر و اعتمادبه‌نفس می‌خواهد و پیگیری و تلاش که جایش را پر کنیم. می‌شود شاهد کیارستمی‌هایی بود که بال و پر هنر شده‌اند تا پرواز را به فراموشی نسپاریم!
داغدیده می‌شویم اگر کیارستمی بمیرد
پنجره‌ها را باز کنیم رو به هوای تازه
زندگی در جریان است، همین کافی است

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.