چندسطری درباره نمایش روزهای بیباران
برزخ زندگی و مرگ
رضا آشفته
روزهای بیباران درباره گذر از زندگی و پذیرفتن مرگ است. واقعشدن در برزخ مرگ و زندگی برای بسیاری از بیماران و افرادی که در نبرد و جنگ و کارهای سخت و خطرآفرین مواجه هستند، امری پذیرفتنی است. در این نمایش هم، روابط چند نفر بر پایه همین جداییها از همدیگر به تماشا در میآید. مهرداد (سجاد افشاریان) پزشک و جراح که در کلن آلمان تحصیل کرده در بازگشت به ایران دلتنگ حضور بارانی است که همیشه در کنارش نخواهد بود چون او در همان روزهای تحصیل مهرداد بر اثر تصادف خودرو جان سپرده است. حالا مهرداد با درد بیماری سخت دوستش پوریا (وحید آقاپور) همراه شده است و نمیداند چگونه او و همسرش، شبنم را متوجه این تومور مغزی کند که برایش دو حالت پیشبینی میشود. یکی عملنکردن و مردن و دومی، عملکردن و از دستدادن حافظه برای همیشه... که در نهایت از این وضع مطلع میشوند و پوریا هیچ امیدی برای زندگی بدون حافظه ندارد؛ هرچند شبنم اصرار میکند که زنده بماند و همهگونه از او پرستاری میکند به این امید که روزی حافظهاش برگردد.
امین بهروزی در فضایی مینیمال به لحاظ متن و امکانات صحنهای و حتی کنترل حس در میان بازیگران است که درد ناشی از جدایی ناخواسته پوریا و شبنم را به نمایش درآورد. وضعیتی که ملودرام است اما براساس این دادهپردازیهای گفتهشده، به سمت ماجرایی کمدی- تراژدی پیش رفته است چون پوریا مدام طنازی میکند، برای اینکه نمیخواهد لحظات تلخ را برای خودش و دنیای پیرامونش رقم بزند و البته چنین وضعیتی رقم خورده است.
در این بین، صحنه به پنجپاره مساوی تقسیم شده است که در هر پاره روی کف و دیوار خطوط پیوستهای هست که کلیت ماجراها را در بر خواهد گرفت که شامل بیمارستان، خانه خواهر مهرداد و خانه شبنم خواهد شد. مهرداد خط رابط مکانها، زمانها و روابط و درنهایت نقل رویدادهاست. او یک راوی است که از دردهای خود که شامل مرگ باران، مرگ مادر و طلاق خواهر میشود، به بیماری و مرگ دوستش پوریا و جدایی او با شبنم پل میزند. زیبایی کار هم بریدن از احساسات رایج و کلیشهشده است که درواقع میخواهد ما را نسبت به مرگ و جدایی به لحاظ فکری حساستر کند و اینگونه است که موفق مینماید. در جایی نیز مهرداد رودررو از تماشاگران همین مرگ و زندگی بدون حافظه را از آنها میپرسد و این پرسش میتواند پاسخهای متنوعی را به دنبال داشته باشد. اینکه بشود در تئاتر آدمها را آماده کرد برای اینکه مواجهه با مسائل در شرایط سخت و باورناپذیر را تمرین کنند، خودش راهحلی برای تفکر پیرامون مسائل با اهمیت در زندگی است و هیچ جایی بهتر از تئاتر نیست که به شکل زنده و پویا ذهن را درگیر کند. چالشی که نتیجهبخش است و پیامدش آمادهترشدن برای گذر از بحرانهاست.
روزهای بیباران درباره گذر از زندگی و پذیرفتن مرگ است. واقعشدن در برزخ مرگ و زندگی برای بسیاری از بیماران و افرادی که در نبرد و جنگ و کارهای سخت و خطرآفرین مواجه هستند، امری پذیرفتنی است. در این نمایش هم، روابط چند نفر بر پایه همین جداییها از همدیگر به تماشا در میآید. مهرداد (سجاد افشاریان) پزشک و جراح که در کلن آلمان تحصیل کرده در بازگشت به ایران دلتنگ حضور بارانی است که همیشه در کنارش نخواهد بود چون او در همان روزهای تحصیل مهرداد بر اثر تصادف خودرو جان سپرده است. حالا مهرداد با درد بیماری سخت دوستش پوریا (وحید آقاپور) همراه شده است و نمیداند چگونه او و همسرش، شبنم را متوجه این تومور مغزی کند که برایش دو حالت پیشبینی میشود. یکی عملنکردن و مردن و دومی، عملکردن و از دستدادن حافظه برای همیشه... که در نهایت از این وضع مطلع میشوند و پوریا هیچ امیدی برای زندگی بدون حافظه ندارد؛ هرچند شبنم اصرار میکند که زنده بماند و همهگونه از او پرستاری میکند به این امید که روزی حافظهاش برگردد.
امین بهروزی در فضایی مینیمال به لحاظ متن و امکانات صحنهای و حتی کنترل حس در میان بازیگران است که درد ناشی از جدایی ناخواسته پوریا و شبنم را به نمایش درآورد. وضعیتی که ملودرام است اما براساس این دادهپردازیهای گفتهشده، به سمت ماجرایی کمدی- تراژدی پیش رفته است چون پوریا مدام طنازی میکند، برای اینکه نمیخواهد لحظات تلخ را برای خودش و دنیای پیرامونش رقم بزند و البته چنین وضعیتی رقم خورده است.
در این بین، صحنه به پنجپاره مساوی تقسیم شده است که در هر پاره روی کف و دیوار خطوط پیوستهای هست که کلیت ماجراها را در بر خواهد گرفت که شامل بیمارستان، خانه خواهر مهرداد و خانه شبنم خواهد شد. مهرداد خط رابط مکانها، زمانها و روابط و درنهایت نقل رویدادهاست. او یک راوی است که از دردهای خود که شامل مرگ باران، مرگ مادر و طلاق خواهر میشود، به بیماری و مرگ دوستش پوریا و جدایی او با شبنم پل میزند. زیبایی کار هم بریدن از احساسات رایج و کلیشهشده است که درواقع میخواهد ما را نسبت به مرگ و جدایی به لحاظ فکری حساستر کند و اینگونه است که موفق مینماید. در جایی نیز مهرداد رودررو از تماشاگران همین مرگ و زندگی بدون حافظه را از آنها میپرسد و این پرسش میتواند پاسخهای متنوعی را به دنبال داشته باشد. اینکه بشود در تئاتر آدمها را آماده کرد برای اینکه مواجهه با مسائل در شرایط سخت و باورناپذیر را تمرین کنند، خودش راهحلی برای تفکر پیرامون مسائل با اهمیت در زندگی است و هیچ جایی بهتر از تئاتر نیست که به شکل زنده و پویا ذهن را درگیر کند. چالشی که نتیجهبخش است و پیامدش آمادهترشدن برای گذر از بحرانهاست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.