|

پیشگیری از اعتیاد فرزندان

سرهنگ امیر فراستی.معاون اجتماعی فرماندهی انتظامی تهران بزرگ

بیشترین عامل چالش‌برانگیز پیش‌ روی خانواده‌های درگیر در موضوع اعتیاد، بی‌توجهی به آموزش فرزندان و سهل‌انگاری آنان در رعایت قواعد خانواده است. هریک از طرفین والدین و فرزندان باید دقت بیشتری در رعایت وظایف، مقررات و قواعد خانواده داشته باشند. کودکانی که رفتارهای ناخوشایندی دارند ممکن است در کوچه و خیابان نقش یک قهرمان را بازی کنند و فرزندتان به آنها به صورت یک الگو نگاه کنند و رفتارهای خود را با آنها تطبیق بدهند. والدین بهتر است با دوستان فرزندان خود و خانواده‌های آنها، آشنایی کافی داشته باشند تا از تأثیر منفی رفتار نامطلوب آنان در تکوین شخصیت کودکانشان مصون باشند. خشونت روانی مانند سرزنش‌کردن، مقایسه‌کردن و تحقیرکردن عامل‌هایی است که باعث می‌شود کودک در جمع خانواده احساس حقارت کند و به دنبال جبران این تحقیر شخصیت، وارد سایر گروه‌ها شود که نداشتن سلامت روانی آن گروه‌ها می‌تواند خطرآفرین باشد. نداشتن الگوی مناسب در خانواده عامل مؤثری در انتخاب الگوی نامطلوب در آنها خواهد بود. اشکال این رفتارها این است که عملا به کودک خود یاد می‌دهید که هر موقع از هر چیزی ناراحت و عصبانی شد با دیگران تندخویی کند و درگیر شود. بهترین راهکار برای پیشگیری از گرایش اعضای خانواده به‌ویژه نوجوانان به مصرف مواد مخدر، صحبت‌کردن درباره خطرات و پیامدهای منفی آن است. کودک و نوجوان ذهنی روشن و باز دارد و بسیار منطق‌پذیر است و هر صحبتی که مطابق عقل و منطق باشد می‌پذیرد. سؤالات کودکانتان را به‌طورکامل جواب بدهید و از طفره‌رفتن دوری کنید. بهتر است گاهی خود شروع‌کننده صحبت باشید و درباره مضرات مصرف مواد مخدر صحبت کنید و نظر آنها را بپرسید تا بتوانید سطح آگاهی و آسیب‌پذیری او را حدس بزنید. والدین همچنین باید از محل‌های رفت‌وآمد فرزندانشان آگاهی کامل داشته باشند و نسبت به محل‌هایی که امکان یادگیری و ابتلا به اعتیاد وجود دارد هوشیارتر بوده و مراقبت بیشتری از فرزندشان بکنند. رابطه محبت‌آمیز و محترمانه پدر و مادر با یکدیگر و با فرزندان زمینه‌ساز بروز خلاقیت، اعتمادبه‌نفس و احساس نقش‌آفرینی در اجتماع در آنها می‌شود. پس اجازه بدهید فرزندانتان بدون ترس و واهمه با شما صحبت کنند و اتفاقاتی که بیرون از منزل برای‌شان رخ می‌دهد برای شما تعریف کنند تا راه‌بلد مناسبی برای او باشید. خانواده‌ها باید به طور جدی از طرد فرزندان خود خودداری کنند. خداوند این نعمت را با روانی پاک و سرشتی نیک آفریده و اگر اکنون شما طردش کنید، نوع تربیت شما مؤثر بوده است. پس بهتر است به دنبال اصلاح رفتار کودک خود باشید و در صورت نیاز از افراد متخصص کمک بگیرید. زیرا کودک نیاز به حمایت و راهنمایی دارد. در صورت احساس تنهایی، به دنبال افراد جایگزین در بین سایر افراد جامعه خواهد رفت که ممکن است سلامت رفتار نداشته باشند.

بیشترین عامل چالش‌برانگیز پیش‌ روی خانواده‌های درگیر در موضوع اعتیاد، بی‌توجهی به آموزش فرزندان و سهل‌انگاری آنان در رعایت قواعد خانواده است. هریک از طرفین والدین و فرزندان باید دقت بیشتری در رعایت وظایف، مقررات و قواعد خانواده داشته باشند. کودکانی که رفتارهای ناخوشایندی دارند ممکن است در کوچه و خیابان نقش یک قهرمان را بازی کنند و فرزندتان به آنها به صورت یک الگو نگاه کنند و رفتارهای خود را با آنها تطبیق بدهند. والدین بهتر است با دوستان فرزندان خود و خانواده‌های آنها، آشنایی کافی داشته باشند تا از تأثیر منفی رفتار نامطلوب آنان در تکوین شخصیت کودکانشان مصون باشند. خشونت روانی مانند سرزنش‌کردن، مقایسه‌کردن و تحقیرکردن عامل‌هایی است که باعث می‌شود کودک در جمع خانواده احساس حقارت کند و به دنبال جبران این تحقیر شخصیت، وارد سایر گروه‌ها شود که نداشتن سلامت روانی آن گروه‌ها می‌تواند خطرآفرین باشد. نداشتن الگوی مناسب در خانواده عامل مؤثری در انتخاب الگوی نامطلوب در آنها خواهد بود. اشکال این رفتارها این است که عملا به کودک خود یاد می‌دهید که هر موقع از هر چیزی ناراحت و عصبانی شد با دیگران تندخویی کند و درگیر شود. بهترین راهکار برای پیشگیری از گرایش اعضای خانواده به‌ویژه نوجوانان به مصرف مواد مخدر، صحبت‌کردن درباره خطرات و پیامدهای منفی آن است. کودک و نوجوان ذهنی روشن و باز دارد و بسیار منطق‌پذیر است و هر صحبتی که مطابق عقل و منطق باشد می‌پذیرد. سؤالات کودکانتان را به‌طورکامل جواب بدهید و از طفره‌رفتن دوری کنید. بهتر است گاهی خود شروع‌کننده صحبت باشید و درباره مضرات مصرف مواد مخدر صحبت کنید و نظر آنها را بپرسید تا بتوانید سطح آگاهی و آسیب‌پذیری او را حدس بزنید. والدین همچنین باید از محل‌های رفت‌وآمد فرزندانشان آگاهی کامل داشته باشند و نسبت به محل‌هایی که امکان یادگیری و ابتلا به اعتیاد وجود دارد هوشیارتر بوده و مراقبت بیشتری از فرزندشان بکنند. رابطه محبت‌آمیز و محترمانه پدر و مادر با یکدیگر و با فرزندان زمینه‌ساز بروز خلاقیت، اعتمادبه‌نفس و احساس نقش‌آفرینی در اجتماع در آنها می‌شود. پس اجازه بدهید فرزندانتان بدون ترس و واهمه با شما صحبت کنند و اتفاقاتی که بیرون از منزل برای‌شان رخ می‌دهد برای شما تعریف کنند تا راه‌بلد مناسبی برای او باشید. خانواده‌ها باید به طور جدی از طرد فرزندان خود خودداری کنند. خداوند این نعمت را با روانی پاک و سرشتی نیک آفریده و اگر اکنون شما طردش کنید، نوع تربیت شما مؤثر بوده است. پس بهتر است به دنبال اصلاح رفتار کودک خود باشید و در صورت نیاز از افراد متخصص کمک بگیرید. زیرا کودک نیاز به حمایت و راهنمایی دارد. در صورت احساس تنهایی، به دنبال افراد جایگزین در بین سایر افراد جامعه خواهد رفت که ممکن است سلامت رفتار نداشته باشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.