محمدرضا هنرمند:
من اهل کیارستمی هستم!
سال 1375 بود که برای پیداکردن لوکیشنهای فیلمی که قرار بود در خارج از ایران ساخته شود، به اتفاق مرحوم مهرداد فخیمی به یونان و شهر آتن سفر کردیم. من از همان روزهای اول کفش راحتی خریدم و بنا را بر پرسهزنی در شهر آتن گذاشتم. در یکی از روزهایی که کوچهپسکوچهها را میگشتم، در محلهای دورافتاده و فقیرنشین در شهر آتن گم شدم و دیگر قادر نبودم مسیر درست را پیدا کنم. پیرمردی سفیدمو و ریزجثه را دیدم که کنار خانهاش نشسته بود. نگاهمان که بههم افتاد، فهمید غریبهام و راهم را گم کردهام. لبخندی زد و به زبان یونانی حالم را پرسید. مطمئن بودم که انگلیسی نمیداند بااینحال از او مسیری که میخواستم را پرسیدم. پیرمرد از روی صندلی پلاستیکیاش برخاست و با تمام وجودش به من حالی کرد که باید مسیر آمده را برگردم و چندینبار به چپ و راست بپیچم تا به خیابان اصلی برسم. از او تشکر کردم ولی او با همان زبان اشاره و لالبازی میخواست بداند که من کجایی هستم. گفتم ایران... پرسیا! پیرمرد با لهجه غلیظ آتنی گفت آآباس کیارستمی! ... . من که شوکه شده بودم بعد از مکث کوتاهی گفتم یسیس عباس کیارستمی! من اهل کیارستمی هستم! پیرمرد سر و دستی تکان داد و روی صندلیاش نشست. او نمیدانست که من هم فیلمسازم و نمیدانست که با نامبردن از کیارستمی چه حس غریبی را در من برانگیخته است. مسیری که نشان داده بود را پیش گرفتم و رفتم. وقتی به چپ و راستهایی که پیرمرد گفته بود میپیچیدم از خودم میپرسیدم چگونه ممکن است کسی با هنرش به چنین جایگاه جهانی و درعینحال مردمیای برسد که نامش از کشورش پیشی گرفته باشد؟ باید فیلمساز باشی تا حس ناشناخته آن روز مرا بهدرستی درک کنی و شاید جوابی برای سؤالم پیدا کنی. روحش تا ابد شاد.
سال 1375 بود که برای پیداکردن لوکیشنهای فیلمی که قرار بود در خارج از ایران ساخته شود، به اتفاق مرحوم مهرداد فخیمی به یونان و شهر آتن سفر کردیم. من از همان روزهای اول کفش راحتی خریدم و بنا را بر پرسهزنی در شهر آتن گذاشتم. در یکی از روزهایی که کوچهپسکوچهها را میگشتم، در محلهای دورافتاده و فقیرنشین در شهر آتن گم شدم و دیگر قادر نبودم مسیر درست را پیدا کنم. پیرمردی سفیدمو و ریزجثه را دیدم که کنار خانهاش نشسته بود. نگاهمان که بههم افتاد، فهمید غریبهام و راهم را گم کردهام. لبخندی زد و به زبان یونانی حالم را پرسید. مطمئن بودم که انگلیسی نمیداند بااینحال از او مسیری که میخواستم را پرسیدم. پیرمرد از روی صندلی پلاستیکیاش برخاست و با تمام وجودش به من حالی کرد که باید مسیر آمده را برگردم و چندینبار به چپ و راست بپیچم تا به خیابان اصلی برسم. از او تشکر کردم ولی او با همان زبان اشاره و لالبازی میخواست بداند که من کجایی هستم. گفتم ایران... پرسیا! پیرمرد با لهجه غلیظ آتنی گفت آآباس کیارستمی! ... . من که شوکه شده بودم بعد از مکث کوتاهی گفتم یسیس عباس کیارستمی! من اهل کیارستمی هستم! پیرمرد سر و دستی تکان داد و روی صندلیاش نشست. او نمیدانست که من هم فیلمسازم و نمیدانست که با نامبردن از کیارستمی چه حس غریبی را در من برانگیخته است. مسیری که نشان داده بود را پیش گرفتم و رفتم. وقتی به چپ و راستهایی که پیرمرد گفته بود میپیچیدم از خودم میپرسیدم چگونه ممکن است کسی با هنرش به چنین جایگاه جهانی و درعینحال مردمیای برسد که نامش از کشورش پیشی گرفته باشد؟ باید فیلمساز باشی تا حس ناشناخته آن روز مرا بهدرستی درک کنی و شاید جوابی برای سؤالم پیدا کنی. روحش تا ابد شاد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.