|

ديدار با خسرو شکیبایی

کوروش سلیمانی. بازیگر تئاتر و سینما

شنبه تلخی بود آن روز خردادماهی سال 74. هنوز می‌توانم تلخی آن روز را به یاد بیاورم که چطور چندساعت بعد شیرین شد. برگه تقسیم دستم بود و از شنیدن نام چابهار، پشتم می‌لرزید. حتی نمی‌دانستم که این شهر کجای نقشه جغرافیای ماست. اما از زمانی که شنیده بودم، در تقسیم، پادگان چابهار برایم انتخاب شده، واقعا هیچ رمقی نداشتم و تنها کاری که از من برمی‌آمد، مرور روزهای خوب خدمت در قصر فیروزه بود. در دوره آموزشی، من نان‌آور هم‌خدمتی‌هایم بودم و این کار را دوست داشتم. چقدر خوشحال بودم که در آن جمع، یکی، دو نفر را پیدا کرده‌ام که اهل هنر و خصوصا سینما هستند و می‌توانم با آنها ساعت‌ها درباره چیزهای موردعلاقه‌ام حرف بزنم و حالا... . در چنین شرایط بغرنجی، هرکس کاری می‌کند تا برای چندساعت خوش بگذراند، بلکه غبار این غم از روی سینه‌اش کنار برود اما تفریح و علاقه من چه بود؟ با سر کچل‌شده و بدنی لاغر راه افتادم به سمت تئاتر شهر. این آخرین روز حضورم در تهران بود و باید خوش می‌گذراندم. روی صحنه، نمايش «بیا تا گل برافشانیم» با بازی خسرو شکیبایی، فریماه فرجامی، زنده‌یاد احمد علامه‌دهر و هومن برق‌نورد برقرار بود اما وقتی به در تئاتر شهر رسیدم فهمیدم که از بخت بد، اجرای امروز فقط ویژه هنرمندان است. درخواست‌هایم بی‌اثر بود؛ نه قیافه‌ام شبیه به هنرمندان بود و نه کسی می‌دانست که من در کرمانشاه تئاتر کار کرده‌ام و هنرمند به حساب می‌آیم. بااین‌همه از همه توانم مایه گذاشتم تا به هر شکلی که هست، یک صندلی برای دیدن این تئاتر به دست آورم و بالاخره هم اصرارم نتیجه داد و به داخل راهم دادند.
هنوز می‌توانم به‌جرئت بگویم، بازی خسرو شکیبایی نازنین در آن نمایش یکی از بهترین بازی‌های تئاتری‌ای بوده که به عمرم دیده‌ام. خستگی و ملالت تقسیم از یادم رفت، از یادم رفت که چرا اندوهگین بوده‌ام و اینجا چه کار می‌کنم. تا آخر نمایش، نمی‌توانستم چشم از صحنه بردارم و وقتی که نمایش تمام شد، جزء اولین کسانی بودم که رفتم تا بازیگران نمایش را از نزدیک ببینم. باورش سخت است اما توانستم در آن شلوغی، خسرو شکیبایی را ببینم. طبیعی بود که به سمتش خیز برداشتم تا دستش را به تشکر ببوسم اما او را باید بشناسید، چنان مناعت‌طبعی داشت که نه آن روز گذاشت دستش را ببوسم و نه حتی بعدها که خاطره آن روز را در پشت صحنه سریال «آواز مه» یادآوری کردم به رویم آورد! آدم بزرگوار و عجیبی بود؛ از آن دست آدم‌ها که نسلشان رو به انقراض است؛ از آنهایی که لطف و محبت در ذاتشان نهادینه شده و با هر حرکتشان عجین است.
مثال این آدم را در زندگی کم دیده‌ام، اما مردی با بخشی از این ویژگی‌ها را در همان چابهار پیدا کردم. خاطرم هست که از پادگان پاس می‌گرفتم تا بروم کنارک و هفته‌نامه سینما را بخرم. یک روز غروب، چاره‌ای جز نشستن بر ترک موتور یک پیرمرد بلوچ ریش‌حنایی را نداشتم؛ پیرمردی که با اخم زیاد رانندگی می‌کرد. وسط راه نگران موقعیت خودم شدم و گفتم نکند اعتماد نابجایی کرده‌ام اما شاید همین حس درونی من را پیرمرد فهمید و آن مسیر طولانی را با رفتار خوبش، کوتاه‌تر کرد. آن روز تقسیم محال است که از ذهنم پاک شود، اما نه به‌خاطر غمی که رفتن به چابهار و دوری از خانواده برایم به‌همراه داشت، نه به این خاطر که تهران را با همه فضاهای فرهنگی و هنری‌اش برای مدت محدودی ترک می‌کردم و نه حتی به این خاطر که داشتم به جغرافیایی تازه و اسرارآمیز پا می‌گذاشتم، بلکه به‌خاطر دیدن خسرو شکیبایی و کشف نوعی از انسانیت، فراموشش نخواهم کرد.

شنبه تلخی بود آن روز خردادماهی سال 74. هنوز می‌توانم تلخی آن روز را به یاد بیاورم که چطور چندساعت بعد شیرین شد. برگه تقسیم دستم بود و از شنیدن نام چابهار، پشتم می‌لرزید. حتی نمی‌دانستم که این شهر کجای نقشه جغرافیای ماست. اما از زمانی که شنیده بودم، در تقسیم، پادگان چابهار برایم انتخاب شده، واقعا هیچ رمقی نداشتم و تنها کاری که از من برمی‌آمد، مرور روزهای خوب خدمت در قصر فیروزه بود. در دوره آموزشی، من نان‌آور هم‌خدمتی‌هایم بودم و این کار را دوست داشتم. چقدر خوشحال بودم که در آن جمع، یکی، دو نفر را پیدا کرده‌ام که اهل هنر و خصوصا سینما هستند و می‌توانم با آنها ساعت‌ها درباره چیزهای موردعلاقه‌ام حرف بزنم و حالا... . در چنین شرایط بغرنجی، هرکس کاری می‌کند تا برای چندساعت خوش بگذراند، بلکه غبار این غم از روی سینه‌اش کنار برود اما تفریح و علاقه من چه بود؟ با سر کچل‌شده و بدنی لاغر راه افتادم به سمت تئاتر شهر. این آخرین روز حضورم در تهران بود و باید خوش می‌گذراندم. روی صحنه، نمايش «بیا تا گل برافشانیم» با بازی خسرو شکیبایی، فریماه فرجامی، زنده‌یاد احمد علامه‌دهر و هومن برق‌نورد برقرار بود اما وقتی به در تئاتر شهر رسیدم فهمیدم که از بخت بد، اجرای امروز فقط ویژه هنرمندان است. درخواست‌هایم بی‌اثر بود؛ نه قیافه‌ام شبیه به هنرمندان بود و نه کسی می‌دانست که من در کرمانشاه تئاتر کار کرده‌ام و هنرمند به حساب می‌آیم. بااین‌همه از همه توانم مایه گذاشتم تا به هر شکلی که هست، یک صندلی برای دیدن این تئاتر به دست آورم و بالاخره هم اصرارم نتیجه داد و به داخل راهم دادند.
هنوز می‌توانم به‌جرئت بگویم، بازی خسرو شکیبایی نازنین در آن نمایش یکی از بهترین بازی‌های تئاتری‌ای بوده که به عمرم دیده‌ام. خستگی و ملالت تقسیم از یادم رفت، از یادم رفت که چرا اندوهگین بوده‌ام و اینجا چه کار می‌کنم. تا آخر نمایش، نمی‌توانستم چشم از صحنه بردارم و وقتی که نمایش تمام شد، جزء اولین کسانی بودم که رفتم تا بازیگران نمایش را از نزدیک ببینم. باورش سخت است اما توانستم در آن شلوغی، خسرو شکیبایی را ببینم. طبیعی بود که به سمتش خیز برداشتم تا دستش را به تشکر ببوسم اما او را باید بشناسید، چنان مناعت‌طبعی داشت که نه آن روز گذاشت دستش را ببوسم و نه حتی بعدها که خاطره آن روز را در پشت صحنه سریال «آواز مه» یادآوری کردم به رویم آورد! آدم بزرگوار و عجیبی بود؛ از آن دست آدم‌ها که نسلشان رو به انقراض است؛ از آنهایی که لطف و محبت در ذاتشان نهادینه شده و با هر حرکتشان عجین است.
مثال این آدم را در زندگی کم دیده‌ام، اما مردی با بخشی از این ویژگی‌ها را در همان چابهار پیدا کردم. خاطرم هست که از پادگان پاس می‌گرفتم تا بروم کنارک و هفته‌نامه سینما را بخرم. یک روز غروب، چاره‌ای جز نشستن بر ترک موتور یک پیرمرد بلوچ ریش‌حنایی را نداشتم؛ پیرمردی که با اخم زیاد رانندگی می‌کرد. وسط راه نگران موقعیت خودم شدم و گفتم نکند اعتماد نابجایی کرده‌ام اما شاید همین حس درونی من را پیرمرد فهمید و آن مسیر طولانی را با رفتار خوبش، کوتاه‌تر کرد. آن روز تقسیم محال است که از ذهنم پاک شود، اما نه به‌خاطر غمی که رفتن به چابهار و دوری از خانواده برایم به‌همراه داشت، نه به این خاطر که تهران را با همه فضاهای فرهنگی و هنری‌اش برای مدت محدودی ترک می‌کردم و نه حتی به این خاطر که داشتم به جغرافیایی تازه و اسرارآمیز پا می‌گذاشتم، بلکه به‌خاطر دیدن خسرو شکیبایی و کشف نوعی از انسانیت، فراموشش نخواهم کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.