|

همه‌چیز از یک وعده انتخاباتی شروع شد!

کریم ارغنده‌پور

بریتانیا کمتر زمانی مانند امروز از ریل معمول خود خارج بوده است. داستان اصلی از وقتی شروع شد که در سال گذشته نخست‌وزیر محافظه‌کار دولت ائتلافی که موقعیت خود را متزلزل می‌یافت، قول برگزاری یک رفراندوم ملی داد. برای او در آن زمان پیروزی انتخاباتی بیش از هر چیز دیگری اهمیت داشت. به‌همین‌خاطر وعده‌ای داد که یک ریسک بسیار بزرگ بود؛ ریسکی که امروز خود او و همه حزبش و نیز جامعه را در کام بحران فروکشانده است. از این پس در تاریخ هرجا نام دیوید کامرون بیاید، بلافاصله خاطره وعده‌اش در برگزاری این رفراندومِ پرریسک زنده می‌شود و نه هیچ اقدام کوچک و بزرگ دیگر او. بنا بر سنت انگلیسی، پذیرش ریسک‌هایی که پیامدهای بزرگ داشته باشد بسیار بعید است. به‌همین‌دلیل این مردم در بسیاری از مناطق دنیا به‌عنوان «محتاط» شناخته می‌شوند. کسی که در سیاست ریسک بسیار بزرگ می‌کند، معمولا باید در بازی مرگ و زندگی وارد شده باشد. چنین وعده‌ای از سوی دیوید کامرون ابتدا این‌ را به ذهن متبادر می‌کرد که او یا از نتیجه کاملا مطمئن است یا اینکه خود را عملا در جایگاه بازنده می‌بیند. حالا با پیامدهای نتیجه رفراندوم، می‌توان گفت هیچ‌گاه در تاریخ چند دهه قبل، صحنه سیاست بریتانیا به اندازه امروز در وضعیت تهدیدآمیزِ بی‌اطمینانی نبوده است. سیاست در این کشور هم‌اکنون در شرایط بحران است. هر دو حزب اصلی با بحران مدیریت مواجهند. شکاف عمیقی درون این احزاب را با بحران پراکندگی و خطر انشعاب مواجه کرده است. بوریس جانسون، رهبر جنبش خروج در حزب محافظه‌کار که از او به‌عنوان اصلی‌ترین نامزد نخست‌وزیری آینده نام برده می‌شد، پنجشنبه گذشته اعلام کرد که نامزد لیدری نیست. حالا احتمال دارد کسی نخست‌وزیر شود که عملا در کمپین خروج نبوده است. به‌این‌ترتیب دقیقا معلوم نیست کسی که علیه این چالش بزرگ بوده، عملا این بحران را چگونه می‌خواهد مدیریت کند. نخست‌وزیری مایکل گوو هم که در کمپین خروج بود، شرایط تنش داخلی و خارجی را از اینکه هست احتمالا بیشتر خواهد کرد. رأس حزب کارگر در هفته گذشته با یک رأی قاطع کفایت‌نداشتن رهبری حزب خود را اعلام کرد ولی جرمی کوربین اعلام کرد از ریاست کنار نمی‌رود. بنابراین بحران سیاسی در این حزب هم عمیق‌تر خواهد شد. این کشور محتاط کمتر زمانی به اندازه امروز با تکان‌های شدید مواجه بوده است. به‌این‌ترتیب پاره‌ای شناخت‌ها از جامعه انگلیسی مثل محافظه‌کاری، احتیاط، منفعت‌طلبی، اولویت عقلانیت، کار جمعی، بحث‌های فیصله‌بخش، اولویت اقتصاد بر سیاست و امثال آنها تا حدودی تَرَک خورده است. در یکی از موقعیت‌های کم‌سابقه، هیچ‌کس نمی‌داند قطار سیاسی آینده در این کشور به کجا می‌رسد. هیچ‌کس نمی‌تواند پیش‌بینی کند که انسجام احزاب فعلی دوام بیاورد و هیچ‌کس نمی‌تواند پیش‌بینی کند تمامیت ارضی کشور تا چه زمانی حفظ خواهد شد. همه‌چیز متزلزل شده است. انتظار تورم و در نتیجه توزیع فقر، جرم بیشتر و شکاف بیشتر جامعه و دولت در کمین آینده نزدیک است. در یک هفته گذشته خشونت‌های نژادپرستانه، ضدمذهب و علیه مهاجران شدت گرفته و محیط اجتماعی را ناامن و افراد جامعه را در برابر یکدیگر قرار داده است. شعارهای احساسی ملی‌گرایانه با رهبری راست‌های افراطی افزایش یافته و دورنمای کنترل آن روشن نیست. همه اینها از یک ریسک ویران‌کننده شروع شد؛ آنجا که یک نامزد انتخاباتی -به خاطر دستیابی به قدرت به هر قیمتی- وعده‌ای داد که خودش را نابود، حزبش را نامعتبر و برهم‌ریخته و همه کشور را با بحرانی بزرگ مواجه می‌کرد!

بریتانیا کمتر زمانی مانند امروز از ریل معمول خود خارج بوده است. داستان اصلی از وقتی شروع شد که در سال گذشته نخست‌وزیر محافظه‌کار دولت ائتلافی که موقعیت خود را متزلزل می‌یافت، قول برگزاری یک رفراندوم ملی داد. برای او در آن زمان پیروزی انتخاباتی بیش از هر چیز دیگری اهمیت داشت. به‌همین‌خاطر وعده‌ای داد که یک ریسک بسیار بزرگ بود؛ ریسکی که امروز خود او و همه حزبش و نیز جامعه را در کام بحران فروکشانده است. از این پس در تاریخ هرجا نام دیوید کامرون بیاید، بلافاصله خاطره وعده‌اش در برگزاری این رفراندومِ پرریسک زنده می‌شود و نه هیچ اقدام کوچک و بزرگ دیگر او. بنا بر سنت انگلیسی، پذیرش ریسک‌هایی که پیامدهای بزرگ داشته باشد بسیار بعید است. به‌همین‌دلیل این مردم در بسیاری از مناطق دنیا به‌عنوان «محتاط» شناخته می‌شوند. کسی که در سیاست ریسک بسیار بزرگ می‌کند، معمولا باید در بازی مرگ و زندگی وارد شده باشد. چنین وعده‌ای از سوی دیوید کامرون ابتدا این‌ را به ذهن متبادر می‌کرد که او یا از نتیجه کاملا مطمئن است یا اینکه خود را عملا در جایگاه بازنده می‌بیند. حالا با پیامدهای نتیجه رفراندوم، می‌توان گفت هیچ‌گاه در تاریخ چند دهه قبل، صحنه سیاست بریتانیا به اندازه امروز در وضعیت تهدیدآمیزِ بی‌اطمینانی نبوده است. سیاست در این کشور هم‌اکنون در شرایط بحران است. هر دو حزب اصلی با بحران مدیریت مواجهند. شکاف عمیقی درون این احزاب را با بحران پراکندگی و خطر انشعاب مواجه کرده است. بوریس جانسون، رهبر جنبش خروج در حزب محافظه‌کار که از او به‌عنوان اصلی‌ترین نامزد نخست‌وزیری آینده نام برده می‌شد، پنجشنبه گذشته اعلام کرد که نامزد لیدری نیست. حالا احتمال دارد کسی نخست‌وزیر شود که عملا در کمپین خروج نبوده است. به‌این‌ترتیب دقیقا معلوم نیست کسی که علیه این چالش بزرگ بوده، عملا این بحران را چگونه می‌خواهد مدیریت کند. نخست‌وزیری مایکل گوو هم که در کمپین خروج بود، شرایط تنش داخلی و خارجی را از اینکه هست احتمالا بیشتر خواهد کرد. رأس حزب کارگر در هفته گذشته با یک رأی قاطع کفایت‌نداشتن رهبری حزب خود را اعلام کرد ولی جرمی کوربین اعلام کرد از ریاست کنار نمی‌رود. بنابراین بحران سیاسی در این حزب هم عمیق‌تر خواهد شد. این کشور محتاط کمتر زمانی به اندازه امروز با تکان‌های شدید مواجه بوده است. به‌این‌ترتیب پاره‌ای شناخت‌ها از جامعه انگلیسی مثل محافظه‌کاری، احتیاط، منفعت‌طلبی، اولویت عقلانیت، کار جمعی، بحث‌های فیصله‌بخش، اولویت اقتصاد بر سیاست و امثال آنها تا حدودی تَرَک خورده است. در یکی از موقعیت‌های کم‌سابقه، هیچ‌کس نمی‌داند قطار سیاسی آینده در این کشور به کجا می‌رسد. هیچ‌کس نمی‌تواند پیش‌بینی کند که انسجام احزاب فعلی دوام بیاورد و هیچ‌کس نمی‌تواند پیش‌بینی کند تمامیت ارضی کشور تا چه زمانی حفظ خواهد شد. همه‌چیز متزلزل شده است. انتظار تورم و در نتیجه توزیع فقر، جرم بیشتر و شکاف بیشتر جامعه و دولت در کمین آینده نزدیک است. در یک هفته گذشته خشونت‌های نژادپرستانه، ضدمذهب و علیه مهاجران شدت گرفته و محیط اجتماعی را ناامن و افراد جامعه را در برابر یکدیگر قرار داده است. شعارهای احساسی ملی‌گرایانه با رهبری راست‌های افراطی افزایش یافته و دورنمای کنترل آن روشن نیست. همه اینها از یک ریسک ویران‌کننده شروع شد؛ آنجا که یک نامزد انتخاباتی -به خاطر دستیابی به قدرت به هر قیمتی- وعده‌ای داد که خودش را نابود، حزبش را نامعتبر و برهم‌ریخته و همه کشور را با بحرانی بزرگ مواجه می‌کرد!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.