|

نگاهی به «غول بزرگ مهربان»

عشق غول‌آسا

پیتر بردشا

بی‌فایده به ‌نظر می‌رسد که بگوییم خود غول بزرگ مهربان، ستاره فیلم The BFG است. اما انتخاب بازیگر در هیچ فیلمی این‌قدر حیاتی نبوده است. بازی نوعا متمایز، غریب و مسحورکننده مارک رایلنس، فیلم را کاملا به آنچه باید باشد، بدل کرده است. تازه‌ترین فیلم استیون اسپیلبرگ، اقتباسی از داستان کودکان روالد دال با فیلم‌نامه ملیسا متیسن فقید است؛ آخرین فیلم‌نامه نویسنده «ای.تی» که شباهت آشکاری به آن نیز دارد.
تغییرشکل رایلنس و بزرگ‌کردن او در یک مقیاس غول‌آسا، سطح فناوری موشن-کپچر را بالا برده است. تماشای ویژگی بازی این بازیگر، زیروبم میمیک صورت او در ابعاد مجسمه جزیره ایستر، شگفت‌آور است. فیلم بدون رایلنس قطعا تا این اندازه جذاب و شیرین نبود، اما شاید این اثر کمی بیش از حد به اثر کلاسیک دال وفادار و با نگاهی توریستی به عصر طلایی بریتانیا به نظر برسد.
داستان ظاهرا در سال 1982 که کتاب منتشر شد، می‌گذرد. پس از نمای آغاز از پل وست‌مینستر، به یتیم‌خانه‌ای زیبا در مرکز لندن می‌رسیم و مکان‌های آشنا و مردمی که با لهجه بریتانیایی به‌جای somewhere می‌گویند someplace. بعد، ملکه در حال خواندن تایمز با «رونی و نانسی» (رونالد ریگان و همسرش) در کاخ سفید تلفنی مکالمه می‌کند و به شخصی به نام بوریس (یلتسین یا جانسن؟) اشاره می‌کند. خب البته فیلمی مثل «غول بزرگ مهربان» با این اشاره‌ها بامزه می‌شود و مهم نیست اگر خیلی منطقی نباشد.
روبی بارنهیل، بازیگر کودک تازه‌کار و درخشان در نقش سوفی، دختر کوچک عمیقا تنهایی است در یتیم‌خانه که یک شب غول بزرگی را در خیابان می‌بیند. این غول (رایلنس) به پنجره باز اتاقش می‌رسد و او را می‌گیرد و به خانه‌اش در کشور غول‌ها می‌برد و به زبان درهم‌وبرهم و عجیبی صحبت می‌کند که حرفه‌ای‌هایی مثل متیسن و اسپیلبرگ از یک کمدین فراموش‌شده بریتانیایی به نام استنلی آنوین وام گرفته‌اند.
سوفی و ​​غول، دو موجود تنها با مشترکات فراوان، با هم دوست می‌شوند. غول از توانایی خود برای گرفتن رؤیاها و فرستادن به سر به‌خواب‌رفتگان می‌گوید. اما این غول ملایم و گیاه‌خوار با همتایان گوشت‌خوار و خونخوار و قلدر خود فرق دارد. این فیلم یک غول بزرگ دوست‌داشتنی از کارگردانی است که می‌داند چگونه در این مقیاس فیلم بسازد. او جسورانه اسطوره‌ای اسپیلبرگی می‌سازد که یادآور «غول خودخواه» اسکار وایلد، «جک و لوبیای سحرآمیز» و «سوییت فندق‌شکن» است. اگر اسپیلبرگ می‌توانست کاملا به هسته تاریک نامهربانی نوشته دال نزدیک شود - نوعی خباثت خوشدلانه که کودکان دوست دارند و باعث می‌شود پدر و مادرها ناراحت شوند- من تعجب می‌کردم.
اگر بازیگری در حد و اندازه مارک رایلنس نمی‌بود، احتمالا به چشم و ابروانداختن و غرغرکردنی شرِک‌مانند رضایت می‌داد، اما رایلنس شخصیت را مانند یک انسان واقعی، مانند یک کودک‌آزار دیده که در انزوا رشد کرده و به دنیای خود پناه برده اما همچنان مستعد عشق، ساخته است. این حاصل عشق اسپیلبرگ و آواز قوی فوق‌العاده ملیسا متیسن است.
منبع: گاردین

بی‌فایده به ‌نظر می‌رسد که بگوییم خود غول بزرگ مهربان، ستاره فیلم The BFG است. اما انتخاب بازیگر در هیچ فیلمی این‌قدر حیاتی نبوده است. بازی نوعا متمایز، غریب و مسحورکننده مارک رایلنس، فیلم را کاملا به آنچه باید باشد، بدل کرده است. تازه‌ترین فیلم استیون اسپیلبرگ، اقتباسی از داستان کودکان روالد دال با فیلم‌نامه ملیسا متیسن فقید است؛ آخرین فیلم‌نامه نویسنده «ای.تی» که شباهت آشکاری به آن نیز دارد.
تغییرشکل رایلنس و بزرگ‌کردن او در یک مقیاس غول‌آسا، سطح فناوری موشن-کپچر را بالا برده است. تماشای ویژگی بازی این بازیگر، زیروبم میمیک صورت او در ابعاد مجسمه جزیره ایستر، شگفت‌آور است. فیلم بدون رایلنس قطعا تا این اندازه جذاب و شیرین نبود، اما شاید این اثر کمی بیش از حد به اثر کلاسیک دال وفادار و با نگاهی توریستی به عصر طلایی بریتانیا به نظر برسد.
داستان ظاهرا در سال 1982 که کتاب منتشر شد، می‌گذرد. پس از نمای آغاز از پل وست‌مینستر، به یتیم‌خانه‌ای زیبا در مرکز لندن می‌رسیم و مکان‌های آشنا و مردمی که با لهجه بریتانیایی به‌جای somewhere می‌گویند someplace. بعد، ملکه در حال خواندن تایمز با «رونی و نانسی» (رونالد ریگان و همسرش) در کاخ سفید تلفنی مکالمه می‌کند و به شخصی به نام بوریس (یلتسین یا جانسن؟) اشاره می‌کند. خب البته فیلمی مثل «غول بزرگ مهربان» با این اشاره‌ها بامزه می‌شود و مهم نیست اگر خیلی منطقی نباشد.
روبی بارنهیل، بازیگر کودک تازه‌کار و درخشان در نقش سوفی، دختر کوچک عمیقا تنهایی است در یتیم‌خانه که یک شب غول بزرگی را در خیابان می‌بیند. این غول (رایلنس) به پنجره باز اتاقش می‌رسد و او را می‌گیرد و به خانه‌اش در کشور غول‌ها می‌برد و به زبان درهم‌وبرهم و عجیبی صحبت می‌کند که حرفه‌ای‌هایی مثل متیسن و اسپیلبرگ از یک کمدین فراموش‌شده بریتانیایی به نام استنلی آنوین وام گرفته‌اند.
سوفی و ​​غول، دو موجود تنها با مشترکات فراوان، با هم دوست می‌شوند. غول از توانایی خود برای گرفتن رؤیاها و فرستادن به سر به‌خواب‌رفتگان می‌گوید. اما این غول ملایم و گیاه‌خوار با همتایان گوشت‌خوار و خونخوار و قلدر خود فرق دارد. این فیلم یک غول بزرگ دوست‌داشتنی از کارگردانی است که می‌داند چگونه در این مقیاس فیلم بسازد. او جسورانه اسطوره‌ای اسپیلبرگی می‌سازد که یادآور «غول خودخواه» اسکار وایلد، «جک و لوبیای سحرآمیز» و «سوییت فندق‌شکن» است. اگر اسپیلبرگ می‌توانست کاملا به هسته تاریک نامهربانی نوشته دال نزدیک شود - نوعی خباثت خوشدلانه که کودکان دوست دارند و باعث می‌شود پدر و مادرها ناراحت شوند- من تعجب می‌کردم.
اگر بازیگری در حد و اندازه مارک رایلنس نمی‌بود، احتمالا به چشم و ابروانداختن و غرغرکردنی شرِک‌مانند رضایت می‌داد، اما رایلنس شخصیت را مانند یک انسان واقعی، مانند یک کودک‌آزار دیده که در انزوا رشد کرده و به دنیای خود پناه برده اما همچنان مستعد عشق، ساخته است. این حاصل عشق اسپیلبرگ و آواز قوی فوق‌العاده ملیسا متیسن است.
منبع: گاردین

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.