|

مسافر «سی‌سی‌تی»

ناهید کبیری . شاعر و نويسنده

همان‌طور که کیف ناهارش را به خود می‌فشارد، سرش را تا شانه‌ها به آفتاب تکیه می‌دهد که آرام‌آرام از دیوار پایین آمده و نوک شمشادهای کنار باغچه را روشن کرده است.
هوای صبح‌های آخر سپتامبر سوز سردی دارد و تا اتوبوس از آن طرف خیابان دور بزند و جلوی پای او بایستد، در باز بشود و او با آن شکم برآمده، تلوتلوخوران خود را به صندلی گرم و نرم همیشگی‌اش که پشت سر راننده است برساند، سردش می‌شود و نوک‌ بینی و گوش‌هایش یخ می‌زند. اتوبوس «سی‌سی‌تی» ‌تر و تمیز و پر از رنگ است. بیرونش زرد و سبز و صندلی‌هایش قرمز است. سال‌های اول همیشه مسیرشان مدرسه مخصوص «تامی نابی سنتر» بود. در مدرسه برنامه‌های آموزشی ویژه‌ای داشتند. ورزش می‌کردند، نوشابه و ناهار می‌خوردند، با صداهای ناهماهنگ و کلمه‌های شکسته و نامفهوم در حالی که آب از لب‌ولوچه بعضی‌هایشان سرازیر می‌شد، دسته‌جمعی آواز می‌خواندند، نقاشی می‌کشیدند و... بعدها که «دادا» انگلیسی‌اش بهتر شد و از نظر ذهنی هم رشد بیشتری پیدا کرد، او را به یکی از رستوران‌های زنجیره‌ای معرفی کردند که کار کند. حالا از اینکه او هم مثل بقیه آدم‌ها کار گرفته بود به‌شدت احساس غرور می‌کرد. از صبح تا عصر در اتاقی می‌نشست و کارد و چنگال‌ها را لابه‌لای دستمال سفره می‌پیچید. با صدای مداوم موسیقی گاهی هم سر و شانه‌ای تکان می‌داد و از «های دادا»‌های کارکنان که با لبخند مهرآمیزی توام بود لذت می‌برد. اما امروز «دادا» در آینه راننده رنگ‌پریده و غمگین است. حال و حواس پرتی دارد. گوشش به موسیقی شاد اتوبوس نیست. سر و شانه‌ای تکان نمی‌دهد. با خودش حرف می‌زند و سرش را به چپ و راست تکان می‌دهد. در خبری که دیروز از ایران رسید مگر چه بود؟ چرا همه به هم ریختند؟ چرا مادر به سر و سینه می‌کوفت و با صدای بلند مامان‌بزرگ را صدا می‌کرد؟ مگر بلایی سر مامان‌بزرگ آمده بود که مادر حتی متوجه آمدن او نشد. مثل روزهای دیگر او را نبوسید و کیف ناهار و کتش را از دستش نگرفت.«دادا» مثل بیشتر وقت‌ها سکوت کرده بود و با بهت و نگرانی به این و آن نگاه می‌کرد. خواهرش با شتاب از این طرف اتاق به آن طرف می‌رفت و می‌آمد. یک‌بار هم با آرنج به شکم او زد و گفت «چرا ماتت برده؟ برو کنار از سر راه!» در همین حال صدای پدر را شنید و به فکر فرو رفت. «زندگی همین است دیگر. او هم رفت پیش خدا...» دادا از این حرف هیچ خوشش نیامد. مگر قرار نبود بعد از آنکه دایی آمد بيرون مامان‌بزرگ هم بیاید پیش آنها؟ چرا یکمرتبه رفت پیش خدا؟ دلش برای مامان‌بزرگ تنگ شده بود. مامان‌بزرگ شب‌ها در اتاق او می‌خوابید. صبح‌ها سماور را او روشن می‌کرد. کلوچه می‌پخت. انار دانه می‌کرد. او را با خودش به بازار می‌برد و مواظب بود که پدر را عصبانی نکند. پدر هم آن روز‌ها پیتزافروش نبود جناب سرهنگ بود. شاد و سرحال و جوان و ‌تر و تمیز.
اسم راننده اتوبوس«تام» است. تام در آینه با دادا حرف می‌زند و با مهربانی می‌پرسد چه شده؟ چرا ناراحت است؟ دادا مثل همیشه چند بار می‌گوید ها؟ ها؟ ها؟ ها؟ و تام هم چندبار با حوصله همان حرف‌ها را تکرار می‌کند. دادا سر آخر در حالی که به‌شدت می‌خندد و اشک از چشم‌هایش سرازیر می‌شود، می‌گوید: مامامادردردر بزرگ‌ام...
«تام» اتوبوس را جلوی در ورودی رستوران نگه می‌دارد و پیش از پیاده شدن چندبار با دلسوزی به شانه او می‌زند.
همان‌طور که کیف ناهارش را به خود می‌فشارد، سرش را تا شانه‌ها به آفتاب تکیه می‌دهد که آرام‌آرام از دیوار پایین آمده و نوک شمشادهای کنار باغچه را روشن کرده است.
هوای صبح‌های آخر سپتامبر سوز سردی دارد و تا اتوبوس از آن طرف خیابان دور بزند و جلوی پای او بایستد، در باز بشود و او با آن شکم برآمده، تلوتلوخوران خود را به صندلی گرم و نرم همیشگی‌اش که پشت سر راننده است برساند، سردش می‌شود و نوک‌ بینی و گوش‌هایش یخ می‌زند. اتوبوس «سی‌سی‌تی» ‌تر و تمیز و پر از رنگ است. بیرونش زرد و سبز و صندلی‌هایش قرمز است. سال‌های اول همیشه مسیرشان مدرسه مخصوص «تامی نابی سنتر» بود. در مدرسه برنامه‌های آموزشی ویژه‌ای داشتند. ورزش می‌کردند، نوشابه و ناهار می‌خوردند، با صداهای ناهماهنگ و کلمه‌های شکسته و نامفهوم در حالی که آب از لب‌ولوچه بعضی‌هایشان سرازیر می‌شد، دسته‌جمعی آواز می‌خواندند، نقاشی می‌کشیدند و... بعدها که «دادا» انگلیسی‌اش بهتر شد و از نظر ذهنی هم رشد بیشتری پیدا کرد، او را به یکی از رستوران‌های زنجیره‌ای معرفی کردند که کار کند. حالا از اینکه او هم مثل بقیه آدم‌ها کار گرفته بود به‌شدت احساس غرور می‌کرد. از صبح تا عصر در اتاقی می‌نشست و کارد و چنگال‌ها را لابه‌لای دستمال سفره می‌پیچید. با صدای مداوم موسیقی گاهی هم سر و شانه‌ای تکان می‌داد و از «های دادا»‌های کارکنان که با لبخند مهرآمیزی توام بود لذت می‌برد. اما امروز «دادا» در آینه راننده رنگ‌پریده و غمگین است. حال و حواس پرتی دارد. گوشش به موسیقی شاد اتوبوس نیست. سر و شانه‌ای تکان نمی‌دهد. با خودش حرف می‌زند و سرش را به چپ و راست تکان می‌دهد. در خبری که دیروز از ایران رسید مگر چه بود؟ چرا همه به هم ریختند؟ چرا مادر به سر و سینه می‌کوفت و با صدای بلند مامان‌بزرگ را صدا می‌کرد؟ مگر بلایی سر مامان‌بزرگ آمده بود که مادر حتی متوجه آمدن او نشد. مثل روزهای دیگر او را نبوسید و کیف ناهار و کتش را از دستش نگرفت.«دادا» مثل بیشتر وقت‌ها سکوت کرده بود و با بهت و نگرانی به این و آن نگاه می‌کرد. خواهرش با شتاب از این طرف اتاق به آن طرف می‌رفت و می‌آمد. یک‌بار هم با آرنج به شکم او زد و گفت «چرا ماتت برده؟ برو کنار از سر راه!» در همین حال صدای پدر را شنید و به فکر فرو رفت. «زندگی همین است دیگر. او هم رفت پیش خدا...» دادا از این حرف هیچ خوشش نیامد. مگر قرار نبود بعد از آنکه دایی آمد بيرون مامان‌بزرگ هم بیاید پیش آنها؟ چرا یکمرتبه رفت پیش خدا؟ دلش برای مامان‌بزرگ تنگ شده بود. مامان‌بزرگ شب‌ها در اتاق او می‌خوابید. صبح‌ها سماور را او روشن می‌کرد. کلوچه می‌پخت. انار دانه می‌کرد. او را با خودش به بازار می‌برد و مواظب بود که پدر را عصبانی نکند. پدر هم آن روز‌ها پیتزافروش نبود جناب سرهنگ بود. شاد و سرحال و جوان و ‌تر و تمیز.
اسم راننده اتوبوس«تام» است. تام در آینه با دادا حرف می‌زند و با مهربانی می‌پرسد چه شده؟ چرا ناراحت است؟ دادا مثل همیشه چند بار می‌گوید ها؟ ها؟ ها؟ ها؟ و تام هم چندبار با حوصله همان حرف‌ها را تکرار می‌کند. دادا سر آخر در حالی که به‌شدت می‌خندد و اشک از چشم‌هایش سرازیر می‌شود، می‌گوید: مامامادردردر بزرگ‌ام...
«تام» اتوبوس را جلوی در ورودی رستوران نگه می‌دارد و پیش از پیاده شدن چندبار با دلسوزی به شانه او می‌زند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.