|

عوارض دلواپسی

مهرداد حجتي

بهترین جای کافه همان جای همیشگی است. هر دو در دو سوی میز نشسته‌اند. یکی دست چپ، دیگری دست راست. این‌بار اتفاقی سروقت میز خالی شد و فرصت نشستن در جای همیشگی فراهم آمد. گارسون هم به‌موقع سروکله‌اش پیدا شد و سفارش گرفت: «همان همیشگی». مشتری‌ها هم همان مشتری‌های همیشگی‌اند. امشب مثل شب‌های پیش شلوغ نیست. کافه‌چی می‌گوید برای تماشای فوتبال خیلی‌ها نیامده‌اند. بهانه خوبی برای خلوت‌شدن کافه است. فوتبال مهم‌تر است لابد. مهم‌تر از دیدار و گفت‌وگو. می‌گوید: «اساسا گفت‌وگو امری فرهنگی است». «دست‌چپی» می‌گوید. «دست‌راستی» مشغول نوشیدن قهوه است. امشب خوشحال است. می‌گوید: «جای راحت هم نعمتی است. اینکه راحت بنشینی و این‌قدر بابت رفتار مردم دلواپس نباشی». دست‌چپی در‌حالی‌که فنجان قهوه‌اش را در دست می‌فشارد؛ می‌گوید: «پس اعتراف می‌کنی «دلواپسی» چیز خوبی نیست. اینکه اجازه بدهی مردم راحت باشند و خودت هم راحت باشی کار بدی نیست. نه خودت به زحمت می‌افتی و آن‌قدر دلواپس می‌شوی و نه دیگران را به زحمت می‌اندازی و مضطرب می‌شوی». «دست‌راستی» هنوز ساعتی نگذشته، دو، سه فنجان قهوه فرانسه با چند برش کیک خورده است. او ضمن اشاره به گارسون، رو به «دست‌چپی» می‌گوید: «می‌خواهیم راحت باشیم، اما نمی‌شود. یعنی نمی‌گذارند. همیشه بهانه‌ای برای دلواپسی هست. مثل همین کنسرت‌ها یا فیلم‌ها. نمی‌شود، باید نظارت باشد. با اینکه کنترل هست، باز هم بعضی از این فیلم‌ها ساخته می‌شوند. بی‌محتوا و جنجالی».

دست‌چپی: «رسوایی؟»
دست‌راستی: «نه «پنجاه‌کیلو». اگر جلوش را نگرفته بودند تا حالا وزنش به پنجاه تُن هم می‌رسید و دیگر نمی‌شد به ضرب دَگَنَک از اکران بَرَش داشت». دست‌چپی: «حالا دلواپسی شما برطرف شد؟» دست‌راستی: «همیشه هست. گفتم که نمی‌گذارند».
دست‌چپی: «آخی! آدم دلش برای شما کباب می‌شود. این‌طوری خیلی سخت است. اصلا آرامش ندارید!» دست‌راستی: «مسخره می‌کنی؟»
دست‌چپی: «مسخره کجا بود مرد حسابی؟ داریم از دل‌مشغولی‌های فرهنگی شما حرف می‌زنیم. مگر بد است؟» دست‌راستی: «واقعا؟»
دست‌چپی: «پس چه فکر کردی؟ هربار با شما به درک بهتری از وضعیتی که در آن هستید می‌رسم. که در جای خودش مغتنم است».
دست‌راستی: «تعارف که نمی‌کنید؟» دست‌چپی: «نه، تعارفم کجا بود؟» دست‌راستی: «پس به ما حق می‌دهید دلواپس باشیم؟» دست‌چپی: «شما که معطل تأیید ما نیستید؟ هستید؟»
دست‌راستی کیک تازه‌ای را که برایش آورده‌اند می‌چشد و می‌گوید: «منظورم وضعیت است. می‌فهمید که؟» دست‌چپی: «قابل درک است».
دست‌راستی: «پس با هم مشکلی نداریم».
دست‌چپی: «ما از اولش هم مشکلی نداشتیم. این دوستان شما هستند که...». دست‌راستی: «مشکل درست می‌کنند؟ یعنی می‌خواهید بگویید آن فیلم‌ها و آن کنسرت‌ها مشکلی نداشتند؟» دست‌چپی: «اصلا می‌گذاری من هم دو کلام حرف بزنم؟ مرد حسابی فیلم یا کنسرت یا هر کار فرهنگی متولی دارد. همه فیلم‌ها و کنسرت‌ها مجوز دارند. مگر می‌توان بدون مجوز فیلمی را اکران یا کنسرتی را برگزار کرد؟» دست‌راستی: «بالاخره یک جاهایی از دست دولت در می‌رود. ما باید حواسمان باشد».
دست‌چپی: «که چه کنید؟» دست‌راستی: «جلوگیری کنیم». دست‌چپی: «پس آن مجوز چه می‌شود؟» دست‌راستی: «می خواستند حواسشان را بدهند». دست‌چپی: «این وضعیت را بحرانی نمی‌کند؟» دست‌راستی: «بحران با این فیلم‌ها و کنسرت‌ها به وجود می‌آید. نباشد، بحرانی هم نیست. درست نمی‌گویم؟».
دست‌چپی: «این شد راه‌حل؟!».
دست‌راستی: «البته راه‌های دیگری هم هست».
دست‌چپی: «نه، ممنون. آن راه‌ها پیشکش».
دست‌راستی: «من که نگفتم چه راه‌هایی؟».
دست‌چپی: «مطمئنا ساده‌تر نیستند. هستند؟».
دست‌راستی: «بستگی دارد».
دست‌چپی: «گفتم که ممنون. احتیاجی نیست».
دست‌راستی: «شما درک می‌کنید خیلی هم ساده نیست. دلواپس هستیم». دست‌چپی: «پیداست!».
دست‌راستی: «خیلی تابلوست؟».
دست‌چپی: «از وقتی که نشسته‌ایم این دهمین کیک و قهوه شماست».
دست‌راستی: «چه کنم دست خودم نیست. وقتی دلواپس می‌شوم، حریص می‌شوم. باید مدام چیزی بخورم. سیرمونی ندارم. باور کن دست خودم نیست. این‌طوری‌ام».
دست‌چپی: «باور می‌کنم. بالاخره دلواپسی عوارض دارد» و به بدن چاق او اشاره می‌کند.
دست‌راستی: «فکر نکنید حواسم نیست. شما هم یواش‌یواش دارید مرا دلواپس می‌کنیدها!».

بهترین جای کافه همان جای همیشگی است. هر دو در دو سوی میز نشسته‌اند. یکی دست چپ، دیگری دست راست. این‌بار اتفاقی سروقت میز خالی شد و فرصت نشستن در جای همیشگی فراهم آمد. گارسون هم به‌موقع سروکله‌اش پیدا شد و سفارش گرفت: «همان همیشگی». مشتری‌ها هم همان مشتری‌های همیشگی‌اند. امشب مثل شب‌های پیش شلوغ نیست. کافه‌چی می‌گوید برای تماشای فوتبال خیلی‌ها نیامده‌اند. بهانه خوبی برای خلوت‌شدن کافه است. فوتبال مهم‌تر است لابد. مهم‌تر از دیدار و گفت‌وگو. می‌گوید: «اساسا گفت‌وگو امری فرهنگی است». «دست‌چپی» می‌گوید. «دست‌راستی» مشغول نوشیدن قهوه است. امشب خوشحال است. می‌گوید: «جای راحت هم نعمتی است. اینکه راحت بنشینی و این‌قدر بابت رفتار مردم دلواپس نباشی». دست‌چپی در‌حالی‌که فنجان قهوه‌اش را در دست می‌فشارد؛ می‌گوید: «پس اعتراف می‌کنی «دلواپسی» چیز خوبی نیست. اینکه اجازه بدهی مردم راحت باشند و خودت هم راحت باشی کار بدی نیست. نه خودت به زحمت می‌افتی و آن‌قدر دلواپس می‌شوی و نه دیگران را به زحمت می‌اندازی و مضطرب می‌شوی». «دست‌راستی» هنوز ساعتی نگذشته، دو، سه فنجان قهوه فرانسه با چند برش کیک خورده است. او ضمن اشاره به گارسون، رو به «دست‌چپی» می‌گوید: «می‌خواهیم راحت باشیم، اما نمی‌شود. یعنی نمی‌گذارند. همیشه بهانه‌ای برای دلواپسی هست. مثل همین کنسرت‌ها یا فیلم‌ها. نمی‌شود، باید نظارت باشد. با اینکه کنترل هست، باز هم بعضی از این فیلم‌ها ساخته می‌شوند. بی‌محتوا و جنجالی».

دست‌چپی: «رسوایی؟»
دست‌راستی: «نه «پنجاه‌کیلو». اگر جلوش را نگرفته بودند تا حالا وزنش به پنجاه تُن هم می‌رسید و دیگر نمی‌شد به ضرب دَگَنَک از اکران بَرَش داشت». دست‌چپی: «حالا دلواپسی شما برطرف شد؟» دست‌راستی: «همیشه هست. گفتم که نمی‌گذارند».
دست‌چپی: «آخی! آدم دلش برای شما کباب می‌شود. این‌طوری خیلی سخت است. اصلا آرامش ندارید!» دست‌راستی: «مسخره می‌کنی؟»
دست‌چپی: «مسخره کجا بود مرد حسابی؟ داریم از دل‌مشغولی‌های فرهنگی شما حرف می‌زنیم. مگر بد است؟» دست‌راستی: «واقعا؟»
دست‌چپی: «پس چه فکر کردی؟ هربار با شما به درک بهتری از وضعیتی که در آن هستید می‌رسم. که در جای خودش مغتنم است».
دست‌راستی: «تعارف که نمی‌کنید؟» دست‌چپی: «نه، تعارفم کجا بود؟» دست‌راستی: «پس به ما حق می‌دهید دلواپس باشیم؟» دست‌چپی: «شما که معطل تأیید ما نیستید؟ هستید؟»
دست‌راستی کیک تازه‌ای را که برایش آورده‌اند می‌چشد و می‌گوید: «منظورم وضعیت است. می‌فهمید که؟» دست‌چپی: «قابل درک است».
دست‌راستی: «پس با هم مشکلی نداریم».
دست‌چپی: «ما از اولش هم مشکلی نداشتیم. این دوستان شما هستند که...». دست‌راستی: «مشکل درست می‌کنند؟ یعنی می‌خواهید بگویید آن فیلم‌ها و آن کنسرت‌ها مشکلی نداشتند؟» دست‌چپی: «اصلا می‌گذاری من هم دو کلام حرف بزنم؟ مرد حسابی فیلم یا کنسرت یا هر کار فرهنگی متولی دارد. همه فیلم‌ها و کنسرت‌ها مجوز دارند. مگر می‌توان بدون مجوز فیلمی را اکران یا کنسرتی را برگزار کرد؟» دست‌راستی: «بالاخره یک جاهایی از دست دولت در می‌رود. ما باید حواسمان باشد».
دست‌چپی: «که چه کنید؟» دست‌راستی: «جلوگیری کنیم». دست‌چپی: «پس آن مجوز چه می‌شود؟» دست‌راستی: «می خواستند حواسشان را بدهند». دست‌چپی: «این وضعیت را بحرانی نمی‌کند؟» دست‌راستی: «بحران با این فیلم‌ها و کنسرت‌ها به وجود می‌آید. نباشد، بحرانی هم نیست. درست نمی‌گویم؟».
دست‌چپی: «این شد راه‌حل؟!».
دست‌راستی: «البته راه‌های دیگری هم هست».
دست‌چپی: «نه، ممنون. آن راه‌ها پیشکش».
دست‌راستی: «من که نگفتم چه راه‌هایی؟».
دست‌چپی: «مطمئنا ساده‌تر نیستند. هستند؟».
دست‌راستی: «بستگی دارد».
دست‌چپی: «گفتم که ممنون. احتیاجی نیست».
دست‌راستی: «شما درک می‌کنید خیلی هم ساده نیست. دلواپس هستیم». دست‌چپی: «پیداست!».
دست‌راستی: «خیلی تابلوست؟».
دست‌چپی: «از وقتی که نشسته‌ایم این دهمین کیک و قهوه شماست».
دست‌راستی: «چه کنم دست خودم نیست. وقتی دلواپس می‌شوم، حریص می‌شوم. باید مدام چیزی بخورم. سیرمونی ندارم. باور کن دست خودم نیست. این‌طوری‌ام».
دست‌چپی: «باور می‌کنم. بالاخره دلواپسی عوارض دارد» و به بدن چاق او اشاره می‌کند.
دست‌راستی: «فکر نکنید حواسم نیست. شما هم یواش‌یواش دارید مرا دلواپس می‌کنیدها!».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.