فیشهای صفر
امیر حقانی
انتشار فیشهای حقوقی چنددهمیلیونی، با هر انگیزه و قصدی که باشد، تأثیر تلخی بر مردم گذاشته و میگذارد. ممکن است این جمله به ذهن خیلیها بیاید: آنها که میگفتند احساس تکلیف میکنیم و بهخاطر آن مسئولیت میپذیریم، این بود احساس تکلیفشان؟ آنها که احساس تکلیف بیشتری میکنند و بر مناصب بزرگتر و بالاتری نشستهاند، چقدر میبرند از بیتالمال؟ این آثار منفی، به قدری است که یک نماینده دوره نهم مجلس، فیش حقوقی اردیبهشت امسال خود را روی تلگرام گذاشته تا نشان دهد فقط ماهانه چهارمیلیونو 600 هزار تومان دریافت کرده و با آنان که چند ده میلیون میگرفتهاند، نسبتی ندارد. صحبت از مجلس شد، خاطرهای یادم آمد؛ سالها پیش یک روزنامهنگار قدیمی در گپی دوستانه گفت: این آقای سیدمحمود دعایی که شش دوره در مجلس حضور دارد و تا به حال یکی، دو بار بیشتر در مجلس سخن نگفته، اصلا چرا نماینده میشود؟ چرا جایش را نمیدهد به کسی که حضور فعالتری داشته باشد و حرف بزند؟ واقعا چرا؟ گفتم: اگر ملاک، سخنان پیش از دستور براساس جمع ساعات و دقایق باشد و نه چیز دیگری، حق با شماست، اما اگر به جای سخن، ملاک را عمل و رفتار بدانیم قضیه فرق میکند. حضور دعایی در مجلس نشان میدهد میشود نماینده بود و یک ریال حقوق نمایندگینگرفت. میشود نماینده بود و اتومبیل نگرفت. میشود نماینده بود و دفتر کار، محافظ، وام، خانه سازمانی، موافقت اصولی، جواز دانشگاه علمی-کاربردی، جواز مدرسه غیرانتفاعی و... نگرفت. میشود نماینده بود و با پول شرکتهای دولتی به مسافرت خارج نرفت، هدایای کلان دریافت نکرد، فرزند و دوست و آشنا را به مناصب دولتی نگمارد. امضا برای استیضاح وزیر جمع نکرد و پس از مذاکره و محاوره و معامله با همان وزیر، امضا را پس نگرفت. میشود نماینده بود و آبروی آدمها را نبرد، میشود نماینده بود و به زمین و زمان، یا به همه آنهایی که با ما نیستند یا از ما خوششان نمیآید یا ما از آنها خوشمان نمیآید، تهمت و افترا و توهین نبست، به آنها انگ جاسوسی برای بیگانه نزد. میشود نماینده بود و تاکسی سوار شد، اتوبوس شرکت واحد سوار شد. میشود نماینده بود و روی زمین نشست، عبای ارزان به تن کرد، غذای ساده خورد، کیف معمولی داشت. میشود نماینده بود و خودنویس لوکس نداشت، میشود نماینده بود و با خودکار بیک نوشت، منشی و نگهبان و حاجب نداشت. تلفنها را مستقیما جواب داد. میشود نماینده بود و با پیکان رفتوآمد کرد، گاهی هم با اتوبوس یا پیاده... . میشود نماینده بود و جنجال نکرد، با شور و حرارت ساعتها درباره حقوق مردم حرف نزد، از پشت تریبون که پایین آمد حقوق همان خلق را زیر پا نگذاشت. میشود نماینده بود و منابع را حیف و میل نکرد، از بیتالمال ریخت و پاش نکرد... .
میشود نماینده بود و در هر مجلسی که وارد شد، روی اولین صندلی خالی نشست و منتظر جایگاه ویآیپی نبود. میشود نماینده مردم بود و به جای ناز و تکبر و ادا و افاده، دست مردم را بوسید. دست هنرمندان را، دست طبیبان را، دست بنیانگذار محک را... .میشود نماینده مردم بود و منتی بر مردم نگذاشت، بر گُرده خلق سوار نشد، از عنوان نمایندگی مردم، برای مال و منصب و مقام بهره نبرد، پشت خلق سنگر نگرفت. میشود نماینده بود و هزاران جلوه بر محراب و منبر نکرد و در خلوت، کار دیگر.... میشود نماینده بود و پیش پای یک آدم معمولی به مهربانی و ادب ایستاد. میشود نماینده بود و از خلق و خدا طلب نداشت. میشود نماینده بود و خود را بدهکار مردم دانست... . میشود نماینده مردم بود و مانند مردم در صف ایستاد، مانند مردم زیست. میشود نماینده بود و خرج برای کشور نتراشید، حتی به قدر حقوق نمایندگی... .
انتشار فیشهای حقوقی چنددهمیلیونی، با هر انگیزه و قصدی که باشد، تأثیر تلخی بر مردم گذاشته و میگذارد. ممکن است این جمله به ذهن خیلیها بیاید: آنها که میگفتند احساس تکلیف میکنیم و بهخاطر آن مسئولیت میپذیریم، این بود احساس تکلیفشان؟ آنها که احساس تکلیف بیشتری میکنند و بر مناصب بزرگتر و بالاتری نشستهاند، چقدر میبرند از بیتالمال؟ این آثار منفی، به قدری است که یک نماینده دوره نهم مجلس، فیش حقوقی اردیبهشت امسال خود را روی تلگرام گذاشته تا نشان دهد فقط ماهانه چهارمیلیونو 600 هزار تومان دریافت کرده و با آنان که چند ده میلیون میگرفتهاند، نسبتی ندارد. صحبت از مجلس شد، خاطرهای یادم آمد؛ سالها پیش یک روزنامهنگار قدیمی در گپی دوستانه گفت: این آقای سیدمحمود دعایی که شش دوره در مجلس حضور دارد و تا به حال یکی، دو بار بیشتر در مجلس سخن نگفته، اصلا چرا نماینده میشود؟ چرا جایش را نمیدهد به کسی که حضور فعالتری داشته باشد و حرف بزند؟ واقعا چرا؟ گفتم: اگر ملاک، سخنان پیش از دستور براساس جمع ساعات و دقایق باشد و نه چیز دیگری، حق با شماست، اما اگر به جای سخن، ملاک را عمل و رفتار بدانیم قضیه فرق میکند. حضور دعایی در مجلس نشان میدهد میشود نماینده بود و یک ریال حقوق نمایندگینگرفت. میشود نماینده بود و اتومبیل نگرفت. میشود نماینده بود و دفتر کار، محافظ، وام، خانه سازمانی، موافقت اصولی، جواز دانشگاه علمی-کاربردی، جواز مدرسه غیرانتفاعی و... نگرفت. میشود نماینده بود و با پول شرکتهای دولتی به مسافرت خارج نرفت، هدایای کلان دریافت نکرد، فرزند و دوست و آشنا را به مناصب دولتی نگمارد. امضا برای استیضاح وزیر جمع نکرد و پس از مذاکره و محاوره و معامله با همان وزیر، امضا را پس نگرفت. میشود نماینده بود و آبروی آدمها را نبرد، میشود نماینده بود و به زمین و زمان، یا به همه آنهایی که با ما نیستند یا از ما خوششان نمیآید یا ما از آنها خوشمان نمیآید، تهمت و افترا و توهین نبست، به آنها انگ جاسوسی برای بیگانه نزد. میشود نماینده بود و تاکسی سوار شد، اتوبوس شرکت واحد سوار شد. میشود نماینده بود و روی زمین نشست، عبای ارزان به تن کرد، غذای ساده خورد، کیف معمولی داشت. میشود نماینده بود و خودنویس لوکس نداشت، میشود نماینده بود و با خودکار بیک نوشت، منشی و نگهبان و حاجب نداشت. تلفنها را مستقیما جواب داد. میشود نماینده بود و با پیکان رفتوآمد کرد، گاهی هم با اتوبوس یا پیاده... . میشود نماینده بود و جنجال نکرد، با شور و حرارت ساعتها درباره حقوق مردم حرف نزد، از پشت تریبون که پایین آمد حقوق همان خلق را زیر پا نگذاشت. میشود نماینده بود و منابع را حیف و میل نکرد، از بیتالمال ریخت و پاش نکرد... .
میشود نماینده بود و در هر مجلسی که وارد شد، روی اولین صندلی خالی نشست و منتظر جایگاه ویآیپی نبود. میشود نماینده مردم بود و به جای ناز و تکبر و ادا و افاده، دست مردم را بوسید. دست هنرمندان را، دست طبیبان را، دست بنیانگذار محک را... .میشود نماینده مردم بود و منتی بر مردم نگذاشت، بر گُرده خلق سوار نشد، از عنوان نمایندگی مردم، برای مال و منصب و مقام بهره نبرد، پشت خلق سنگر نگرفت. میشود نماینده بود و هزاران جلوه بر محراب و منبر نکرد و در خلوت، کار دیگر.... میشود نماینده بود و پیش پای یک آدم معمولی به مهربانی و ادب ایستاد. میشود نماینده بود و از خلق و خدا طلب نداشت. میشود نماینده بود و خود را بدهکار مردم دانست... . میشود نماینده مردم بود و مانند مردم در صف ایستاد، مانند مردم زیست. میشود نماینده بود و خرج برای کشور نتراشید، حتی به قدر حقوق نمایندگی... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.