|

نمایشگاه عکس «برهوت» در گالری ویستا

شرق: آدم‌های تنها می‌آیند و می‌روند. آنها از یک‌جای بوم وارد و از نقطه دیگری از کادر دوربین هدی امین خارج می‌شوند تا تکرار با صحنه‌های نمایشگاه او پیوند بخورد. نمایشگاهی با عنوان «برهوت» شامل 12 عکس و چهار ویدئو از آثار هدی امین در گالری ویستا درحال برگزاری است. این عکس‌ها دوسال‌ونیم از یک منطقه مسکونی در غرب تهران گرفته شده‌اند که با وجود مسکونی‌بودن آن، خلوت و تنهایی آدم‌ها نکته مشترک این تابلوهاست. غیر از یکی از عکس‌ها، در بقیه آثار تنها یک نفر دیده می‌شود. در ورودیه نمایشگاه چنین نوشته شده است: «آن موجود کوچک هم به همین برهوت پرتاب شد. توقفش طولی نکشید و به‌سرعت رفت. حالا از این فاصله که نگاه می‌کنم، همه آدم‌ها را می‌بینم که می‌آیند و می‌روند، بعضی آرام و بعضی تندتر. معلوم نیست از کجا وارد کادر من می‌شوند و به کجا می‌روند. اینها شبیه موجوداتی یخ‌زده‌اند، درست مثل همه ما، در این برهوتی که به آن پرتاب شده‌ایم و صحنه همچنان تکرار می‌شود». امین که اولین نمایشگاه خود را برگزار کرده، عنوان کرد جذابیت فضا و لوکیشن باعث شده است او روی این مجموعه فعالیت کند: «وقتی هوا ابری بود یا هنگام غروب، به دلیل مبهم‌شدن فضا، موقعیتی به وجود می‌آمد که وقتی آدم‌ها وارد کادر من می‌شدند، بخشی از مرگ و زندگی را تداعی می‌کردند. آدم‌ها از یک سمت وارد کادر دوربین می‌شدند و از سمت دیگر خارج می‌شدند که درست مثل داستان زندگی و مرگ همه ماست، یک روز به دنیا می‌آییم و یک روز دیگر می‌میریم. بعد از شروع کار، کم‌کم تنهایی و خلوت افراد هم اضافه شد». او ادامه داد: «در ویدئوهایی که به نمایش گذاشته شده، همان فضای عکس‌ها وجود دارد و آدم‌ها می‌آیند و می‌روند. حتی برخی می‌گفتند فضای این ویدئوها مثل عکس‌ها تکرار شده، اما من به عمد می‌خواستم این تکرار وجود داشته باشد تا علاوه‌بر حرکت‌دادن به نمایشگاه، مسائلی مثل زندگی و مرگ که مدام با آنها درگیر هستیم، باز هم تکرار شوند».

شرق: آدم‌های تنها می‌آیند و می‌روند. آنها از یک‌جای بوم وارد و از نقطه دیگری از کادر دوربین هدی امین خارج می‌شوند تا تکرار با صحنه‌های نمایشگاه او پیوند بخورد. نمایشگاهی با عنوان «برهوت» شامل 12 عکس و چهار ویدئو از آثار هدی امین در گالری ویستا درحال برگزاری است. این عکس‌ها دوسال‌ونیم از یک منطقه مسکونی در غرب تهران گرفته شده‌اند که با وجود مسکونی‌بودن آن، خلوت و تنهایی آدم‌ها نکته مشترک این تابلوهاست. غیر از یکی از عکس‌ها، در بقیه آثار تنها یک نفر دیده می‌شود. در ورودیه نمایشگاه چنین نوشته شده است: «آن موجود کوچک هم به همین برهوت پرتاب شد. توقفش طولی نکشید و به‌سرعت رفت. حالا از این فاصله که نگاه می‌کنم، همه آدم‌ها را می‌بینم که می‌آیند و می‌روند، بعضی آرام و بعضی تندتر. معلوم نیست از کجا وارد کادر من می‌شوند و به کجا می‌روند. اینها شبیه موجوداتی یخ‌زده‌اند، درست مثل همه ما، در این برهوتی که به آن پرتاب شده‌ایم و صحنه همچنان تکرار می‌شود». امین که اولین نمایشگاه خود را برگزار کرده، عنوان کرد جذابیت فضا و لوکیشن باعث شده است او روی این مجموعه فعالیت کند: «وقتی هوا ابری بود یا هنگام غروب، به دلیل مبهم‌شدن فضا، موقعیتی به وجود می‌آمد که وقتی آدم‌ها وارد کادر من می‌شدند، بخشی از مرگ و زندگی را تداعی می‌کردند. آدم‌ها از یک سمت وارد کادر دوربین می‌شدند و از سمت دیگر خارج می‌شدند که درست مثل داستان زندگی و مرگ همه ماست، یک روز به دنیا می‌آییم و یک روز دیگر می‌میریم. بعد از شروع کار، کم‌کم تنهایی و خلوت افراد هم اضافه شد». او ادامه داد: «در ویدئوهایی که به نمایش گذاشته شده، همان فضای عکس‌ها وجود دارد و آدم‌ها می‌آیند و می‌روند. حتی برخی می‌گفتند فضای این ویدئوها مثل عکس‌ها تکرار شده، اما من به عمد می‌خواستم این تکرار وجود داشته باشد تا علاوه‌بر حرکت‌دادن به نمایشگاه، مسائلی مثل زندگی و مرگ که مدام با آنها درگیر هستیم، باز هم تکرار شوند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.