|

باکس طلایی رنگ‌پریده

خشایار الوند: سریال‌ها ساخته می‌شوند تا دیده شوند و چه فرصتی بهتر از ماه مبارک رمضان که به قول معروف همه جمع‌اند. برخلاف عید نوروز که همه پخش‌اند و در مسافرت و دیدوبازدید و گشت‌و‌گذار، در ماه رمضان و پس از یک روز طولانی و سخت، همه خانواده می‌توانند پای جعبه جادو بنشینند و از دیدن یک سریال خوب لذت ببرند. این باکس که تقریبا به اندازه یک فصل معمولی از یک سریال (24 قسمت) به طول می‌انجامد، ماه رمضان را به باکس طلایی تلویزیون تبدیل کرده است. اما این باکس طلایی در سال‌های اخیر به دلایلی رنگ و جلایش را از دست داده است.
1- در چندسال اخیر تغییر مدیریت‌ها (که در کشور ما معمولا به اختراع دوباره چرخ می‌انجامد!) فرصت برنامه‌ریزی کلان را از مدیران تصمیم‌ساز سازمان سلب کرده است. روزمرگی حاکم بر سازمان صداوسیما به اینجا می‌انجامد که سریال پادری (دودکش2) که در 15 قسمت و برای عید نوروز ساخته شده بود، با اضافه‌کردن چند قسمت به باکس رمضان کوچانده می‌شود و سریال (علی‌البدل) که حقیر نویسنده آن هستم به ماه رمضان نمی‌رسد!
2- به نظرم در سال‌های طلایی سریال‌های رمضانی، مدیران و برنامه‌سازان به فرمولی دست یافته بودند که جواب می‌داد؛ یک سریال کمدی و مفرح درست بعد از افطار (متهم گریخت یا خانه‌به‌دوش)، یک ملودرام خانوادگی با چاشنی عشق و انتقام و البته مضامین اخلاقی و عرفانی مناسب این ماه (میوه ممنوعه یا در مسیر زاینده‌رود) و در آخر یک سریال ماورایی که می‌توانست جای خالی ژانر وحشت و دلهره را در سبد انتخاب مخاطب پر کند (اغما و او یک فرشته بود).
اما سیر تحولات اجتماعی و سیاسی، کمدی‌سازان درجه یک را از تلویزیون دور کرد. ملودرام‌های جذاب به دلیل موجی که ایجاد کردند، دچار احتیاط و ممیزی‌های بی‌دلیل شدند و گرما و گیرایی‌شان را از دست دادند و سریال‌های ماورایی به دلیل مخالفت‌های نهادهایی که این عرصه را محل احتیاط می‌دانستند و ورود به آن را صلاح نمی‌دیدند اصولا از دستور کار خارج شدند.
3- ظهور رقبای قدرتمند که انحصار تلویزیون را در پرکردن اوقات فراغت مخاطب شکستند به‌طورکلی تلویزیون را از سکه انداخت. در داخل، تولید و عرضه سریال‌های جذاب در شبکه نمایش خانگی (مثلا قهوه تلخ و شهرزاد) و از خارج، هجوم سریال‌های خوش‌آب‌ورنگ ولی مبتذل و بی‌کیفیت «جمی» عملا تلویزیون را به تنگنای جذب مخاطب بردند. واقعا مخاطبی که می‌تواند سری کامل«بازی تاج و تخت» یا «خانواده مدرن» را با مبلغ ناچیزی تهیه کند، چرا باید «دوردست‌ها» یا «معمای شاه» را نگاه کند؟
4-می‌گویند مردی در نیمه‌های شب در خانه راه می‌رفت و سیگار می‌کشید و کلافه بود. همسرش پرسید چه شده؟ مرد گفت: 200‌هزار تومن از همسایه روبه‌رویی دستی گرفته‌ام و قول داده‌ام تا فردا طلبش را بپردازم ولی ندارم. مانده‌ام چه کنم؟
همسرش گفت: زنگ بزن بگو فردا نمی‌توانم طلبت را بدهم. خودت راحت بگیر بخواب. بگذار او تا صبح راه برود و سیگار بکشد.
دوستانی که قرار است بودجه صداوسیما را بدهند، لطف کنند و یک تلفن به جناب علی‌عسگری بزنند تا ما هم تکلیف خودمان را بدانیم!
برایمان دعا کنید... .

خشایار الوند: سریال‌ها ساخته می‌شوند تا دیده شوند و چه فرصتی بهتر از ماه مبارک رمضان که به قول معروف همه جمع‌اند. برخلاف عید نوروز که همه پخش‌اند و در مسافرت و دیدوبازدید و گشت‌و‌گذار، در ماه رمضان و پس از یک روز طولانی و سخت، همه خانواده می‌توانند پای جعبه جادو بنشینند و از دیدن یک سریال خوب لذت ببرند. این باکس که تقریبا به اندازه یک فصل معمولی از یک سریال (24 قسمت) به طول می‌انجامد، ماه رمضان را به باکس طلایی تلویزیون تبدیل کرده است. اما این باکس طلایی در سال‌های اخیر به دلایلی رنگ و جلایش را از دست داده است.
1- در چندسال اخیر تغییر مدیریت‌ها (که در کشور ما معمولا به اختراع دوباره چرخ می‌انجامد!) فرصت برنامه‌ریزی کلان را از مدیران تصمیم‌ساز سازمان سلب کرده است. روزمرگی حاکم بر سازمان صداوسیما به اینجا می‌انجامد که سریال پادری (دودکش2) که در 15 قسمت و برای عید نوروز ساخته شده بود، با اضافه‌کردن چند قسمت به باکس رمضان کوچانده می‌شود و سریال (علی‌البدل) که حقیر نویسنده آن هستم به ماه رمضان نمی‌رسد!
2- به نظرم در سال‌های طلایی سریال‌های رمضانی، مدیران و برنامه‌سازان به فرمولی دست یافته بودند که جواب می‌داد؛ یک سریال کمدی و مفرح درست بعد از افطار (متهم گریخت یا خانه‌به‌دوش)، یک ملودرام خانوادگی با چاشنی عشق و انتقام و البته مضامین اخلاقی و عرفانی مناسب این ماه (میوه ممنوعه یا در مسیر زاینده‌رود) و در آخر یک سریال ماورایی که می‌توانست جای خالی ژانر وحشت و دلهره را در سبد انتخاب مخاطب پر کند (اغما و او یک فرشته بود).
اما سیر تحولات اجتماعی و سیاسی، کمدی‌سازان درجه یک را از تلویزیون دور کرد. ملودرام‌های جذاب به دلیل موجی که ایجاد کردند، دچار احتیاط و ممیزی‌های بی‌دلیل شدند و گرما و گیرایی‌شان را از دست دادند و سریال‌های ماورایی به دلیل مخالفت‌های نهادهایی که این عرصه را محل احتیاط می‌دانستند و ورود به آن را صلاح نمی‌دیدند اصولا از دستور کار خارج شدند.
3- ظهور رقبای قدرتمند که انحصار تلویزیون را در پرکردن اوقات فراغت مخاطب شکستند به‌طورکلی تلویزیون را از سکه انداخت. در داخل، تولید و عرضه سریال‌های جذاب در شبکه نمایش خانگی (مثلا قهوه تلخ و شهرزاد) و از خارج، هجوم سریال‌های خوش‌آب‌ورنگ ولی مبتذل و بی‌کیفیت «جمی» عملا تلویزیون را به تنگنای جذب مخاطب بردند. واقعا مخاطبی که می‌تواند سری کامل«بازی تاج و تخت» یا «خانواده مدرن» را با مبلغ ناچیزی تهیه کند، چرا باید «دوردست‌ها» یا «معمای شاه» را نگاه کند؟
4-می‌گویند مردی در نیمه‌های شب در خانه راه می‌رفت و سیگار می‌کشید و کلافه بود. همسرش پرسید چه شده؟ مرد گفت: 200‌هزار تومن از همسایه روبه‌رویی دستی گرفته‌ام و قول داده‌ام تا فردا طلبش را بپردازم ولی ندارم. مانده‌ام چه کنم؟
همسرش گفت: زنگ بزن بگو فردا نمی‌توانم طلبت را بدهم. خودت راحت بگیر بخواب. بگذار او تا صبح راه برود و سیگار بکشد.
دوستانی که قرار است بودجه صداوسیما را بدهند، لطف کنند و یک تلفن به جناب علی‌عسگری بزنند تا ما هم تکلیف خودمان را بدانیم!
برایمان دعا کنید... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.