|

شبیه رادیو شده‌ایم

محمود پاک‌نیت

مجموعه‌های مناسبتی، مثل سایر تولیدات تلویزیون که در سال راهی آنتن می‌شوند، شرایط خاص خودشان را دارند. تولید و ساخت هر اثری در تلویزیون نیازمند رعایت برخی از نکات است که اساسا منجر به کیفیت بهتر اثر می‌شود. زمان مناسب و فیلم‌نامه استاندارد از جمله نکات اولیه موفقیت یک مجموعه است؛ خواه این مجموعه در مناسبتی خاص از تلویزیون پخش شود و خواه زمان دیگری برای پخش در نظر گرفته شود. بدترین نوع کارکردن در تلویزیون زمانی است که نه کیفیت در نظر گرفته می‌شود و نه کمیت. در شرایطی که یک گروه باید با عجله کاری را برای پخش آماده کنند و هم‌زمان فیلم‌نامه در حال نگارش است و گاه حتی پیش آمده که نویسنده خواب هم ندارد! آیا در این شرایط می‌توان انتظار یک کار خوب را داشت؟ این شرایط در نبود زمان کافی برای باقی اعضای گروه نیز صدق می‌کند؛ اینکه گروه تولید زمان کافی برای فراهم‌کردن شرایط کار ندارد و بازیگر دقیقا متوجه موقعیتش در سریال نیست باعث می‌شود که بازیگر در چنین کارهایی تنها دیالوگ‌هایی حفظ می‌کند و تمام. طی سال‌های گذشته چند نمونه از آثار مناسبتی خوب در فیلم‌نامه کامل و دقیقی داشتند و از مدت‌ها قبل کارگردان حتی دکوپاژهایش را انجام داده است و گروه سر فرصت توانسته‌اند شرایط تولید را فراهم کنند هم ساخته شده است و توانسته‌اند در ذهن مردم ماندگار شوند. بشخصه برای من پیش آمده است در کارهایی حضور داشته‌ام که نیاز بوده سریال در زمان بسیار کوتاهی به پخش برسد و گاهی شب‌ها خواب نداشتم که چطور باید دیالوگ‌ها را حفظ کنم؟ دلیل دیگری که می‌توان برای افت آثار مناسبتی یا مجموعه‌های تلویزیونی در سال‌های اخیر برشمرد، نبود بودجه کافی برای ساخت اثر بوده است و نمی‌دانم کمک دولت به تلویزیون برای تأمین هزینه‌هایش چگونه خواهد بود. اما شرایط تلویزیون به لحاظ اقتصادی اصلا خوب نیست و متأسفانه در این شرایط تهیه‌کنندگان به آوردن اسپانسر متوسل می‌شوند که گاهی همین اسپانسرها نیمه‌های کار رها کرده و می‌روند و همه‌چیز به مشکل می‌خورد. در میان شبکه‌هایی که هرروز به تعدادشان اضافه می‌شود، رقابت اصل اساسی است، مردم حق انتخاب دارند، باید کاری انجام داد که مخاطب را حفظ کرد. چرا ما نباید مجموعه‌های خوب و باکیفیت بسازیم؟ به‌زعم من در صورتی می‌توان از تولید و پخش آثار مناسبتی نتیجه مطلوب گرفت که به محض پایان این ماه به فکر ماه رمضان سال آینده بود، زمان کافی در اختیار نویسنده گذاشت تا متن را آماده کند، تعلیق‌ها و گره‌هایی که تماشاگر را به‌اصطلاح پای سریال می‌نشاند رعایت شود و از مدت‌ها قبل با عوامل و بازیگران سریال در مورد چگونگی حضورشان صحبت شود تا همه‌چیز در یک زمان ایده‌آل و در شرایط مناسب پیش برود. سینما و تلویزیون تنها جای حرف‌زدن نیست. بلکه تصویر مهم است. متأسفانه با سریال‌هایی که در مدت‌زمان کم ساخته می‌شوند و کیفیت در آنها لحاظ نمی‌شود، ما بیشتر به رادیو شبیه شده‌ایم و تنها فقط حرف می‌زنیم که زمان مردم پر شود.

مجموعه‌های مناسبتی، مثل سایر تولیدات تلویزیون که در سال راهی آنتن می‌شوند، شرایط خاص خودشان را دارند. تولید و ساخت هر اثری در تلویزیون نیازمند رعایت برخی از نکات است که اساسا منجر به کیفیت بهتر اثر می‌شود. زمان مناسب و فیلم‌نامه استاندارد از جمله نکات اولیه موفقیت یک مجموعه است؛ خواه این مجموعه در مناسبتی خاص از تلویزیون پخش شود و خواه زمان دیگری برای پخش در نظر گرفته شود. بدترین نوع کارکردن در تلویزیون زمانی است که نه کیفیت در نظر گرفته می‌شود و نه کمیت. در شرایطی که یک گروه باید با عجله کاری را برای پخش آماده کنند و هم‌زمان فیلم‌نامه در حال نگارش است و گاه حتی پیش آمده که نویسنده خواب هم ندارد! آیا در این شرایط می‌توان انتظار یک کار خوب را داشت؟ این شرایط در نبود زمان کافی برای باقی اعضای گروه نیز صدق می‌کند؛ اینکه گروه تولید زمان کافی برای فراهم‌کردن شرایط کار ندارد و بازیگر دقیقا متوجه موقعیتش در سریال نیست باعث می‌شود که بازیگر در چنین کارهایی تنها دیالوگ‌هایی حفظ می‌کند و تمام. طی سال‌های گذشته چند نمونه از آثار مناسبتی خوب در فیلم‌نامه کامل و دقیقی داشتند و از مدت‌ها قبل کارگردان حتی دکوپاژهایش را انجام داده است و گروه سر فرصت توانسته‌اند شرایط تولید را فراهم کنند هم ساخته شده است و توانسته‌اند در ذهن مردم ماندگار شوند. بشخصه برای من پیش آمده است در کارهایی حضور داشته‌ام که نیاز بوده سریال در زمان بسیار کوتاهی به پخش برسد و گاهی شب‌ها خواب نداشتم که چطور باید دیالوگ‌ها را حفظ کنم؟ دلیل دیگری که می‌توان برای افت آثار مناسبتی یا مجموعه‌های تلویزیونی در سال‌های اخیر برشمرد، نبود بودجه کافی برای ساخت اثر بوده است و نمی‌دانم کمک دولت به تلویزیون برای تأمین هزینه‌هایش چگونه خواهد بود. اما شرایط تلویزیون به لحاظ اقتصادی اصلا خوب نیست و متأسفانه در این شرایط تهیه‌کنندگان به آوردن اسپانسر متوسل می‌شوند که گاهی همین اسپانسرها نیمه‌های کار رها کرده و می‌روند و همه‌چیز به مشکل می‌خورد. در میان شبکه‌هایی که هرروز به تعدادشان اضافه می‌شود، رقابت اصل اساسی است، مردم حق انتخاب دارند، باید کاری انجام داد که مخاطب را حفظ کرد. چرا ما نباید مجموعه‌های خوب و باکیفیت بسازیم؟ به‌زعم من در صورتی می‌توان از تولید و پخش آثار مناسبتی نتیجه مطلوب گرفت که به محض پایان این ماه به فکر ماه رمضان سال آینده بود، زمان کافی در اختیار نویسنده گذاشت تا متن را آماده کند، تعلیق‌ها و گره‌هایی که تماشاگر را به‌اصطلاح پای سریال می‌نشاند رعایت شود و از مدت‌ها قبل با عوامل و بازیگران سریال در مورد چگونگی حضورشان صحبت شود تا همه‌چیز در یک زمان ایده‌آل و در شرایط مناسب پیش برود. سینما و تلویزیون تنها جای حرف‌زدن نیست. بلکه تصویر مهم است. متأسفانه با سریال‌هایی که در مدت‌زمان کم ساخته می‌شوند و کیفیت در آنها لحاظ نمی‌شود، ما بیشتر به رادیو شبیه شده‌ایم و تنها فقط حرف می‌زنیم که زمان مردم پر شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.