|

روایت 30 سال سرکشی

من «اندی نیکلاس»، یک هولیگان هستم

بلیچر رپورت: اسم من «اندی نیکلاس» است. من به مدت 30 سال یکی از هولیگان‌های باشگاه فوتبال «اورتون» بوده‌ام. مقامات من را جزء گروه «C» تقسیم‌بندی کرده‌اند. اهل بلوف‌زدن نیستم اما برای اینکه بدانید قرارگرفتن در این گروه یعنی چه، باید بگویم این خطرناک‌ترین عنوانی است که می‌توانید بگیرید. آن‌قدر به زندان محکوم و آن‌قدر از تماشای فوتبال در داخل و خارج از کشور محروم شده‌ام که تعدادشان از دستم در رفته. ولی می‌خواهم اعترافی بکنم؛ از همه اینها لذت برده‌ام. راستش را بخواهید من خیلی چیزها را در زندگی‌ام تجربه کرده‌ام اما حرفم را باور بکنید یا نکنید، هیچ لذتی در دنیا یک‌ذره هم شبیه به بودن در یک گنگ فوتبالی نیست. گفتم «گنگ» چون ما واقعا یک گنگ بودیم و فکر نمی‌کنم هیچ هولیگان دیگری امروز بتواند آنچه ما تجربه کردیم را تجربه کند. آن زمان واقعا «طرفداری» مسئله بود. مثل امروز در میان دوربین‌های مداربسته و پلیس‌های امنیت محاصره نشده بودیم. آن زمان واقعا ممکن بود به‌خاطر طرفداری از یک تیم آسیب ببینی یا حتی کشته شوی! طرفداری ما سوسول‌بازی نبود. هولیگانیسم در دوره من یک سرگرمی خیلی‌خیلی خطرناک بود. بعضی‌وقت‌ها از من سؤال می‌شد: «چی باعث میشه که هولیگانِ این‌قدر خشنی باشی؟» من تنها یک جواب ساده داشتم: «سرگرمی»! درست است. در زمانه من اگر بچه‌ای از طبقه متوسط بودی، هیچ سرگرمی‌ای نداشتی. نه ایکس‌باکس، نه اینترنت، نه از این سرگرمی‌های فانتزی. آن زمان فقط فوتبال بود. فوتبال هم جایی است که یا باید شکار کنی یا شکار می‌شوی و خب معلوم است که من شکارچی‌بودن را انتخاب کردم. من هر لحظه به دنبال دردسر می‌گشتم و کاری را می‌کردم که هیچ‌کس نتواند انجام دهد. مثل یک معتاد تزریقی که دم‌به‌دم در طلب هروئین است، هروئین من خشونت فوتبالی بود! دروغ نگفته باشم، وقت‌هایی هم بود که به خودم نهیب می‌زدم: «بی‌خیال! بسه دیگه!» مخصوصا وقت‌هایی که در دادگاه مقابل قاضی ایستاده بودم و داشتند حکمم را می‌خواندند یا وقت‌هایی که کسی را طوری زده بودم که داشت پیش چشمم دل‌وروده‌اش را بالا می‌آورد. بله، من همه این کارها را کرده‌ام و فکر می‌کنم زیاده‌روی هم کرده باشم. اما این کار برای ما جذاب بود. مخصوصا عشق این را داشتیم که سفر کنیم. بازی‌های خانگی برای ما خیلی اهمیت داشت اما رفتن به لندن و طرفداری از تیمت در این شهر چیز دیگری بود. من برای هولیگان‌های لندن خیلی احترام قائل هستم. آنها هیچ‌وقت ناامید نمی‌شوند. در فوتبال مهم نیست که با چه کسی بازی کنید، مهم آن کسی است که باید مراقبش باشید که به شما حمله نکند. در لندن اگر هولیگان چلسی باشید، از هولیگان‌های آرسنال، میلوال، وستهام‌یونایتد، تاتنهام هاتسپر و... کتک می‌خورید و ما گاهی در دعواهایمان با این هولیگان‌ها برای جان می‌جنگیدیم. از طرف دیگر اگر به شهری می‌رفتی و آنجا را به آشوب می‌کشیدی، باید منتظر می‌ماندی که آنها هم به شهرت بیایند و جوابت را بدهند. اما نتیجه همه اینها چه بود؟ این کارها برای همیشه نمی‌توانست ادامه پیدا کند و بعد از فاجعه ورزشگاه هیسل که به کشته‌شدن 39 هوادار یوونتوس قبل از شروع مسابقه فینال جام باشگاه‌های اروپا در 1985 منتهی شد، همه‌چیز تغییر کرد. یک‌مرتبه دیدیم که تعداد پلیس‌ها در تمام بازی‌ها بیشتروبیشتر می‌شود و مهم‌تر اینکه دنیا از ما متنفر شد. همه‌چیز تمام شده بود. خود من هم بزرگ شده بودم. 10 سال از آغاز هولیگان‌بودنم گذشته بود و در طول این مدت یک ازدواج ناموفق را نیز تجربه کرده بودم. پس شروع کردم به ترک‌کردن. اگرچه خیلی زود متوجه شدم ارتباطات و شهرتم در این زمینه می‌تواند برایم پول‌ساز باشد و به همین دلیل شروع به نوشتن کتاب‌هایی درباره هولیگانیسم کردم. امروز وقتی جوانان هولیگان را می‌بینم، به آنها می‌گویم این کار ارزشش را ندارد. دست از این کار بردارید. به نظرتان پنج‌دقیقه دیوانگی ارزش زندانی‌شدن را دارد؟ و خودم جواب می‌دهم نه! ندارد؛ مخصوصا برای کسانی که مثل من زن و بچه دارند. کافی است چیزی برای باختن داشته باشید و با تبدیل‌شدن به یک هولیگان آن را به خطر بیندازید. خیلی دیگر از هولیگان‌های هم‌سن من هم همین عقیده را دارند. قصد ندارم از حرف اولم برگردم. من عاشق هولیگان‌بودن هستم و از تمام تجربیاتی که در این مدت داشتم، لذت بردم و اگر به گذشته برگردم، حتی یک لحظه از آن تجربیات را هم عوض نمی‌کنم. اما حالا من صاحب فرزند هستم و نه فوتبال و نه هیچ‌چیز دیگری روی این کره خاکی برای من از بچه‌هایم ارزشمندتر نیست. اما همان‌طور که گفتم، همه اینها به‌خاطر یک چیز است: «سرگرمی» و فوتبال یکی از سرگرمی‌هایی است که هیچ‌چیز جایش را نمی‌گیرد.

بلیچر رپورت: اسم من «اندی نیکلاس» است. من به مدت 30 سال یکی از هولیگان‌های باشگاه فوتبال «اورتون» بوده‌ام. مقامات من را جزء گروه «C» تقسیم‌بندی کرده‌اند. اهل بلوف‌زدن نیستم اما برای اینکه بدانید قرارگرفتن در این گروه یعنی چه، باید بگویم این خطرناک‌ترین عنوانی است که می‌توانید بگیرید. آن‌قدر به زندان محکوم و آن‌قدر از تماشای فوتبال در داخل و خارج از کشور محروم شده‌ام که تعدادشان از دستم در رفته. ولی می‌خواهم اعترافی بکنم؛ از همه اینها لذت برده‌ام. راستش را بخواهید من خیلی چیزها را در زندگی‌ام تجربه کرده‌ام اما حرفم را باور بکنید یا نکنید، هیچ لذتی در دنیا یک‌ذره هم شبیه به بودن در یک گنگ فوتبالی نیست. گفتم «گنگ» چون ما واقعا یک گنگ بودیم و فکر نمی‌کنم هیچ هولیگان دیگری امروز بتواند آنچه ما تجربه کردیم را تجربه کند. آن زمان واقعا «طرفداری» مسئله بود. مثل امروز در میان دوربین‌های مداربسته و پلیس‌های امنیت محاصره نشده بودیم. آن زمان واقعا ممکن بود به‌خاطر طرفداری از یک تیم آسیب ببینی یا حتی کشته شوی! طرفداری ما سوسول‌بازی نبود. هولیگانیسم در دوره من یک سرگرمی خیلی‌خیلی خطرناک بود. بعضی‌وقت‌ها از من سؤال می‌شد: «چی باعث میشه که هولیگانِ این‌قدر خشنی باشی؟» من تنها یک جواب ساده داشتم: «سرگرمی»! درست است. در زمانه من اگر بچه‌ای از طبقه متوسط بودی، هیچ سرگرمی‌ای نداشتی. نه ایکس‌باکس، نه اینترنت، نه از این سرگرمی‌های فانتزی. آن زمان فقط فوتبال بود. فوتبال هم جایی است که یا باید شکار کنی یا شکار می‌شوی و خب معلوم است که من شکارچی‌بودن را انتخاب کردم. من هر لحظه به دنبال دردسر می‌گشتم و کاری را می‌کردم که هیچ‌کس نتواند انجام دهد. مثل یک معتاد تزریقی که دم‌به‌دم در طلب هروئین است، هروئین من خشونت فوتبالی بود! دروغ نگفته باشم، وقت‌هایی هم بود که به خودم نهیب می‌زدم: «بی‌خیال! بسه دیگه!» مخصوصا وقت‌هایی که در دادگاه مقابل قاضی ایستاده بودم و داشتند حکمم را می‌خواندند یا وقت‌هایی که کسی را طوری زده بودم که داشت پیش چشمم دل‌وروده‌اش را بالا می‌آورد. بله، من همه این کارها را کرده‌ام و فکر می‌کنم زیاده‌روی هم کرده باشم. اما این کار برای ما جذاب بود. مخصوصا عشق این را داشتیم که سفر کنیم. بازی‌های خانگی برای ما خیلی اهمیت داشت اما رفتن به لندن و طرفداری از تیمت در این شهر چیز دیگری بود. من برای هولیگان‌های لندن خیلی احترام قائل هستم. آنها هیچ‌وقت ناامید نمی‌شوند. در فوتبال مهم نیست که با چه کسی بازی کنید، مهم آن کسی است که باید مراقبش باشید که به شما حمله نکند. در لندن اگر هولیگان چلسی باشید، از هولیگان‌های آرسنال، میلوال، وستهام‌یونایتد، تاتنهام هاتسپر و... کتک می‌خورید و ما گاهی در دعواهایمان با این هولیگان‌ها برای جان می‌جنگیدیم. از طرف دیگر اگر به شهری می‌رفتی و آنجا را به آشوب می‌کشیدی، باید منتظر می‌ماندی که آنها هم به شهرت بیایند و جوابت را بدهند. اما نتیجه همه اینها چه بود؟ این کارها برای همیشه نمی‌توانست ادامه پیدا کند و بعد از فاجعه ورزشگاه هیسل که به کشته‌شدن 39 هوادار یوونتوس قبل از شروع مسابقه فینال جام باشگاه‌های اروپا در 1985 منتهی شد، همه‌چیز تغییر کرد. یک‌مرتبه دیدیم که تعداد پلیس‌ها در تمام بازی‌ها بیشتروبیشتر می‌شود و مهم‌تر اینکه دنیا از ما متنفر شد. همه‌چیز تمام شده بود. خود من هم بزرگ شده بودم. 10 سال از آغاز هولیگان‌بودنم گذشته بود و در طول این مدت یک ازدواج ناموفق را نیز تجربه کرده بودم. پس شروع کردم به ترک‌کردن. اگرچه خیلی زود متوجه شدم ارتباطات و شهرتم در این زمینه می‌تواند برایم پول‌ساز باشد و به همین دلیل شروع به نوشتن کتاب‌هایی درباره هولیگانیسم کردم. امروز وقتی جوانان هولیگان را می‌بینم، به آنها می‌گویم این کار ارزشش را ندارد. دست از این کار بردارید. به نظرتان پنج‌دقیقه دیوانگی ارزش زندانی‌شدن را دارد؟ و خودم جواب می‌دهم نه! ندارد؛ مخصوصا برای کسانی که مثل من زن و بچه دارند. کافی است چیزی برای باختن داشته باشید و با تبدیل‌شدن به یک هولیگان آن را به خطر بیندازید. خیلی دیگر از هولیگان‌های هم‌سن من هم همین عقیده را دارند. قصد ندارم از حرف اولم برگردم. من عاشق هولیگان‌بودن هستم و از تمام تجربیاتی که در این مدت داشتم، لذت بردم و اگر به گذشته برگردم، حتی یک لحظه از آن تجربیات را هم عوض نمی‌کنم. اما حالا من صاحب فرزند هستم و نه فوتبال و نه هیچ‌چیز دیگری روی این کره خاکی برای من از بچه‌هایم ارزشمندتر نیست. اما همان‌طور که گفتم، همه اینها به‌خاطر یک چیز است: «سرگرمی» و فوتبال یکی از سرگرمی‌هایی است که هیچ‌چیز جایش را نمی‌گیرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.