|

کلید کاخ‌ سفید در دست چه کسی است

کلید کاخ سفید در دست کیست؟ پاسخ سریع و مختصر به این پرسش آن است که «هیچ‌کس». البته به گفته یکی از جمهوری‌خواهان کنگره آمریکا، کاخ سفید «سرزمینی اشغال‌شده از سوی اسرائیل» است. در گذشته اَبَر‌ نمایندگان (سوپر دلیگیت‌ها) در حزب جمهوری‌خواه تنها کسانی بودند که نامزدهای حزب را برای انتخابات عمومی تعیین می‌کردند و هزینه تبلیغات چنین نامزدی را حزب می‌پرداخت؛ یعنی ثروتمندان آمریکایی که اکثرشان را یهودیان تشکیل می‌دادند. در حقیقت آنها بودند که این حزب را تأمین مالی می‌کردند؛ اما از زمانی که «فرانکلین روزولت»، رئیس‌جمهوری سابق آمریکا، اتحادیه‌های کارگری را در بحران اقتصادی این کشور تشکیل داد، این اتحادیه‌ها سرمایه‌گذاران اصلی در حزب دموکرات شدند.
در مرحله مقدماتی انتخابات ایالات متحده آمریکا، هر نامزدی باید به‌تنهایی هزینه تبلیغاتی‌اش را تأمین کند. از آنجا که یکی از ثروتمندترین لابی‌های آمریکا گروه «آیپک» یا همان لابی یهودی‌هاست، هرکس بخواهد از سوی ثروتمندان حمایت شود، باید خود را تابع و مطیع آنان قرار دهد و زندگی سیاسی‌اش را در اختیار آنها بگذارد تا سرمایه لازم برای کاندیداتوری‌اش را به دست آورد.
در گذشته رأی یهودی‌ها در اکثر موارد به‌نفع حزب دموکرات ریخته می‌شد. تا اینکه حزب «لیکود» در دهه‌های 70 در اسرائیل به قدرت رسید. در آن زمان حزب دموکرات موفق شد قوانینی مدنی را تصویب کند که به لحاظ «قانونی» به مسئله تبعیض نژادی پایان می‌داد؛ اما حزب جمهوری‌خواه مخالف این قوانین مدنی بود؛ زیرا این قانون سیاهان و سفید‌پوست‌ها را برابر می‌کرد.
اما حزب لیکود از نژادپرستی جنوبی‌ها سوءاستفاده کرد و توانست روابطی مستحکم با «مسیحیان بنیادگرا» به وجود آورد. گروه‌هایی که معتقد بودند تشکیل دولت اسرائیلی بیانگر حقیقت نزدیک‌شدن «ظهور دوباره مسیح» است. آنها بر این ادعا هستند که «آمدن» مسیح ممکن نمی‌شود؛ مگر اینکه ابتدا اسرائیل -هم از نظر دولت و هم ملت- نابود شود؛ به‌این‌ترتیب لیکود نژادپرست با نژادپرستان ایالات متحده آمریکا متحد شد و به حزب جمهوری‌خواه پایگاهی انتخاباتی داد که همواره می‌توانست 25 درصد رأی‌دهندگان آمریکایی را با خود داشته باشد.
این در حالی است که هنوز هم رأی یهودیان غالبا به حساب حزب دموکرات ریخته می‌شود؛ اما یهودیان اسرائیلی و افراطی آرای خود را به‌نفع «مسیحیان اسرائیلی» حزب جمهوری‌خواه به صندوق می‌ریزند. به‌این‌ترتیب است که لابی صهیونیست‌ها بر دو حزب اصلی آمریکا کنترل کامل دارد و در مجلس نمایندگان و سنا نیز آنان تقریبا بیشترین کرسی‌ها را به خود اختصاص داده‌اند.
«بنیامین نتانیاهو»، نخست‌وزیر اسرائیل، در سالیان گذشته بازی عجیبی را تجربه کرد و آن سلطه بر کاخ سفید بود؛ اما هشت سال پیش به سختی در این بازی شکست خورد؛ چراکه «باراک اوباما»، رئیس‌جمهوری کنونی آمریکا، تبلیغات انتخاباتی خود را بدون کمک‌گرفتن از لابی اسرائیلی‌ها تأمین کرده بود. او توانست رأی آمریکایی‌های رنگین‌پوست و لاتین‌تبار را جلب کند و بدون اینکه نیازی به لابی اسرائیلی‌ها داشته باشد، پیروز شود. این همان کاری بود که «برنی سندرز»، نامزد یهودی مخالف حزب لیکود در آمریکا، کرد و مانند اوباما از طریق اینترنت و کمک‌های کوچک هزینه تبلیغات انتخاباتی‌اش را به دست آورد.
اما این‌بار تبلیغات مرحله نخست انتخابات آمریکا تمام انتظارها و پیش‌بینی‌ها را برهم زد و به‌مثابه توفانی شدید نامزدهای بزرگ حزب جمهوری‌خواه را از میدان خارج کرد. این انقلاب توده‌ای قاطعیت سران این حزب را هم شکست. نوک پیکان خشم رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه این‌بار بیشتر به سمت رهبران این حزب به شکل خاص و علیه واشنگتن به شکل عام گرفته شد. آنها از فساد ناشی از لابی‌هایی که کنگره و دو حزب را می‌خریدند، به تنگ آمده بودند. این «انقلاب توده‌ای» همان «بهار آمریکا»ست که قصد دارد دوباره نقشه سیاسی آینده آمریکا را ترسیم کند. توده‌های خشمگین با حمایت از «دونالد ترامپ»، نامزد جنجالی جمهوری‌خواه، احساس می‌کنند ابزاری برای تخریب این حزب به دست آورده‌اند. آنها می‌خواهند از طریق ترامپ، مراکز قدرت و فساد در واشنگتن را هدف قرار دهند.
وقتی ترامپ تصمیم گرفت این توده‌های‌ میلیونی را به خود جذب کند، با ‌سرعتی باورنکردنی در مرحله مقدماتی از همه پیشی گرفت. یکی از نخستین کسانی که از ترامپ جدا شد، «کریس کریستی» بود که توجه یهودیان دست‌راستی را به سمت ترامپ جلب می‌کرد. دیگری «شلدون الیسون» بود که صد ‌میلیون دلار برای تبلیغات ریاست‌جمهوری ترامپ هزینه کرد؛ بنابراین این «محافظه‌کاران جدید» تا مدت‌ها دشمن سرسخت ترامپ خواهند بود. اکنون «هیلاری کلینتون»، نامزد پیشتاز دموکرات‌ها تنها کسی است که می‌تواند مانع رسیدن ترامپ به کرسی ریاست‌جمهوری شود. به این شرط که بتواند رأی‌ میلیون‌ها آفریقایی‌تبار و لاتین‌تباری را که در گذشته به اوباما رأی داده بودند، به دست آورد. بدون رأی این دو گروه، پیروزی کلینتون بر ترامپ دشوار خواهد بود.
منبع: الاتحاد

کلید کاخ سفید در دست کیست؟ پاسخ سریع و مختصر به این پرسش آن است که «هیچ‌کس». البته به گفته یکی از جمهوری‌خواهان کنگره آمریکا، کاخ سفید «سرزمینی اشغال‌شده از سوی اسرائیل» است. در گذشته اَبَر‌ نمایندگان (سوپر دلیگیت‌ها) در حزب جمهوری‌خواه تنها کسانی بودند که نامزدهای حزب را برای انتخابات عمومی تعیین می‌کردند و هزینه تبلیغات چنین نامزدی را حزب می‌پرداخت؛ یعنی ثروتمندان آمریکایی که اکثرشان را یهودیان تشکیل می‌دادند. در حقیقت آنها بودند که این حزب را تأمین مالی می‌کردند؛ اما از زمانی که «فرانکلین روزولت»، رئیس‌جمهوری سابق آمریکا، اتحادیه‌های کارگری را در بحران اقتصادی این کشور تشکیل داد، این اتحادیه‌ها سرمایه‌گذاران اصلی در حزب دموکرات شدند.
در مرحله مقدماتی انتخابات ایالات متحده آمریکا، هر نامزدی باید به‌تنهایی هزینه تبلیغاتی‌اش را تأمین کند. از آنجا که یکی از ثروتمندترین لابی‌های آمریکا گروه «آیپک» یا همان لابی یهودی‌هاست، هرکس بخواهد از سوی ثروتمندان حمایت شود، باید خود را تابع و مطیع آنان قرار دهد و زندگی سیاسی‌اش را در اختیار آنها بگذارد تا سرمایه لازم برای کاندیداتوری‌اش را به دست آورد.
در گذشته رأی یهودی‌ها در اکثر موارد به‌نفع حزب دموکرات ریخته می‌شد. تا اینکه حزب «لیکود» در دهه‌های 70 در اسرائیل به قدرت رسید. در آن زمان حزب دموکرات موفق شد قوانینی مدنی را تصویب کند که به لحاظ «قانونی» به مسئله تبعیض نژادی پایان می‌داد؛ اما حزب جمهوری‌خواه مخالف این قوانین مدنی بود؛ زیرا این قانون سیاهان و سفید‌پوست‌ها را برابر می‌کرد.
اما حزب لیکود از نژادپرستی جنوبی‌ها سوءاستفاده کرد و توانست روابطی مستحکم با «مسیحیان بنیادگرا» به وجود آورد. گروه‌هایی که معتقد بودند تشکیل دولت اسرائیلی بیانگر حقیقت نزدیک‌شدن «ظهور دوباره مسیح» است. آنها بر این ادعا هستند که «آمدن» مسیح ممکن نمی‌شود؛ مگر اینکه ابتدا اسرائیل -هم از نظر دولت و هم ملت- نابود شود؛ به‌این‌ترتیب لیکود نژادپرست با نژادپرستان ایالات متحده آمریکا متحد شد و به حزب جمهوری‌خواه پایگاهی انتخاباتی داد که همواره می‌توانست 25 درصد رأی‌دهندگان آمریکایی را با خود داشته باشد.
این در حالی است که هنوز هم رأی یهودیان غالبا به حساب حزب دموکرات ریخته می‌شود؛ اما یهودیان اسرائیلی و افراطی آرای خود را به‌نفع «مسیحیان اسرائیلی» حزب جمهوری‌خواه به صندوق می‌ریزند. به‌این‌ترتیب است که لابی صهیونیست‌ها بر دو حزب اصلی آمریکا کنترل کامل دارد و در مجلس نمایندگان و سنا نیز آنان تقریبا بیشترین کرسی‌ها را به خود اختصاص داده‌اند.
«بنیامین نتانیاهو»، نخست‌وزیر اسرائیل، در سالیان گذشته بازی عجیبی را تجربه کرد و آن سلطه بر کاخ سفید بود؛ اما هشت سال پیش به سختی در این بازی شکست خورد؛ چراکه «باراک اوباما»، رئیس‌جمهوری کنونی آمریکا، تبلیغات انتخاباتی خود را بدون کمک‌گرفتن از لابی اسرائیلی‌ها تأمین کرده بود. او توانست رأی آمریکایی‌های رنگین‌پوست و لاتین‌تبار را جلب کند و بدون اینکه نیازی به لابی اسرائیلی‌ها داشته باشد، پیروز شود. این همان کاری بود که «برنی سندرز»، نامزد یهودی مخالف حزب لیکود در آمریکا، کرد و مانند اوباما از طریق اینترنت و کمک‌های کوچک هزینه تبلیغات انتخاباتی‌اش را به دست آورد.
اما این‌بار تبلیغات مرحله نخست انتخابات آمریکا تمام انتظارها و پیش‌بینی‌ها را برهم زد و به‌مثابه توفانی شدید نامزدهای بزرگ حزب جمهوری‌خواه را از میدان خارج کرد. این انقلاب توده‌ای قاطعیت سران این حزب را هم شکست. نوک پیکان خشم رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه این‌بار بیشتر به سمت رهبران این حزب به شکل خاص و علیه واشنگتن به شکل عام گرفته شد. آنها از فساد ناشی از لابی‌هایی که کنگره و دو حزب را می‌خریدند، به تنگ آمده بودند. این «انقلاب توده‌ای» همان «بهار آمریکا»ست که قصد دارد دوباره نقشه سیاسی آینده آمریکا را ترسیم کند. توده‌های خشمگین با حمایت از «دونالد ترامپ»، نامزد جنجالی جمهوری‌خواه، احساس می‌کنند ابزاری برای تخریب این حزب به دست آورده‌اند. آنها می‌خواهند از طریق ترامپ، مراکز قدرت و فساد در واشنگتن را هدف قرار دهند.
وقتی ترامپ تصمیم گرفت این توده‌های‌ میلیونی را به خود جذب کند، با ‌سرعتی باورنکردنی در مرحله مقدماتی از همه پیشی گرفت. یکی از نخستین کسانی که از ترامپ جدا شد، «کریس کریستی» بود که توجه یهودیان دست‌راستی را به سمت ترامپ جلب می‌کرد. دیگری «شلدون الیسون» بود که صد ‌میلیون دلار برای تبلیغات ریاست‌جمهوری ترامپ هزینه کرد؛ بنابراین این «محافظه‌کاران جدید» تا مدت‌ها دشمن سرسخت ترامپ خواهند بود. اکنون «هیلاری کلینتون»، نامزد پیشتاز دموکرات‌ها تنها کسی است که می‌تواند مانع رسیدن ترامپ به کرسی ریاست‌جمهوری شود. به این شرط که بتواند رأی‌ میلیون‌ها آفریقایی‌تبار و لاتین‌تباری را که در گذشته به اوباما رأی داده بودند، به دست آورد. بدون رأی این دو گروه، پیروزی کلینتون بر ترامپ دشوار خواهد بود.
منبع: الاتحاد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.