|

غذای سرد از کره ماه نمی‌آید

سعید برآبادی: دو هواکش قوی که گرما و بوی غذا را به بیرون می‌فرستادند حالا خاموش‌اند و مجید و سعید پشت‌فر، عرق‌ریزان دارند گوجه‌ها و خیارشورها را خرد می‌کنند. کارشان تمام نشده که از بالا، یک بسته بزرگ کلم پایین می‌افتد: «بعدش اینا!» کار خردکردن کاهو، کلم و خیارشور و گوجه که تمام می‌شود، نوبت برش‌زدن نان‌های ساندویچی است. ساندویچ‌های ژامبون سرد باید زودتر آماده شوند، ماه رمضان شروع شده و فِر ساندویچی آنها در پایین پل کریم‌خان، خاموش است. برعکس تعطیلی مغازه ساندویچی آنها، پایین و در آشپزخانه زیر همکف، کار پرکردن نان‌های باگت با جدیت در جریان است. بعد باید منتظر زنگ سفارش‌ها بود: «دمِ ظهر تلفن‌ها شروع می‌شود؛ معمولا تا روزی صد نفر سفارش می‌دهند؛ چون اینجا فضای اداری شهر است مشتری بیشتری داریم؛ در محله‌های مسکونی ساندویچی‌ها روزها را در ماه رمضان تعطیل می‌کنند». سعید اینها را می‌گوید و بسته ساندویچ‌ها را می‌برد بالا برای چیدن در یخچال: «یکی، دو روز قبل از ماه مبارک، ژامبون هر کیلو یکی، دو‌هزارتومان‌گران می‌شود چون غذای گرم ممنوع است، می‌توانیم فقط ساندویچ ژامبون یا الویه به صورت بیرون‌بر داشته باشیم؛ برای همین ژامبون‌ گران می‌شود اما قیمت ها تغییری نمی‌کند، هر ساندویچ فقط ‌10هزار تومان». اما کمی ‌گرانی طبیعی است انگار؛ چراکه در منوی غذایشان، همین ساندویچ‌ها هشت‌هزارتومان قیمت خورده‌اند. بااین‌همه فروش همین ساندویچ های سرد هم بی‌دردسر نیست: «ماه رمضان که شروع می‌شود به موتوری‌ها می‌گویم که باکس پشت موتورشان را باز کنند، پلیس اگر آنها را با این جعبه‌ها ببیند، فکر می‌کند داریم غذای گرم می‌فروشیم». غذای گرم هم اما پخته و فروخته می‌شود؛ با اینکه فروش آن را اکیدا ممنوع کرده‌اند؛ برخی در آشپزخانه‌های خانگی و برخی هم در آشپزخانه رستوران‌ها: «معمولا آشپزخانه رستوران را ایزوله می‌کنند تا بوی غذا بیرون نرود و مشتری‌های خاص خودشان را هم دارند». می‌گوید بعد از اذان و افطار، وضع به‌کلی عوض می‌شود، مغازه شلوغ‌تر از عصرهای عادی شده و مجبورند یک دیگ حلیم یا آش هم داشته باشند تا روزه‌داران، روزه‌شان را با افطاری سنتی ایرانی باز کنند. کارشان سخت است اما سخت‌تر از آن، حرف همسایه‌هاست: «باور نمی‌کنند که ما خودمان اعتقادات خودمان را داریم و اینکه غذا می‌دهیم دست مردم، به این معنا نیست که اهل نماز و روزه نباشیم؛ ولی همین است دیگر، مردم هنوز فست‌فودی‌ها را قبول ندارند و فکر می‌کنند ما از کره ماه آمده‌ایم و خدا و پیغمبر سرمان نمی‌شود؛ درحالی‌که هیچ‌کدام از بچه‌های ما، اهل روزه‌خواری نیستند. بالاخره یکی باید این غذا را درست کند و بدهد دست مردم».

سعید برآبادی: دو هواکش قوی که گرما و بوی غذا را به بیرون می‌فرستادند حالا خاموش‌اند و مجید و سعید پشت‌فر، عرق‌ریزان دارند گوجه‌ها و خیارشورها را خرد می‌کنند. کارشان تمام نشده که از بالا، یک بسته بزرگ کلم پایین می‌افتد: «بعدش اینا!» کار خردکردن کاهو، کلم و خیارشور و گوجه که تمام می‌شود، نوبت برش‌زدن نان‌های ساندویچی است. ساندویچ‌های ژامبون سرد باید زودتر آماده شوند، ماه رمضان شروع شده و فِر ساندویچی آنها در پایین پل کریم‌خان، خاموش است. برعکس تعطیلی مغازه ساندویچی آنها، پایین و در آشپزخانه زیر همکف، کار پرکردن نان‌های باگت با جدیت در جریان است. بعد باید منتظر زنگ سفارش‌ها بود: «دمِ ظهر تلفن‌ها شروع می‌شود؛ معمولا تا روزی صد نفر سفارش می‌دهند؛ چون اینجا فضای اداری شهر است مشتری بیشتری داریم؛ در محله‌های مسکونی ساندویچی‌ها روزها را در ماه رمضان تعطیل می‌کنند». سعید اینها را می‌گوید و بسته ساندویچ‌ها را می‌برد بالا برای چیدن در یخچال: «یکی، دو روز قبل از ماه مبارک، ژامبون هر کیلو یکی، دو‌هزارتومان‌گران می‌شود چون غذای گرم ممنوع است، می‌توانیم فقط ساندویچ ژامبون یا الویه به صورت بیرون‌بر داشته باشیم؛ برای همین ژامبون‌ گران می‌شود اما قیمت ها تغییری نمی‌کند، هر ساندویچ فقط ‌10هزار تومان». اما کمی ‌گرانی طبیعی است انگار؛ چراکه در منوی غذایشان، همین ساندویچ‌ها هشت‌هزارتومان قیمت خورده‌اند. بااین‌همه فروش همین ساندویچ های سرد هم بی‌دردسر نیست: «ماه رمضان که شروع می‌شود به موتوری‌ها می‌گویم که باکس پشت موتورشان را باز کنند، پلیس اگر آنها را با این جعبه‌ها ببیند، فکر می‌کند داریم غذای گرم می‌فروشیم». غذای گرم هم اما پخته و فروخته می‌شود؛ با اینکه فروش آن را اکیدا ممنوع کرده‌اند؛ برخی در آشپزخانه‌های خانگی و برخی هم در آشپزخانه رستوران‌ها: «معمولا آشپزخانه رستوران را ایزوله می‌کنند تا بوی غذا بیرون نرود و مشتری‌های خاص خودشان را هم دارند». می‌گوید بعد از اذان و افطار، وضع به‌کلی عوض می‌شود، مغازه شلوغ‌تر از عصرهای عادی شده و مجبورند یک دیگ حلیم یا آش هم داشته باشند تا روزه‌داران، روزه‌شان را با افطاری سنتی ایرانی باز کنند. کارشان سخت است اما سخت‌تر از آن، حرف همسایه‌هاست: «باور نمی‌کنند که ما خودمان اعتقادات خودمان را داریم و اینکه غذا می‌دهیم دست مردم، به این معنا نیست که اهل نماز و روزه نباشیم؛ ولی همین است دیگر، مردم هنوز فست‌فودی‌ها را قبول ندارند و فکر می‌کنند ما از کره ماه آمده‌ایم و خدا و پیغمبر سرمان نمی‌شود؛ درحالی‌که هیچ‌کدام از بچه‌های ما، اهل روزه‌خواری نیستند. بالاخره یکی باید این غذا را درست کند و بدهد دست مردم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.