|

ترانه‌های بلومزدی

سال گذشته، یکی از برنامه‌های ۱۱۱ سالگی بلومزدی، کنسرت موسیقی با‌عنوان «نورا بارناکل» بود که در سالن نشنال‌کنسرت دابلین برگزار شد. تمام شعرهای این کنسرت سروده خانم نوآلا نی دمنای بود که از اعضای انجمن شعر ایرلند است و آثارش به زبان‌های مختلف ترجمه شده است. این شعرها از زبان نورا بارناکل، همسر جویس به مرور سیر زندگی و دشواری‌ها و مکافات زندگی با نویسنده اولیس می‌پردازد. شعرها به‌ترتیب زمانی، مطابق با حوادث تاریخی و مثل فصل‌های اولیس در ۱۸ قطعه تنظیم شده‌اند.

لوچیا دیوانه شد
صندلی را پرت کرد طرفم
در صبح تولد پانزده سالگی‌ش.
در ایستگاه
به حمله هیستریک دچار شد.
سیم تلفن را قطع کرد
آن‌هم نه یک‌بار که دوبار.
به باباش حسودی می‌کند.
دیوانه است.
راست‌راستکی دیوانه است.
چه چاره می‌سوزیم و می‌سازیم
چه چاره با زندگی کنار می‌آییم
هیچ‌ کاریش نمی‌شود کرد.
«اونی که هنرمنده منم»
«اونی که هنرمنده منم»
«اونی که هنرمنده منم»
جیم نمی‌خواهد واقعیت را قبول کند
می‌گوید او «توداره و وحشی».
شم شگفتی دارد.
برایش کت خز نو خرید
جیم می‌گوید، کت از دکتر خیلی بهتر است.
ولی این منم که صورتحساب‌ها را می‌دهم
این دختر دیوانه است
راست‌راستکی دیوانه است. چه چاره می‌سوزیم و می‌سازیم
چه چاره با زندگی کنار می‌آییم
هیچ ‌کاریش نمی‌شود کرد.
«اونی که هنرمنده منم»
«اونی که هنرمنده منم»
«اونی که هنرمنده منم»
جیم بردش دکتر یونگ ببیندش
ببیند چه‌کار می‌شود كرد
یونگ گفت «یک مورد استثنایی»
«عین هم‌اند، این دوتا.»
عین دوتا آدم که می‌پرند
در اعماق رودخانه‌ای، یا جایی عمیق
آن یکی که می‌پرید، جیم بود.
و آن دیگری که سقوط کرد،
لوچیا رفت ایرلند
سفر کرد به «برِی» تا مگر
آنجا زندگی کند.
سرتاسر اتاقش را با سیاه رنگ کرد
و با زغال سرخ فرش را آتش زد.
تمام روز
در دابلین ول‌ول می‌چرخید
خدا عالم است شب‌ها را
کجا سر می‌کرد.
شش هفت روزی غیبش زد
و در «کیلماکانوگ» مأمورها
در گودالی پیدایش کردند.
آخرش برش گرداندیم پیش خودمان
آخرش خودمان فرستادیمش
«مزون دو سانت»
اتاقش را آتش می‌زند.
چه چاره با زندگی کنار می‌آییم
هیچ کاریش نمی‌شود کرد.
«اونی که هنرمنده منم»
«اونی که هنرمنده منم»
«اونی که هنرمنده منم»
لوچیا می‌گوید پوست باباش
سرخ است
و برای همین تختش را آتش می‌زند
جیم، عین شاه‌لیر، از محبت زده به سرش
به هر دری می‌زند پی دوا درمان.

با شیرها غریدن
حالاست که جیم آن پیانوی قدیمی را می‌نوازد
جیم در خیابان وینی می‌نوازد
گفت می‌خواهد برگردد خانه تا چند نامه را بسوزاند
برگشت پیش ویشی‌ها آن‌هم با درد ناجور معده
محض اجازه ورود و محض اجازه خروج
به چپ راست و مرکز نامه می‌نویسد
آلمان یکپارچه وارد جنگ شده
و قدرت دست دزدها و خائن‌هاست
پل لئون را نازی‌ها در زندان تیرباران کردند
سم بکت در پاریس است، می‌گوید همین جا می‌ماند
و آخرین قطار بعد از نیمه شب
باما - با جیم کوفته و کور- راه می‌افتد
جیم در زوریخ مرد و در فلونترن دفن شد
بالادست باغ‌وحش روی تپه ائرلیکن
همیشه می‌گفت از شیرها خوشش می‌آید
حالا جایی آرمیده که آنها می‌غرند
با شیرها می‌غرد
با شیرها می‌غرد
با شیرها می‌غرد
حالاست که جیم پیانوی قدیمی را می‌نوازد
در خیابان وینی می‌نوازد
و نرم‌نرم برای خانواده‌اش آواز می‌خواند
انگار که با شیرهای تپه ائرلیکن می‌غرد
انگار که با شیرهای تپه ائرلیکن می‌غرد

سال گذشته، یکی از برنامه‌های ۱۱۱ سالگی بلومزدی، کنسرت موسیقی با‌عنوان «نورا بارناکل» بود که در سالن نشنال‌کنسرت دابلین برگزار شد. تمام شعرهای این کنسرت سروده خانم نوآلا نی دمنای بود که از اعضای انجمن شعر ایرلند است و آثارش به زبان‌های مختلف ترجمه شده است. این شعرها از زبان نورا بارناکل، همسر جویس به مرور سیر زندگی و دشواری‌ها و مکافات زندگی با نویسنده اولیس می‌پردازد. شعرها به‌ترتیب زمانی، مطابق با حوادث تاریخی و مثل فصل‌های اولیس در ۱۸ قطعه تنظیم شده‌اند.

لوچیا دیوانه شد
صندلی را پرت کرد طرفم
در صبح تولد پانزده سالگی‌ش.
در ایستگاه
به حمله هیستریک دچار شد.
سیم تلفن را قطع کرد
آن‌هم نه یک‌بار که دوبار.
به باباش حسودی می‌کند.
دیوانه است.
راست‌راستکی دیوانه است.
چه چاره می‌سوزیم و می‌سازیم
چه چاره با زندگی کنار می‌آییم
هیچ‌ کاریش نمی‌شود کرد.
«اونی که هنرمنده منم»
«اونی که هنرمنده منم»
«اونی که هنرمنده منم»
جیم نمی‌خواهد واقعیت را قبول کند
می‌گوید او «توداره و وحشی».
شم شگفتی دارد.
برایش کت خز نو خرید
جیم می‌گوید، کت از دکتر خیلی بهتر است.
ولی این منم که صورتحساب‌ها را می‌دهم
این دختر دیوانه است
راست‌راستکی دیوانه است. چه چاره می‌سوزیم و می‌سازیم
چه چاره با زندگی کنار می‌آییم
هیچ ‌کاریش نمی‌شود کرد.
«اونی که هنرمنده منم»
«اونی که هنرمنده منم»
«اونی که هنرمنده منم»
جیم بردش دکتر یونگ ببیندش
ببیند چه‌کار می‌شود كرد
یونگ گفت «یک مورد استثنایی»
«عین هم‌اند، این دوتا.»
عین دوتا آدم که می‌پرند
در اعماق رودخانه‌ای، یا جایی عمیق
آن یکی که می‌پرید، جیم بود.
و آن دیگری که سقوط کرد،
لوچیا رفت ایرلند
سفر کرد به «برِی» تا مگر
آنجا زندگی کند.
سرتاسر اتاقش را با سیاه رنگ کرد
و با زغال سرخ فرش را آتش زد.
تمام روز
در دابلین ول‌ول می‌چرخید
خدا عالم است شب‌ها را
کجا سر می‌کرد.
شش هفت روزی غیبش زد
و در «کیلماکانوگ» مأمورها
در گودالی پیدایش کردند.
آخرش برش گرداندیم پیش خودمان
آخرش خودمان فرستادیمش
«مزون دو سانت»
اتاقش را آتش می‌زند.
چه چاره با زندگی کنار می‌آییم
هیچ کاریش نمی‌شود کرد.
«اونی که هنرمنده منم»
«اونی که هنرمنده منم»
«اونی که هنرمنده منم»
لوچیا می‌گوید پوست باباش
سرخ است
و برای همین تختش را آتش می‌زند
جیم، عین شاه‌لیر، از محبت زده به سرش
به هر دری می‌زند پی دوا درمان.

با شیرها غریدن
حالاست که جیم آن پیانوی قدیمی را می‌نوازد
جیم در خیابان وینی می‌نوازد
گفت می‌خواهد برگردد خانه تا چند نامه را بسوزاند
برگشت پیش ویشی‌ها آن‌هم با درد ناجور معده
محض اجازه ورود و محض اجازه خروج
به چپ راست و مرکز نامه می‌نویسد
آلمان یکپارچه وارد جنگ شده
و قدرت دست دزدها و خائن‌هاست
پل لئون را نازی‌ها در زندان تیرباران کردند
سم بکت در پاریس است، می‌گوید همین جا می‌ماند
و آخرین قطار بعد از نیمه شب
باما - با جیم کوفته و کور- راه می‌افتد
جیم در زوریخ مرد و در فلونترن دفن شد
بالادست باغ‌وحش روی تپه ائرلیکن
همیشه می‌گفت از شیرها خوشش می‌آید
حالا جایی آرمیده که آنها می‌غرند
با شیرها می‌غرد
با شیرها می‌غرد
با شیرها می‌غرد
حالاست که جیم پیانوی قدیمی را می‌نوازد
در خیابان وینی می‌نوازد
و نرم‌نرم برای خانواده‌اش آواز می‌خواند
انگار که با شیرهای تپه ائرلیکن می‌غرد
انگار که با شیرهای تپه ائرلیکن می‌غرد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.