|

نیازی به یقه‌درانی نیست!

كريم ارغنده پور

داستان درگیری نماینده آمل و معاون وزیر کشاورزی در صحن علنی مجلس در روزهای گذشته، بهانه‌ای است تا در حاشیه آن به نکته‌ای اشاره شود. دو طرف درگیر در این قضیه روایت‌های متفاوتی از علت آن رخداد تأسف‌برانگیز بیان کرده‌اند. معاون وزیر ادعا می‌کند نماینده به دنبال تغییر کاربری بخش وسیعی از اراضی کشاورزی به منظور ایجاد فرودگاه بوده است.

نماینده هم می‌گوید به‌نفع کشاورزان، در حال اعتراض به واردات برنج بوده است. واقعیت ماجرا به‌این‌ترتیب چندان روشن نیست، ولی دورادور با رجوع به نحوه بازتاب خبر در رسانه‌ها و کراهت یقه‌درانی مقام دولتی، به نظر می‌رسد نماینده با وجود فرار از اظهارنظر درباره اصل تقاضای تغییر کاربری، در موجه جلوه‌دادن خود درمجموع موفق‌تر بوده است. تأکید این یادداشت فارغ از داوری مستقیم نسبت به این واقعه، تأکید بر آن است که پرهیز از خشونت، ادب کار است.
درواقع شرط لازم برای دولتمردبودن، شکیبایی و سعه‌صدر و واکنش مناسب در عین اصرار بر حقوق عمومی با رعایت جوانب قانونی است و همه اینها البته باید با پرهیز از تمسک به جلوه‌های خشونت ابراز شود. این چارچوب در همه شئون دیگر مدیریت نیز حاکم است. مثال‌هایش فراوان است.
برای مثال در سیاست خارجی در جدال میان دو سو، اگر یک طرف به جنجال‌آفرینی روی بیاورد، افکار عمومی ضمن واکنش به آن، نسبت به اصل حرف کم‌شنواتر می‌شود و همین، فارغ از اصل دعوا، به رقیب فرصتی طلایی می‌دهد که خود را موجه‌تر جلوه دهد. فکر می‌کنم کاملا روشن است که سخن در اعمال تسامح نسبت به منافع عمومی نیست. سخن، انتخاب شیوه مناسب درباره طرح اختلافات با گفت‌وگو و بحث و حتی جدل در دفاع از حقوق عمومی است. برای این کار نیاز به آداب‌دانی هست، ولی به یقه‌درانی نیست!

داستان درگیری نماینده آمل و معاون وزیر کشاورزی در صحن علنی مجلس در روزهای گذشته، بهانه‌ای است تا در حاشیه آن به نکته‌ای اشاره شود. دو طرف درگیر در این قضیه روایت‌های متفاوتی از علت آن رخداد تأسف‌برانگیز بیان کرده‌اند. معاون وزیر ادعا می‌کند نماینده به دنبال تغییر کاربری بخش وسیعی از اراضی کشاورزی به منظور ایجاد فرودگاه بوده است.

نماینده هم می‌گوید به‌نفع کشاورزان، در حال اعتراض به واردات برنج بوده است. واقعیت ماجرا به‌این‌ترتیب چندان روشن نیست، ولی دورادور با رجوع به نحوه بازتاب خبر در رسانه‌ها و کراهت یقه‌درانی مقام دولتی، به نظر می‌رسد نماینده با وجود فرار از اظهارنظر درباره اصل تقاضای تغییر کاربری، در موجه جلوه‌دادن خود درمجموع موفق‌تر بوده است. تأکید این یادداشت فارغ از داوری مستقیم نسبت به این واقعه، تأکید بر آن است که پرهیز از خشونت، ادب کار است.
درواقع شرط لازم برای دولتمردبودن، شکیبایی و سعه‌صدر و واکنش مناسب در عین اصرار بر حقوق عمومی با رعایت جوانب قانونی است و همه اینها البته باید با پرهیز از تمسک به جلوه‌های خشونت ابراز شود. این چارچوب در همه شئون دیگر مدیریت نیز حاکم است. مثال‌هایش فراوان است.
برای مثال در سیاست خارجی در جدال میان دو سو، اگر یک طرف به جنجال‌آفرینی روی بیاورد، افکار عمومی ضمن واکنش به آن، نسبت به اصل حرف کم‌شنواتر می‌شود و همین، فارغ از اصل دعوا، به رقیب فرصتی طلایی می‌دهد که خود را موجه‌تر جلوه دهد. فکر می‌کنم کاملا روشن است که سخن در اعمال تسامح نسبت به منافع عمومی نیست. سخن، انتخاب شیوه مناسب درباره طرح اختلافات با گفت‌وگو و بحث و حتی جدل در دفاع از حقوق عمومی است. برای این کار نیاز به آداب‌دانی هست، ولی به یقه‌درانی نیست!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.