|

سینمای دوقطبی

مهرداد حجتي

بعد از افطار، کافه جای سوزن‌انداختن ندارد. میز همیشگی را هم گرفته‌اند. باید آن گوشه کنار دستشویی نشست. آنجا هم که مدام رفت‌وآمد می‌شود. با هر تردد؛ باید صندلی را قدری جابه‌جا کنی که رد شوند و این فعل‌وانفعال تا زمانی که نشسته‌ای ادامه دارد. چاره‌ای نیست. کافه‌چی کلی عذرخواهی کرد که نتوانسته جا را نگه دارد. به محض استقرار گارسون می‌پرسد: «چی سفارش می‌دهید؟» و جواب کلیشه‌ای است: «مثل همیشه». دست‌راستی که همین ابتدا باید صندلی‌اش را جابه‌جا کند تا یکی به دستشویی برود رو به دست‌چپی می‌گوید: «بعضی‌ها بی‌کارند همین‌طوری برای خودشان داستان درست می‌کنند».دست‌چپی که از نامتعادل‌بودن دست‌راستی خنده‌اش گرفته، می‌گوید: «دوپهلو حرف می‌زنی».دست‌راستی: «خوب شد این فضای مجازی درست شد وگرنه این‌همه جنجال را کجا می‌خواستند درست کنند؟»دست‌چپی: «چرا واضح حرف نمی‌زنی؟»دست‌راستی: «واضح‌تر از این؟ رفقای شما اینترنت را روی سرشان گذاشته‌اند. چپ و راست دارند مصاحبه می‌کنند و جواب «مسعود فراستی» را می‌دهند. انصاف نیست. آخر چند نفر به یک نفر؟»دست‌چپی: «مگر دعواست مرد حسابی؟ به فرض اگر هم دعواست که خودتان شروع کرده‌اید. ضمنا همه آقایانی که جواب می‌دهند برای خودشان کسی هستند. چه ربطی به من دارد؟»دست‌راستی: «ربطش در طرفداری شما از آنهاست».دست‌چپی: «کلا در استدلال نمونه‌ای! خُب حالا حرفت را بزن».دست‌راستی: «دیگر حرفی نمانده. همه حرف‌ها را آنها زده‌اند».دست‌چپی: «من که دیگر دنبال نمی‌کنم».دست‌راستی: «اما من دنبال می‌کنم. باید جوابشان را داد».دست‌چپی: «جواب چند نفر را؟»دست‌راستی: «جواب همه. رویشان زیاد می‌شود. فکر می‌کنند بی‌کَس گیر آورده‌اند. ما پشت برادرانمان را خالی نمی‌کنیم. تا آخرش هستیم. یک «داش‌مسعود» است و یک سینما. مگر می‌گذاریم سرش را بِبُرند».دست‌چپی: «واقعا فکر کرده‌ای میدان جنگ است؟»دست‌راستی: «این هم یک جبهه است. باید ایستاد. عقب بکشی، جلو می‌آیند. باید سفت ایستاد تا حساب کار دستشان بیاید».دست‌چپی: «کوتاه بیا. برنامه «هفت»، تهمتی، چیزی گفته. جوابش را هم داده‌اند تمام. دیگر این‌قدر شاخ‌وشانه ندارد».دست‌راستی: «آقاجواد یک چیزی می‌دانست که آن خانه را بست. می‌دانست همه آتش‌ها از گور همان‌جا بلند می‌شود».دست‌چپی: «منظورت بستن«خانه سینما» توسط «جواد شمقدری» است؟ اینکه افتخار ندارد. هنوز که هنوز است از بابت بستن آنجا آسیب‌های سینما برطرف نشده».دست‌راستی: «مهم نیست. باید آنجا تعطیل می‌ماند تا اینها امروز این‌قدر دُم درنمی‌آوردند».دست‌چپی: «به گارسون بگو یک لیوان آب خنک برایت بیاورد تا کمی آرام شوی. آخر مرد حسابی چرا همه «مسائل» را می‌برید در زاویه و «حل» آنها را غیرممکن می‌کنید. موضوع به این سادگی را هم که می‌شد با یک عذرخواهی ساده حل کرد، دستی دستی «دوقطبی»اش کرده‌ و موضوع را حاد کرده‌اید و من مطمئنم اگر برادر شما همان «داش مسعود» عذرخواهی نکند، این ماجرا حالا‌حالاها فروکش نمی‌کند. برای مثال یک خبرگزاری رسمی «راست» با ایشان تماس گرفته و خواسته مصاحبه کند، همین برادر شما در جوابشان گفته: «سؤال‌هایتان دری‌وری است. جواب نمی‌دهم و گوشی را روی طرف قطع کرده است. اینکه نشد پاسخ‌گویی؟»دست‌راستی: «دری‌وری بوده لابد؟»دست‌چپی: «ادبیات ایشان خوب تکثیر شده! می‌بینم خیلی شبیهش حرف می‌زنی».دست‌راستی: «ایرادی دارد؟»دست‌چپی: «از نظر شما لابد ندارد. مگر نظر ما برای شما مهم است؟»دست‌راستی: «می‌بینم داری موضوع را می‌گیری. خوشم آمد. حالا شدی آدم چیزفهم».دست‌چپی: «این فهم را مدیون شما هستیم برادر».دست‌راستی: «حالا که می‌فهمی، می‌خواهم به همه این آقایان بفهمانم با که طرفند. موافقی؟»دست‌چپی: «عجب اعتمادبه‌نفسی؟!»دست‌راستی: «چراکه نه. ما اهل جازدن نیستیم. می‌گویی نه، نگاه کن. می‌شود حرف‌هایشان را از روی مصاحبه‌هایشان بخوانی تا من جوابشان را بدهم؟»دست‌چپی: «باشد از «پرویز پرستویی» شروع می‌کنم. گفته: «مسعود فراستی بعد از جایزه اسکار به «دی‌کاپریو» گفته اسکار حق خرس توی فیلم بود نه «دی‌کاپریو»! این آدم چه می‌گوید؟ آخر باسواد، باشعور، این چه حرفی است؟ تو یک خرس را با یک بازیگر مقایسه می‌کنی؟ تو با اسکار هم کار داری؟ آخر چیزی بگویید تا ما یاد بگیریم. شما چه کسی را قبول دارید؟ بروید دنبال کافی‌شاپتان بهتر است. دست از سر سینما بردارید».دست‌راستی: «همین؟»دست‌چپی: «نه باز هم هست. بخوانم؟»دست‌راستی: «اگر همه‌اش همین‌طوری است که جواب‌دادن ندارد. می‌شود به همه‌شان گفت. «آقاگربه» دستش به گوشت نمی‌رسید بقیه‌اش را هم بلد نیستم. توی همین مایه‌ها».دست‌چپی: «خیلی خُب آدم باسواد، منظور؟»دست‌راستی: «آقایان را به تلویزیون راه نمی‌دهند. آن‌وقت این حرف‌ها را می‌زنند. آنها منظورشان افخمی یا فراستی نیست. منظورشان تلویزیون است».دست‌چپی: «عجب هوشی؟ واقعا که!»در همین حین یکصدویکمین مشتری از دست‌راستی می‌خواهد از سر راه کنار برود تا بتواند به دستشویی برود.

بعد از افطار، کافه جای سوزن‌انداختن ندارد. میز همیشگی را هم گرفته‌اند. باید آن گوشه کنار دستشویی نشست. آنجا هم که مدام رفت‌وآمد می‌شود. با هر تردد؛ باید صندلی را قدری جابه‌جا کنی که رد شوند و این فعل‌وانفعال تا زمانی که نشسته‌ای ادامه دارد. چاره‌ای نیست. کافه‌چی کلی عذرخواهی کرد که نتوانسته جا را نگه دارد. به محض استقرار گارسون می‌پرسد: «چی سفارش می‌دهید؟» و جواب کلیشه‌ای است: «مثل همیشه». دست‌راستی که همین ابتدا باید صندلی‌اش را جابه‌جا کند تا یکی به دستشویی برود رو به دست‌چپی می‌گوید: «بعضی‌ها بی‌کارند همین‌طوری برای خودشان داستان درست می‌کنند».دست‌چپی که از نامتعادل‌بودن دست‌راستی خنده‌اش گرفته، می‌گوید: «دوپهلو حرف می‌زنی».دست‌راستی: «خوب شد این فضای مجازی درست شد وگرنه این‌همه جنجال را کجا می‌خواستند درست کنند؟»دست‌چپی: «چرا واضح حرف نمی‌زنی؟»دست‌راستی: «واضح‌تر از این؟ رفقای شما اینترنت را روی سرشان گذاشته‌اند. چپ و راست دارند مصاحبه می‌کنند و جواب «مسعود فراستی» را می‌دهند. انصاف نیست. آخر چند نفر به یک نفر؟»دست‌چپی: «مگر دعواست مرد حسابی؟ به فرض اگر هم دعواست که خودتان شروع کرده‌اید. ضمنا همه آقایانی که جواب می‌دهند برای خودشان کسی هستند. چه ربطی به من دارد؟»دست‌راستی: «ربطش در طرفداری شما از آنهاست».دست‌چپی: «کلا در استدلال نمونه‌ای! خُب حالا حرفت را بزن».دست‌راستی: «دیگر حرفی نمانده. همه حرف‌ها را آنها زده‌اند».دست‌چپی: «من که دیگر دنبال نمی‌کنم».دست‌راستی: «اما من دنبال می‌کنم. باید جوابشان را داد».دست‌چپی: «جواب چند نفر را؟»دست‌راستی: «جواب همه. رویشان زیاد می‌شود. فکر می‌کنند بی‌کَس گیر آورده‌اند. ما پشت برادرانمان را خالی نمی‌کنیم. تا آخرش هستیم. یک «داش‌مسعود» است و یک سینما. مگر می‌گذاریم سرش را بِبُرند».دست‌چپی: «واقعا فکر کرده‌ای میدان جنگ است؟»دست‌راستی: «این هم یک جبهه است. باید ایستاد. عقب بکشی، جلو می‌آیند. باید سفت ایستاد تا حساب کار دستشان بیاید».دست‌چپی: «کوتاه بیا. برنامه «هفت»، تهمتی، چیزی گفته. جوابش را هم داده‌اند تمام. دیگر این‌قدر شاخ‌وشانه ندارد».دست‌راستی: «آقاجواد یک چیزی می‌دانست که آن خانه را بست. می‌دانست همه آتش‌ها از گور همان‌جا بلند می‌شود».دست‌چپی: «منظورت بستن«خانه سینما» توسط «جواد شمقدری» است؟ اینکه افتخار ندارد. هنوز که هنوز است از بابت بستن آنجا آسیب‌های سینما برطرف نشده».دست‌راستی: «مهم نیست. باید آنجا تعطیل می‌ماند تا اینها امروز این‌قدر دُم درنمی‌آوردند».دست‌چپی: «به گارسون بگو یک لیوان آب خنک برایت بیاورد تا کمی آرام شوی. آخر مرد حسابی چرا همه «مسائل» را می‌برید در زاویه و «حل» آنها را غیرممکن می‌کنید. موضوع به این سادگی را هم که می‌شد با یک عذرخواهی ساده حل کرد، دستی دستی «دوقطبی»اش کرده‌ و موضوع را حاد کرده‌اید و من مطمئنم اگر برادر شما همان «داش مسعود» عذرخواهی نکند، این ماجرا حالا‌حالاها فروکش نمی‌کند. برای مثال یک خبرگزاری رسمی «راست» با ایشان تماس گرفته و خواسته مصاحبه کند، همین برادر شما در جوابشان گفته: «سؤال‌هایتان دری‌وری است. جواب نمی‌دهم و گوشی را روی طرف قطع کرده است. اینکه نشد پاسخ‌گویی؟»دست‌راستی: «دری‌وری بوده لابد؟»دست‌چپی: «ادبیات ایشان خوب تکثیر شده! می‌بینم خیلی شبیهش حرف می‌زنی».دست‌راستی: «ایرادی دارد؟»دست‌چپی: «از نظر شما لابد ندارد. مگر نظر ما برای شما مهم است؟»دست‌راستی: «می‌بینم داری موضوع را می‌گیری. خوشم آمد. حالا شدی آدم چیزفهم».دست‌چپی: «این فهم را مدیون شما هستیم برادر».دست‌راستی: «حالا که می‌فهمی، می‌خواهم به همه این آقایان بفهمانم با که طرفند. موافقی؟»دست‌چپی: «عجب اعتمادبه‌نفسی؟!»دست‌راستی: «چراکه نه. ما اهل جازدن نیستیم. می‌گویی نه، نگاه کن. می‌شود حرف‌هایشان را از روی مصاحبه‌هایشان بخوانی تا من جوابشان را بدهم؟»دست‌چپی: «باشد از «پرویز پرستویی» شروع می‌کنم. گفته: «مسعود فراستی بعد از جایزه اسکار به «دی‌کاپریو» گفته اسکار حق خرس توی فیلم بود نه «دی‌کاپریو»! این آدم چه می‌گوید؟ آخر باسواد، باشعور، این چه حرفی است؟ تو یک خرس را با یک بازیگر مقایسه می‌کنی؟ تو با اسکار هم کار داری؟ آخر چیزی بگویید تا ما یاد بگیریم. شما چه کسی را قبول دارید؟ بروید دنبال کافی‌شاپتان بهتر است. دست از سر سینما بردارید».دست‌راستی: «همین؟»دست‌چپی: «نه باز هم هست. بخوانم؟»دست‌راستی: «اگر همه‌اش همین‌طوری است که جواب‌دادن ندارد. می‌شود به همه‌شان گفت. «آقاگربه» دستش به گوشت نمی‌رسید بقیه‌اش را هم بلد نیستم. توی همین مایه‌ها».دست‌چپی: «خیلی خُب آدم باسواد، منظور؟»دست‌راستی: «آقایان را به تلویزیون راه نمی‌دهند. آن‌وقت این حرف‌ها را می‌زنند. آنها منظورشان افخمی یا فراستی نیست. منظورشان تلویزیون است».دست‌چپی: «عجب هوشی؟ واقعا که!»در همین حین یکصدویکمین مشتری از دست‌راستی می‌خواهد از سر راه کنار برود تا بتواند به دستشویی برود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.