|

«شهلا بهروزی‌راد» اولین قایقران پارالمپیکی در تاریخ ایران در گفت‌وگو با «شرق»:

معلولیت محدودیت نیست

مریم قوی

چند ماه پیش بود که تیم‌ملی قایقرانی جانبازان و معلولان ایران، برای کسب سهمیه پانزدهمین دوره بازی‌های پارالمپیک، در مسابقات قهرمانی جهان 2016 که در ایتالیا برگزار شد، حضور پیدا کرد. در این دوره از مسابقات، اولین سهمیه پارالمپیک قایقرانی جانبازان و معلولان در تاریخ ایران را شهلا بهروزی‌راد، بانوی قایقران کرمانشاهی، به دست آورد. او در فینال این رقابت‌ها به مصاف قایقرانانی از روسیه، آمریکا، فرانسه، رومانی، استرالیا، ایتالیا، انگلستان و کانادا رفت و با کسب رکورد 53/801 ثانیه، در رده ششم رنکینگ جهانی قرار گرفت و به‌عنوان تنها قایقران آسیایی، موفق به کسب سهمیه پارالمپیک شد. بهروزی‌راد برای افزایش رنکینگ جهانی خود، در مسابقات جهانی آلمان شرکت کرد. او توانست رنکینگ خود را با زدن رکورد 52/884ثانیه، یک پله جابه‌جا کند و در رده پنجم جهان قرار بگیرد. «شهلا بهروزی‌راد» متولد شانزدهم شهریورماه 1364 و ساکن کرمانشاه است. او درباره زندگی‌اش به‌عنوان یک ورزشکار پارالمپیکی و اهدافش در ریودوژانیرو توضیح داده است.

‌چه شد که به سمت ورزش قایقرانی آمدی؟
حضورم در میادین ورزشی به 10 سال پیش، یعنی سال 1385 برمی‌گردد. ورزش را با رشته پرتاب دیسک آغاز کردم و در این رشته به مقام قهرمانی کشور رسیدم. هنگامی که در تمرینات پرتاب دیسک به سر می‌بُردم، مسئولانی که برای استعدادیابی در رشته قایقرانی در آن مکان حضور پیدا کرده بودند متوجه شدند که مستعد فعالیت در این رشته‌ام و از آنجایی که شناکردن را که یکی از ملزومات رشته قایقرانی است به خوبی می‌دانستم، وارد قایق شدم و پارو به دست گرفتم. الان مدت شش سال است که عضو تیم‌ملی قایقرانی جانبازان و معلولان ایرانم.
‌در این مدت موفق شدی به چه افتخاراتی دست پیدا کنی؟
در مسابقات آسیایی در سال‌های 2011 و 2013، به مدال طلا دست پیدا کردم. در مسابقات جهانی نیز جزء 10 نفر اول دنیا قرار گرفتم. در مسابقات جهانی 2014، رتبه هشتم جهان را کسب کردم و در مسابقات جهانی 2015 نیز ششم شدم.
‌چطور در مسیر ورزش قهرمانی معلولیت پایت را نادیده گرفتی و این نوع نگاه، چه تأثیری در زندگی‌ات داشته؟
از نظر من معلولیت محدودیت نیست. من هیچ‌وقت باور نکردم که مشکل حرکتی دارم و هرگز به این قضیه فکر نکردم که معلول هستم. به نظرم نادیده‌گرفتن این مسئله مهم‌ترین عامل رشد و پیشرفت من در زندگی بوده است.
‌دید و برخورد مردم جامعه به شما چطور بوده و هست؟ چه قبل از قهرمانی و چه درحال‌حاضر که قهرمان هستی.
دید و برخورد مردم قبل و بعد از قهرمانی هیچ‌وقت بد نبوده و هرگز با دید ترحم به من نگاه نکرده‌اند. چون از حس ترحم متنفر بودم و هستم، هیچ‌وقت رفتاری نکردم که نسبت به من دلسوزی داشته باشند. درحال‌حاضر هم که قهرمان هستم، با دیدي خیلی بهتر از گذشته من را می‌بینند. به‌طورکلی افراد جامعه نگاه ویژه‌ای به یک قهرمان دارند که قطعا در افزایش اعتمادبه‌نفس ورزشکار تأثیر بسزایی دارد. خیلی‌وقت‌ها پیشرفتم را مدیون اطرافیانم هستم.
‌فکرش را می‌کردی روزی به این جایگاه برسی و قهرمان شوی؟
همیشه از دوران کودکی آرزو داشتم که پرچم کشورم را به اهتزاز درآورم و با خودم می‌گفتم که ‌ای کاش روزی این پرچم به خاطر من به اهتزاز درآید. احساس می‌کنم که رسیدن به این آرزو را به سمت خودم جذب کردم. چون به قانون جذب اعتقاد دارم و مطمئن هستم که آدم به هر خواسته و جایگاهی که حقش است می‌رسد و این شد که بعد از مدت‌ها، به آرزوی دوران کودکی‌ام رسیدم و در سال‌های 2011 و 2012 پرچم ایران را به اهتزار درآوردم.
‌چه مشکلاتی را برای رسیدن به این جایگاه پشت‌ سر گذاشتی؟
مشکلاتی که رشته قایقرانی دارد، زیاد است. اما مهم‌ترین مشکل که در درجه اول قرار می‌گیرد، بُعد مسافت است. زمانی که در شهر خودم تمرین می‌کردم، بعد مسافت بزرگ‌ترین مشکلم بود. یکی دیگر از مشکلاتی که داشتم نداشتن قایق مخصوص بچه‌های پارا بود. با شرایطی که من دارم، با قایق مخصوص کایاک تمرین می‌کردم که مخصوص بچه‌های سالم است و تعادل‌گیری‌ خیلی سختی دارد. اما با وجود این جسارت و توانایی‌اش را داشتم که با قایق کایاک تعادل بگیرم. در حال حاضر هم با قایق کایاک تمرین می‌کنم.
‌خانواده تا چه حدی در موفقیت شما نقش داشته؟
خانواده قطعا نقش زیادی در رشد و پیشرفت من داشته است. به‌طورکلی ما خانواده‌ای ورزش‌دوست هستیم. برادر کوچکم، «بهزاد» که خیلی دوستش دارم، از ورزشکاران بنام کشتی کرمانشاه است و در رده جوانان، عضو تیم‌ملی کشتی بود. بهزاد در مسابقات جام جمهوریت ترکیه قهرمان شد و همیشه در مسابقات بین‌المللی خوش درخشیده و جزء بهترین‌ها بوده است.
‌نظرت در مورد عملکردت در مسابقات جهانی آلمان چیست؟ آیا راضی هستی؟
مسابقات جهانی آلمان مسابقات خوبی بود. توانستم یک پله صعود کنم و پنجم جهان شوم. سال گذشته اختلافم با نفر اول مسابقات، سه ثانیه بود که امسال توانستم این اختلاف را به 1/5 ثانیه کاهش دهم و خداروشکر از عملکرد و پاروکشیدنم راضی هستم.
‌چه برنامه‌ای برای حضور در مسابقات پارالمپیک داری؟ به کسب مدال امید داری؟
سعی می‌کنم با انگیزه بیشتری تمرین کنم و بتوانم در ریو خوش بدرخشم. من هرگز قبل از پیروزی چیزی را با قاطعیت بیان نمی‌کنم. می‌خواهم که پیروز شوم و با تمام وجودم تلاش می‌کنم به جایگاهی که حقم است برسم. سعی می‌کنم طوری پارو بزنم که از پارو زدنم راضی باشم.
‌چه صحبتی با بانوان، مخصوصا بانوانی که ممکن است از لحاظ جسمی محدودیتی داشته باشند، داری؟ و اینکه چگونه با معلولیتی که دارند کنار بیایند؟
خواستن توانستن است. به همه بانوان سرزمینم می‌گویم که با تمام وجودتان بخواهید كه اقدام کنید به همه قول می‌دهم که عملی می‌شود. خودتان را باور داشته باشید. خودتان را محدود نکنید. زندگی روال عادی‌اش را طی می‌کند. پس سعی کنید از زندگی لذت ببرید و خودتان را دوست داشته باشید.

چند ماه پیش بود که تیم‌ملی قایقرانی جانبازان و معلولان ایران، برای کسب سهمیه پانزدهمین دوره بازی‌های پارالمپیک، در مسابقات قهرمانی جهان 2016 که در ایتالیا برگزار شد، حضور پیدا کرد. در این دوره از مسابقات، اولین سهمیه پارالمپیک قایقرانی جانبازان و معلولان در تاریخ ایران را شهلا بهروزی‌راد، بانوی قایقران کرمانشاهی، به دست آورد. او در فینال این رقابت‌ها به مصاف قایقرانانی از روسیه، آمریکا، فرانسه، رومانی، استرالیا، ایتالیا، انگلستان و کانادا رفت و با کسب رکورد 53/801 ثانیه، در رده ششم رنکینگ جهانی قرار گرفت و به‌عنوان تنها قایقران آسیایی، موفق به کسب سهمیه پارالمپیک شد. بهروزی‌راد برای افزایش رنکینگ جهانی خود، در مسابقات جهانی آلمان شرکت کرد. او توانست رنکینگ خود را با زدن رکورد 52/884ثانیه، یک پله جابه‌جا کند و در رده پنجم جهان قرار بگیرد. «شهلا بهروزی‌راد» متولد شانزدهم شهریورماه 1364 و ساکن کرمانشاه است. او درباره زندگی‌اش به‌عنوان یک ورزشکار پارالمپیکی و اهدافش در ریودوژانیرو توضیح داده است.

‌چه شد که به سمت ورزش قایقرانی آمدی؟
حضورم در میادین ورزشی به 10 سال پیش، یعنی سال 1385 برمی‌گردد. ورزش را با رشته پرتاب دیسک آغاز کردم و در این رشته به مقام قهرمانی کشور رسیدم. هنگامی که در تمرینات پرتاب دیسک به سر می‌بُردم، مسئولانی که برای استعدادیابی در رشته قایقرانی در آن مکان حضور پیدا کرده بودند متوجه شدند که مستعد فعالیت در این رشته‌ام و از آنجایی که شناکردن را که یکی از ملزومات رشته قایقرانی است به خوبی می‌دانستم، وارد قایق شدم و پارو به دست گرفتم. الان مدت شش سال است که عضو تیم‌ملی قایقرانی جانبازان و معلولان ایرانم.
‌در این مدت موفق شدی به چه افتخاراتی دست پیدا کنی؟
در مسابقات آسیایی در سال‌های 2011 و 2013، به مدال طلا دست پیدا کردم. در مسابقات جهانی نیز جزء 10 نفر اول دنیا قرار گرفتم. در مسابقات جهانی 2014، رتبه هشتم جهان را کسب کردم و در مسابقات جهانی 2015 نیز ششم شدم.
‌چطور در مسیر ورزش قهرمانی معلولیت پایت را نادیده گرفتی و این نوع نگاه، چه تأثیری در زندگی‌ات داشته؟
از نظر من معلولیت محدودیت نیست. من هیچ‌وقت باور نکردم که مشکل حرکتی دارم و هرگز به این قضیه فکر نکردم که معلول هستم. به نظرم نادیده‌گرفتن این مسئله مهم‌ترین عامل رشد و پیشرفت من در زندگی بوده است.
‌دید و برخورد مردم جامعه به شما چطور بوده و هست؟ چه قبل از قهرمانی و چه درحال‌حاضر که قهرمان هستی.
دید و برخورد مردم قبل و بعد از قهرمانی هیچ‌وقت بد نبوده و هرگز با دید ترحم به من نگاه نکرده‌اند. چون از حس ترحم متنفر بودم و هستم، هیچ‌وقت رفتاری نکردم که نسبت به من دلسوزی داشته باشند. درحال‌حاضر هم که قهرمان هستم، با دیدي خیلی بهتر از گذشته من را می‌بینند. به‌طورکلی افراد جامعه نگاه ویژه‌ای به یک قهرمان دارند که قطعا در افزایش اعتمادبه‌نفس ورزشکار تأثیر بسزایی دارد. خیلی‌وقت‌ها پیشرفتم را مدیون اطرافیانم هستم.
‌فکرش را می‌کردی روزی به این جایگاه برسی و قهرمان شوی؟
همیشه از دوران کودکی آرزو داشتم که پرچم کشورم را به اهتزاز درآورم و با خودم می‌گفتم که ‌ای کاش روزی این پرچم به خاطر من به اهتزاز درآید. احساس می‌کنم که رسیدن به این آرزو را به سمت خودم جذب کردم. چون به قانون جذب اعتقاد دارم و مطمئن هستم که آدم به هر خواسته و جایگاهی که حقش است می‌رسد و این شد که بعد از مدت‌ها، به آرزوی دوران کودکی‌ام رسیدم و در سال‌های 2011 و 2012 پرچم ایران را به اهتزار درآوردم.
‌چه مشکلاتی را برای رسیدن به این جایگاه پشت‌ سر گذاشتی؟
مشکلاتی که رشته قایقرانی دارد، زیاد است. اما مهم‌ترین مشکل که در درجه اول قرار می‌گیرد، بُعد مسافت است. زمانی که در شهر خودم تمرین می‌کردم، بعد مسافت بزرگ‌ترین مشکلم بود. یکی دیگر از مشکلاتی که داشتم نداشتن قایق مخصوص بچه‌های پارا بود. با شرایطی که من دارم، با قایق مخصوص کایاک تمرین می‌کردم که مخصوص بچه‌های سالم است و تعادل‌گیری‌ خیلی سختی دارد. اما با وجود این جسارت و توانایی‌اش را داشتم که با قایق کایاک تعادل بگیرم. در حال حاضر هم با قایق کایاک تمرین می‌کنم.
‌خانواده تا چه حدی در موفقیت شما نقش داشته؟
خانواده قطعا نقش زیادی در رشد و پیشرفت من داشته است. به‌طورکلی ما خانواده‌ای ورزش‌دوست هستیم. برادر کوچکم، «بهزاد» که خیلی دوستش دارم، از ورزشکاران بنام کشتی کرمانشاه است و در رده جوانان، عضو تیم‌ملی کشتی بود. بهزاد در مسابقات جام جمهوریت ترکیه قهرمان شد و همیشه در مسابقات بین‌المللی خوش درخشیده و جزء بهترین‌ها بوده است.
‌نظرت در مورد عملکردت در مسابقات جهانی آلمان چیست؟ آیا راضی هستی؟
مسابقات جهانی آلمان مسابقات خوبی بود. توانستم یک پله صعود کنم و پنجم جهان شوم. سال گذشته اختلافم با نفر اول مسابقات، سه ثانیه بود که امسال توانستم این اختلاف را به 1/5 ثانیه کاهش دهم و خداروشکر از عملکرد و پاروکشیدنم راضی هستم.
‌چه برنامه‌ای برای حضور در مسابقات پارالمپیک داری؟ به کسب مدال امید داری؟
سعی می‌کنم با انگیزه بیشتری تمرین کنم و بتوانم در ریو خوش بدرخشم. من هرگز قبل از پیروزی چیزی را با قاطعیت بیان نمی‌کنم. می‌خواهم که پیروز شوم و با تمام وجودم تلاش می‌کنم به جایگاهی که حقم است برسم. سعی می‌کنم طوری پارو بزنم که از پارو زدنم راضی باشم.
‌چه صحبتی با بانوان، مخصوصا بانوانی که ممکن است از لحاظ جسمی محدودیتی داشته باشند، داری؟ و اینکه چگونه با معلولیتی که دارند کنار بیایند؟
خواستن توانستن است. به همه بانوان سرزمینم می‌گویم که با تمام وجودتان بخواهید كه اقدام کنید به همه قول می‌دهم که عملی می‌شود. خودتان را باور داشته باشید. خودتان را محدود نکنید. زندگی روال عادی‌اش را طی می‌کند. پس سعی کنید از زندگی لذت ببرید و خودتان را دوست داشته باشید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.