|

آیا فمینیست هالیوودی شکست خورده است؟

این روزها فمینیست‌بودن در میان بازیگران هالیوود به یک مد تبدیل شده است. اما حرکت‌های اجتماعی برای تأثیرگذاربودن نیاز به استمرار دارند نه اینکه فقط در چند جشن درباره آنها صحبت شود. «اندی زسلر»، ستون‌نویس روزنامه «گاردین»، با این مقدمه می‌نویسد: «باید بین فمینیست هالیوودی و جنبش حقوق زنان تفاوت قائل شد. ساده‌ترین تفاوت این است که اولی درباره چند شخص به‌خصوص است و دومی کل جامعه زنان را دربر می‌گیرد. درست است فمینیست‌های هالیوودی باعث می‌شوند توجه‌ها به سمت مسائل حوزه زنان برگردانده شود، اما فراموش نکنیم فمینیست‌های هالیوودی خود درون سیستمی فعالیت می‌کنند که پر است از کلیشه‌های جنسیتی و واقعا چقدر می‌توانند این کلیشه‌ها را زیر سؤال ببرند وقتی اساسا چرخ سینما را همین کلیشه‌ها می‌چرخاند؟ آیا وظیفه ستاره‌های هالیوود است که دست‌تنها با این کلیشه‌ها و صنعت سینما دربیفتند؟ مسلما نه. اما قرار هم نیست آنها فقط به دادن پز فمینسیتی جلو رسانه‌ها اکتفا کنند... . واقعیت این است وقتی یک هنرپیشه هالیوودی خودش را به‌عنوان یک فمینیست معرفی می‌کند، دیگر انگیزه‌ای در او برای انجام اقدامات عملی برای اثبات فمینیست‌بودنش نمی‌بینیم. چون ستاره‌ها برای پرداخت قبض‌هایشان مجبور هستند فیلم بازی کنند. بگذارید یک مثال بزنم؛ چندی پیش «اما واتسون»، بازیگر هالیوودی، کمپینی به‌عنوان «مردان برای زنان» راه انداخت و سخنرانی در سازمان‌ملل متحد هم داشت. درست پس از این سخنرانی ازسوی کمپانی والت‌دیسنی دعوت شد تا در فیلم «دیو و دلبر» به ایفای نقش بپردازد. چه موفقیت بزرگی برای فمینیست ما! حتما باید بازی در فیلمی با محتوای سکسیتی که یک مرد، دختری را می‌دزدد و او را در قلعه‌ای زندانی می‌کند، برای واتسون جالب باشد! شاید غیرمنطقی نباشد از واتسون بپرسیم با توجه به اینکه او یک فمینیست است، چگونه نقش‌هایش را انتخاب می‌کند؟ اما متأسفانه رسانه‌ها چندان به پرسیدن چنین سؤال‌هایی علاقه ندارند. این یکی از تضادهای اصلی‌ای‌ است که همیشه وجود داشته است؛ شخصیت ستاره‌ها به صورت منفرد با تصاویری که آنها در ساختن‌شان نقش دارند، متفاوت است. یکی از دوستان نویسنده‌ام که کتاب «فمینیست بد» را در سال 2014 نوشته است، این موضوع را بسیار زیبا توضیح داده: «تا زمانی که چشمانمان به آخرین اقدامات فمینیستی ستارگان هالیوود خیره شده باشد، از دیدن نابرابری‌هایی که زنان سرتاسر دنیا هر روز با آن مواجه هستند، عاجز خواهیم بود. تا وقتی نگاهمان به سمت فمینیست‌های هالیوودی است، حواسمان به نابرابری‌های اقتصادی بین زنان و مردان، خشونت‌های خانگی علیه زنان، محدودشدن آزادی‌های زنان و ‌هزار مشکل دیگر آنها نخواهد بود. تا وقتی به آن سمت توجه داریم، صحبت‌کردن درباره تغییرات فرهنگی طولانی‌مدتی که باید در حوزه نابرابری علیه زنان اتفاق بیفتد، سخت است...». به‌همین‌دلیل باید از ستارگان فمینیست هالیوود یک سؤال جدی پرسید؛ باید از آنها پرسیده شود چگونه می‌خواهند در محیط کار خود و در گروه‌هایی که هستند، فمینیسم را عملی کنند؟ ... الان دیگر زمان آن نیست ببینیم چه کسی از حقوق زنان دفاع می‌کند، وقت آن است ببینیم چطور از آن دفاع می‌کند؟».

این روزها فمینیست‌بودن در میان بازیگران هالیوود به یک مد تبدیل شده است. اما حرکت‌های اجتماعی برای تأثیرگذاربودن نیاز به استمرار دارند نه اینکه فقط در چند جشن درباره آنها صحبت شود. «اندی زسلر»، ستون‌نویس روزنامه «گاردین»، با این مقدمه می‌نویسد: «باید بین فمینیست هالیوودی و جنبش حقوق زنان تفاوت قائل شد. ساده‌ترین تفاوت این است که اولی درباره چند شخص به‌خصوص است و دومی کل جامعه زنان را دربر می‌گیرد. درست است فمینیست‌های هالیوودی باعث می‌شوند توجه‌ها به سمت مسائل حوزه زنان برگردانده شود، اما فراموش نکنیم فمینیست‌های هالیوودی خود درون سیستمی فعالیت می‌کنند که پر است از کلیشه‌های جنسیتی و واقعا چقدر می‌توانند این کلیشه‌ها را زیر سؤال ببرند وقتی اساسا چرخ سینما را همین کلیشه‌ها می‌چرخاند؟ آیا وظیفه ستاره‌های هالیوود است که دست‌تنها با این کلیشه‌ها و صنعت سینما دربیفتند؟ مسلما نه. اما قرار هم نیست آنها فقط به دادن پز فمینسیتی جلو رسانه‌ها اکتفا کنند... . واقعیت این است وقتی یک هنرپیشه هالیوودی خودش را به‌عنوان یک فمینیست معرفی می‌کند، دیگر انگیزه‌ای در او برای انجام اقدامات عملی برای اثبات فمینیست‌بودنش نمی‌بینیم. چون ستاره‌ها برای پرداخت قبض‌هایشان مجبور هستند فیلم بازی کنند. بگذارید یک مثال بزنم؛ چندی پیش «اما واتسون»، بازیگر هالیوودی، کمپینی به‌عنوان «مردان برای زنان» راه انداخت و سخنرانی در سازمان‌ملل متحد هم داشت. درست پس از این سخنرانی ازسوی کمپانی والت‌دیسنی دعوت شد تا در فیلم «دیو و دلبر» به ایفای نقش بپردازد. چه موفقیت بزرگی برای فمینیست ما! حتما باید بازی در فیلمی با محتوای سکسیتی که یک مرد، دختری را می‌دزدد و او را در قلعه‌ای زندانی می‌کند، برای واتسون جالب باشد! شاید غیرمنطقی نباشد از واتسون بپرسیم با توجه به اینکه او یک فمینیست است، چگونه نقش‌هایش را انتخاب می‌کند؟ اما متأسفانه رسانه‌ها چندان به پرسیدن چنین سؤال‌هایی علاقه ندارند. این یکی از تضادهای اصلی‌ای‌ است که همیشه وجود داشته است؛ شخصیت ستاره‌ها به صورت منفرد با تصاویری که آنها در ساختن‌شان نقش دارند، متفاوت است. یکی از دوستان نویسنده‌ام که کتاب «فمینیست بد» را در سال 2014 نوشته است، این موضوع را بسیار زیبا توضیح داده: «تا زمانی که چشمانمان به آخرین اقدامات فمینیستی ستارگان هالیوود خیره شده باشد، از دیدن نابرابری‌هایی که زنان سرتاسر دنیا هر روز با آن مواجه هستند، عاجز خواهیم بود. تا وقتی نگاهمان به سمت فمینیست‌های هالیوودی است، حواسمان به نابرابری‌های اقتصادی بین زنان و مردان، خشونت‌های خانگی علیه زنان، محدودشدن آزادی‌های زنان و ‌هزار مشکل دیگر آنها نخواهد بود. تا وقتی به آن سمت توجه داریم، صحبت‌کردن درباره تغییرات فرهنگی طولانی‌مدتی که باید در حوزه نابرابری علیه زنان اتفاق بیفتد، سخت است...». به‌همین‌دلیل باید از ستارگان فمینیست هالیوود یک سؤال جدی پرسید؛ باید از آنها پرسیده شود چگونه می‌خواهند در محیط کار خود و در گروه‌هایی که هستند، فمینیسم را عملی کنند؟ ... الان دیگر زمان آن نیست ببینیم چه کسی از حقوق زنان دفاع می‌کند، وقت آن است ببینیم چطور از آن دفاع می‌کند؟».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.