يادمان آيتالله طاهري
روايت سالهاي عزلت
فرزند و عروس آيتالله از او ميگويند
اولينبار آيتالله طاهری را در منزل مادرم ديدم. روزی كه برای خواستگاری آمده بودند، در همان نگاه اول مهرشان به دلم نشست، مهر و علاقهای كه هر روز بيشتر و بيشتر شد. نظر پدربزرگ عزيزم حضرت امام(ره) درباره اين ازدواج بسيار مهم بود. از ايشان جويا شدم، فرمودند به احمد سپردهام تحقيق و بررسی كند، تو نيز بيشتر رفتوآمد داشته باش تا شناخت پيدا كنی و چنانچه نتیجه این بررسی و شناخت منجر به ازدواج شود، من از این وصلت خوشحال خواهم شد.
آیتالله برای من پدری دلسوز و مهربان بود که جای خالی پدرم را پر کرد. هربار که به منزل ما در جماران میآمدند، از من میخواستند برایشان از امام وقت ملاقات بگیرم. من تقاضای ایشان را منتقل میکردم و هر بار امام در پاسخ میفرمودند آقای طاهری برای دیدن من نیاز به وقتگرفتن ندارند؛ درِ منزل ما هر روز و هر ساعت به روی ایشان باز است.
فکر نمیکنم نقش بسزای ایشان در هشت سال جنگ با عراق بر کسی پوشیده باشد. یادم میآید یک شب از جبهه به ما خبر دادند آیتالله امشب قصد دارند در عملیات شرکت کنند و در خط مقدم حضور داشته باشند؛ غسل شهادت کرده، لباس جنگ پوشیده و آمادهاند. من به محض شنیدن خبر نزد امام رفتم و جریان را گفتم. امام از من خواستند به ایشان تلفن بزنم و پیغامشان را برسانم. خودشان پای تلفن ایستادند و با صدای بلند طوری که آیتالله آن طرف خط بشنوند، فرمودند: بدن نحیف من و شما مناسب خط مقدم نیست. من از شما انتظار دارم همچون گذشته لشکر را هدایت کنید نه اینکه در خط مقدم بجنگید. به شما تکلیف میکنم در عملیات شرکت نکرده و به پشت خط مقدم برگردید.بعدها آیتالله بارها به من گفت پس از پیام امام مجبور به بازگشت شدم اما همیشه آرزوی شهادت در راه حق، در دلم زنده است. پس از پایان جنگ و بازگشت اسرا به وطن، آیتالله حال غریبی داشت. اسامی تمامی اسرا را از رادیو گوش میداد و تقریبا هر روز برای استقبال از اسرا از اصفهان راهی کرمانشاه میشد، همراه با عکسی از پسر مفقودالاثرش.سیدعلی طاهری در 16سالگی در عملیات چزابه شرکت کرده بود و هرگز جنازهاش به وطن برنگشت.
گرچه من توفیق زیارتش را نداشتم، اما یاد و خاطره این شهید مظلوم در دل آیتالله همواره زنده بود. به نظرم با همه خدماتی که آیتالله در عمر بابرکتشان داشتند، نقطهعطف زندگیشان، ماندن در بین مردم بود. آیتالله در مقابل احقاق حق هیچگاه سکوت نکرد؛ چه قبل از انقلاب چه پس از آن،خانه آیتالله محل امنی برای تمامی کسانی بود که به گونهای تحتفشار قرار گرفته بودند. درِ خانهشان به روی منتقدان همیشه باز بود. یادم میآید یک بار برایشان پلیور کشمیر گرانبهایی هدیه آورده بودم، این پلیور را خیلی دوست داشتند. پس از یکی، دو ساعت گفتند سوغاتیات را کادو دادم؛ گویا فردی از زندان آزاد شده و مستقیما به آیتالله پناه آورده بود، ایشان نیز برای دلجویی پلیور را تنش کرده بودند.به نظرم استعفای آیتالله بیشتر از آن جهت اهميت میيابد که وقتی فردی در قدرت است و از کلیه اسباب و امکانات بهرهمند است، از تمامی آنها صرفنظر و برای تبعیت از اعتقادات خود کنارهگیری کند. آن استعفا ایثار و گذشت بسیاری میطلبد که در روزگار فعلی پدیدهای نادر است. بسیاری از افراد از قدرت کنار زده میشوند اما کسانی که به دست خود و با میل و رغبت خود قدرت را رد
کردند و گوشه عزلت گزیدند، افرادی کمیاب هستند. آنچه در کردار و رفتار ایشان مشهود بود، نبود دلبستگی به دنیا و بیارزشبودن مقام و منزلت دنیوی بود و ایشان با عملشان این را به اثبات رساندند. البته شخصا با استعفای ایشان مخالف بودم و علت آن این بود که از نظر من کسانی که در قدرت هستند، بیشتر میتوانند در ایجاد تغییر و تحول و اصلاح و تلاش برای عدالت و آزادی بیشتر، مثمرثمر باشند. اما ایشان در تصمیمشان مصمم بودند. به نظرم این درسی بود که در مکتب امام آموخته بودند و با شجاعتی بینظیر که در ایشان سراغ داریم، راهشان را انتخاب کردند.
روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد.
اولينبار آيتالله طاهری را در منزل مادرم ديدم. روزی كه برای خواستگاری آمده بودند، در همان نگاه اول مهرشان به دلم نشست، مهر و علاقهای كه هر روز بيشتر و بيشتر شد. نظر پدربزرگ عزيزم حضرت امام(ره) درباره اين ازدواج بسيار مهم بود. از ايشان جويا شدم، فرمودند به احمد سپردهام تحقيق و بررسی كند، تو نيز بيشتر رفتوآمد داشته باش تا شناخت پيدا كنی و چنانچه نتیجه این بررسی و شناخت منجر به ازدواج شود، من از این وصلت خوشحال خواهم شد.
آیتالله برای من پدری دلسوز و مهربان بود که جای خالی پدرم را پر کرد. هربار که به منزل ما در جماران میآمدند، از من میخواستند برایشان از امام وقت ملاقات بگیرم. من تقاضای ایشان را منتقل میکردم و هر بار امام در پاسخ میفرمودند آقای طاهری برای دیدن من نیاز به وقتگرفتن ندارند؛ درِ منزل ما هر روز و هر ساعت به روی ایشان باز است.
فکر نمیکنم نقش بسزای ایشان در هشت سال جنگ با عراق بر کسی پوشیده باشد. یادم میآید یک شب از جبهه به ما خبر دادند آیتالله امشب قصد دارند در عملیات شرکت کنند و در خط مقدم حضور داشته باشند؛ غسل شهادت کرده، لباس جنگ پوشیده و آمادهاند. من به محض شنیدن خبر نزد امام رفتم و جریان را گفتم. امام از من خواستند به ایشان تلفن بزنم و پیغامشان را برسانم. خودشان پای تلفن ایستادند و با صدای بلند طوری که آیتالله آن طرف خط بشنوند، فرمودند: بدن نحیف من و شما مناسب خط مقدم نیست. من از شما انتظار دارم همچون گذشته لشکر را هدایت کنید نه اینکه در خط مقدم بجنگید. به شما تکلیف میکنم در عملیات شرکت نکرده و به پشت خط مقدم برگردید.بعدها آیتالله بارها به من گفت پس از پیام امام مجبور به بازگشت شدم اما همیشه آرزوی شهادت در راه حق، در دلم زنده است. پس از پایان جنگ و بازگشت اسرا به وطن، آیتالله حال غریبی داشت. اسامی تمامی اسرا را از رادیو گوش میداد و تقریبا هر روز برای استقبال از اسرا از اصفهان راهی کرمانشاه میشد، همراه با عکسی از پسر مفقودالاثرش.سیدعلی طاهری در 16سالگی در عملیات چزابه شرکت کرده بود و هرگز جنازهاش به وطن برنگشت.
گرچه من توفیق زیارتش را نداشتم، اما یاد و خاطره این شهید مظلوم در دل آیتالله همواره زنده بود. به نظرم با همه خدماتی که آیتالله در عمر بابرکتشان داشتند، نقطهعطف زندگیشان، ماندن در بین مردم بود. آیتالله در مقابل احقاق حق هیچگاه سکوت نکرد؛ چه قبل از انقلاب چه پس از آن،خانه آیتالله محل امنی برای تمامی کسانی بود که به گونهای تحتفشار قرار گرفته بودند. درِ خانهشان به روی منتقدان همیشه باز بود. یادم میآید یک بار برایشان پلیور کشمیر گرانبهایی هدیه آورده بودم، این پلیور را خیلی دوست داشتند. پس از یکی، دو ساعت گفتند سوغاتیات را کادو دادم؛ گویا فردی از زندان آزاد شده و مستقیما به آیتالله پناه آورده بود، ایشان نیز برای دلجویی پلیور را تنش کرده بودند.به نظرم استعفای آیتالله بیشتر از آن جهت اهميت میيابد که وقتی فردی در قدرت است و از کلیه اسباب و امکانات بهرهمند است، از تمامی آنها صرفنظر و برای تبعیت از اعتقادات خود کنارهگیری کند. آن استعفا ایثار و گذشت بسیاری میطلبد که در روزگار فعلی پدیدهای نادر است. بسیاری از افراد از قدرت کنار زده میشوند اما کسانی که به دست خود و با میل و رغبت خود قدرت را رد
کردند و گوشه عزلت گزیدند، افرادی کمیاب هستند. آنچه در کردار و رفتار ایشان مشهود بود، نبود دلبستگی به دنیا و بیارزشبودن مقام و منزلت دنیوی بود و ایشان با عملشان این را به اثبات رساندند. البته شخصا با استعفای ایشان مخالف بودم و علت آن این بود که از نظر من کسانی که در قدرت هستند، بیشتر میتوانند در ایجاد تغییر و تحول و اصلاح و تلاش برای عدالت و آزادی بیشتر، مثمرثمر باشند. اما ایشان در تصمیمشان مصمم بودند. به نظرم این درسی بود که در مکتب امام آموخته بودند و با شجاعتی بینظیر که در ایشان سراغ داریم، راهشان را انتخاب کردند.
روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.