|

خسته نباشيد به «بهرام بيضايي»

تجربه‌اي آموزنده و ماندگار

پرويز پورحسيني

سال 76 بود. آقاي بيضايي تماس گرفت كه مي‌خواهد نمايشي را به نام «كارنامه بندار بيدخش» به صحنه ببرد. استقبال كردم. مي‌دانستم حدود 20 سال است كار تئاتر نكرده. متن را خواندم، سنگين بود. مي‌گفت متن حتي يك لغت عربي ندارد. متن را روخواني كرديم و مفصل توضيحات را شنيديم. متن از اين نظر سنگين بود كه درواقع از كلمات فارسي‌اي استفاده كرده بود كه در زبان رايج امروزي كمتر به كار مي‌رود. صحنه به دو قسمت تقسيم شده بود. در قسمت راست صحنه بندار بيدخش كه نقشش را مهدي هاشمي بازي و تك‌گويي مي‌كرد و در قسمت چپ صحنه (از ديد تماشاگر)، من كه نقش جم را بازي مي‌كردم، تك‌گويي مي‌كردم. تركيب اين دو تك‌گويي، بين اين دو يك ديالوگ مي‌ساخت؛ مانند اينكه دو نفر رودررو ديالوگ مي‌گويند. تجربه‌اي در قالب نقالي بود. آقاي بيضايي مي‌گفت نمي‌داند اگر نقالي ادامه مي‌يافت و بازيگران نقال در تئاتر پرورش مي‌يافتند، حالا اين نمايش را چگونه بازي مي‌كردند. تجربه ديگري كه در اين نمايش به‌كار گرفته شد، ايجاد افكت‌هاي صحنه‌اي بود كه ما دو بازيگر به وسيله وسايل ساده‌اي كه در وسط صحنه قرار گرفته بود، اصواتي را در خدمت حركات صحنه ايجاد مي‌كرديم. كار بسيار نفس‌گير بود. در حدود يك ساعت ما دو بازيگر بي‌وقفه تك‌گويي‌هاي بلند با ريتم تند داشتیم. بالاخره كار در زمستان سال 76،‌ در سالن «چارسو» به صحنه رفت. ميزان موفقيت كار را نه من، كه تماشاگران و منتقدان بايد بگويند. به‌هرحال براي من تجربه‌اي آموزنده و ماندگار بود، كه آن را فراموش نمی‌کنم. آقاي بيضايي عزيز، خسته نباشيد. هركجا كه هستي برايت آرزوي موفقيت مي‌كنم.

سال 76 بود. آقاي بيضايي تماس گرفت كه مي‌خواهد نمايشي را به نام «كارنامه بندار بيدخش» به صحنه ببرد. استقبال كردم. مي‌دانستم حدود 20 سال است كار تئاتر نكرده. متن را خواندم، سنگين بود. مي‌گفت متن حتي يك لغت عربي ندارد. متن را روخواني كرديم و مفصل توضيحات را شنيديم. متن از اين نظر سنگين بود كه درواقع از كلمات فارسي‌اي استفاده كرده بود كه در زبان رايج امروزي كمتر به كار مي‌رود. صحنه به دو قسمت تقسيم شده بود. در قسمت راست صحنه بندار بيدخش كه نقشش را مهدي هاشمي بازي و تك‌گويي مي‌كرد و در قسمت چپ صحنه (از ديد تماشاگر)، من كه نقش جم را بازي مي‌كردم، تك‌گويي مي‌كردم. تركيب اين دو تك‌گويي، بين اين دو يك ديالوگ مي‌ساخت؛ مانند اينكه دو نفر رودررو ديالوگ مي‌گويند. تجربه‌اي در قالب نقالي بود. آقاي بيضايي مي‌گفت نمي‌داند اگر نقالي ادامه مي‌يافت و بازيگران نقال در تئاتر پرورش مي‌يافتند، حالا اين نمايش را چگونه بازي مي‌كردند. تجربه ديگري كه در اين نمايش به‌كار گرفته شد، ايجاد افكت‌هاي صحنه‌اي بود كه ما دو بازيگر به وسيله وسايل ساده‌اي كه در وسط صحنه قرار گرفته بود، اصواتي را در خدمت حركات صحنه ايجاد مي‌كرديم. كار بسيار نفس‌گير بود. در حدود يك ساعت ما دو بازيگر بي‌وقفه تك‌گويي‌هاي بلند با ريتم تند داشتیم. بالاخره كار در زمستان سال 76،‌ در سالن «چارسو» به صحنه رفت. ميزان موفقيت كار را نه من، كه تماشاگران و منتقدان بايد بگويند. به‌هرحال براي من تجربه‌اي آموزنده و ماندگار بود، كه آن را فراموش نمی‌کنم. آقاي بيضايي عزيز، خسته نباشيد. هركجا كه هستي برايت آرزوي موفقيت مي‌كنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.