مجلس، زنان و صلح جهانی
فاطمه راکعی
در کشورهای مختلف دنیا انواع تبعیضها علیه زنان در عرصههای مختلف از سیاست گرفته تا اقتصاد و جامعه وجود دارد. این تبعیضها گاه منجر به واکنشهای گروههای مختلف زنان میشوند که نمونه آخر آن بیانیه جمعی از وزرای زن سابق دولت فرانسه است که در زمینه تبعیضهای سیاسی منتشر کردهاند. خوشبختانه در ایران با وجود تبعیضهایی که در جامعه و خانواده درباره زنان وجود دارد و زمینه آنها بیشتر فرهنگی است، زنان نه از نظر قانونی و نه از نظر آنچه محل توجه رهبر انقلاب بوده است، مشکلی در دستیافتن به جایگاه شایستهشان در عرصه سیاست ندارند. در سالهای اخیر نیز این باورمندی در میان احزاب مختلف کشور و بهویژه سیاستمداران مرد ما چه در احزاب اصلاحطلب و چه در احزاب راست سنتی و معتدل به وجود آمده است که استفاده از زنان در عرصه سیاست، نه بهنفع زنان که بهنفع توسعه پایدار کشور است. از این نظر که زنان به عنوان نیروی انسانی و سرمایه اجتماعی کشور، ظرفیتهایی دارند که درصورت استفادهنشدن از آنها، توسعه کشور تهدید خواهد شد. در کنار این، خود زنان نیز که شاید در گام نخست تمایلی برای مشارکت سیاسی بیشتر نداشتند با تلاشهای نهادهای مدنی زنان، به حضور بیشتر مشتاق شدند؛ بهطوریکه در آستانه انتخابات دهمین دوره مجلس شورای اسلامی شاهد ثبتنام زنان توانمند و آگاه بسیاری بودیم و درنهایت نیز با وجود ردصلاحیتهای گسترده دیدیم که زنان توانستند 17 کرسی مجلس آینده را از آنِ خود کنند که در تاریخ انقلاب اسلامی ایران بینظیر است. این موفقیت زنان نشان میدهد همانطور که گفته شد، قوانین ما برای ارتقای جایگاه زنان در عرصه سیاست مشکلی ندارد و گمانهزنیهایی هم که پیش از انتخابات درباره احزاب کشور انجام شد، نشان داد سهم 30درصدی از کرسیهای مجلس شعاری دستیافتنی است.
با وجود این، نباید فکر کرد در عرصه سیاست ایران تبعیض جنسیتی وجود ندارد. وقتی نمایندهای که فیلم سخنان توهینآمیزش علیه زنان یا صحبتهایش درباره جنگ تحمیلی که کاملا از معیارهای اخلاقی بهدور است، منتشر شده، بهراحتی میتواند وارد مجلس شود و در مقابل، از ورود مینو خالقی به مجلس جلوگيري میشود، آيا جنسیت این دو نماینده در برخورد با آنها دخیل بوده است؟ وقتی میبینید بیشترین فشارها به کابینه روحانی به خاطر حضور خانمها مولاوردی و ابتکار است؛ بهطوریکه گاهی فضا برایشان بهقدری تنگ میشود که گویی در میان جنگی ناخواسته گرفتار شدهاند، مشخص میشود جنسیت میتواند عامل تبعیض سیاسی باشد، اما این فشارها در کشور ما از سوی اقلیتی سیاسی که نگاهی فناتیک به زنان دارند و خود را فراتر از قانون میبینند، اعمال میشود و این عامل مهم امکان ورود زنان به جایگاههای رفیع سیاسی را به اشکال مختلف از آنها سلب میکند.
این اقلیت رادیکال برخلاف تمام معیارهای روشن اخلاقی، دینی و عرفی جامعه درباره زنان قضاوت میکنند. بااینحال معتقدم تلاشهای خستگیناپذیر زنان چه در عرصههای داخلی و چه بینالمللی سببساز این خواهد بود که بر موانع موجود پیروز شوند و جایگاهشان را در عرصههای کلیدی و سیاسی کشورها پیدا کنند؛ چراکه زنان پیشگامان صلح و تفاهم جهانی هستند و حضور آنها در سیاست مانع از گسترش رفتارهای سبعانه به هر نامی در کشورها
خواهد شد.
در کشورهای مختلف دنیا انواع تبعیضها علیه زنان در عرصههای مختلف از سیاست گرفته تا اقتصاد و جامعه وجود دارد. این تبعیضها گاه منجر به واکنشهای گروههای مختلف زنان میشوند که نمونه آخر آن بیانیه جمعی از وزرای زن سابق دولت فرانسه است که در زمینه تبعیضهای سیاسی منتشر کردهاند. خوشبختانه در ایران با وجود تبعیضهایی که در جامعه و خانواده درباره زنان وجود دارد و زمینه آنها بیشتر فرهنگی است، زنان نه از نظر قانونی و نه از نظر آنچه محل توجه رهبر انقلاب بوده است، مشکلی در دستیافتن به جایگاه شایستهشان در عرصه سیاست ندارند. در سالهای اخیر نیز این باورمندی در میان احزاب مختلف کشور و بهویژه سیاستمداران مرد ما چه در احزاب اصلاحطلب و چه در احزاب راست سنتی و معتدل به وجود آمده است که استفاده از زنان در عرصه سیاست، نه بهنفع زنان که بهنفع توسعه پایدار کشور است. از این نظر که زنان به عنوان نیروی انسانی و سرمایه اجتماعی کشور، ظرفیتهایی دارند که درصورت استفادهنشدن از آنها، توسعه کشور تهدید خواهد شد. در کنار این، خود زنان نیز که شاید در گام نخست تمایلی برای مشارکت سیاسی بیشتر نداشتند با تلاشهای نهادهای مدنی زنان، به حضور بیشتر مشتاق شدند؛ بهطوریکه در آستانه انتخابات دهمین دوره مجلس شورای اسلامی شاهد ثبتنام زنان توانمند و آگاه بسیاری بودیم و درنهایت نیز با وجود ردصلاحیتهای گسترده دیدیم که زنان توانستند 17 کرسی مجلس آینده را از آنِ خود کنند که در تاریخ انقلاب اسلامی ایران بینظیر است. این موفقیت زنان نشان میدهد همانطور که گفته شد، قوانین ما برای ارتقای جایگاه زنان در عرصه سیاست مشکلی ندارد و گمانهزنیهایی هم که پیش از انتخابات درباره احزاب کشور انجام شد، نشان داد سهم 30درصدی از کرسیهای مجلس شعاری دستیافتنی است.
با وجود این، نباید فکر کرد در عرصه سیاست ایران تبعیض جنسیتی وجود ندارد. وقتی نمایندهای که فیلم سخنان توهینآمیزش علیه زنان یا صحبتهایش درباره جنگ تحمیلی که کاملا از معیارهای اخلاقی بهدور است، منتشر شده، بهراحتی میتواند وارد مجلس شود و در مقابل، از ورود مینو خالقی به مجلس جلوگيري میشود، آيا جنسیت این دو نماینده در برخورد با آنها دخیل بوده است؟ وقتی میبینید بیشترین فشارها به کابینه روحانی به خاطر حضور خانمها مولاوردی و ابتکار است؛ بهطوریکه گاهی فضا برایشان بهقدری تنگ میشود که گویی در میان جنگی ناخواسته گرفتار شدهاند، مشخص میشود جنسیت میتواند عامل تبعیض سیاسی باشد، اما این فشارها در کشور ما از سوی اقلیتی سیاسی که نگاهی فناتیک به زنان دارند و خود را فراتر از قانون میبینند، اعمال میشود و این عامل مهم امکان ورود زنان به جایگاههای رفیع سیاسی را به اشکال مختلف از آنها سلب میکند.
این اقلیت رادیکال برخلاف تمام معیارهای روشن اخلاقی، دینی و عرفی جامعه درباره زنان قضاوت میکنند. بااینحال معتقدم تلاشهای خستگیناپذیر زنان چه در عرصههای داخلی و چه بینالمللی سببساز این خواهد بود که بر موانع موجود پیروز شوند و جایگاهشان را در عرصههای کلیدی و سیاسی کشورها پیدا کنند؛ چراکه زنان پیشگامان صلح و تفاهم جهانی هستند و حضور آنها در سیاست مانع از گسترش رفتارهای سبعانه به هر نامی در کشورها
خواهد شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.