نتایجی که دور از انتظار نبود
بیژن ذوالفقارنسب-کارشناس فوتبال
با توجه به ساختار سه باشگاه ایرانی که در لیگ قهرمانان آسیا حضور داشتند و نظام باشگاهداری در ایران، نتایج این سه تیم در لیگ قهرمانان آسیا دور از انتظار نبود. در عرصه رقابتهای بینالمللی، داشتن یکسری از فاکتورها بسیار مهم است؛ 1- باشگاههایی که در لیگ قهرمانان آسیا شرکت میکنند، باید زیرساختهای لازم برای حضور در این رقابتها را داشته باشند. 2- توان اقتصادی باشگاهها که از جمله آن میتوان به اسپانسرها و منابع درآمدزا اشاره کرد باید قوی باشد. 3- باشگاهها باید بتوانند از بازیکنان خوب خارجی که تجربه بازیهای بینالمللی را دارند، استفاده کنند. با توجه به این سه فاکتور میبینیم که کشور ما در هر سه آنها، مشکلات بسیار عظیمی دارد. به همین دلیل حدود 20 سال است که باشگاههای ما در عرصههای بینالمللی نتایج خوبی نگرفتهاند و اگر هم موفقیتی به دست آمده، گذرا بوده و تداوم نداشته است. ما اگر نتوانیم از این سه فاکتور که در فوتبال تعریف شده و همه باشگاهها از آن بهره میگیرند، به دلیل وابستهبودن فوتبال کشورمان به نهادهای دولتی استفاده کنیم، روند نزولی فوتبال باشگاهی کشورمان همچنان ادامه پیدا میکند. در فوتبال بعضی مواقع یکسری مسائل تعیینکننده است که از جمله آنها میتوان به مسائل روحی و روانی، جو و فضای استادیومها و حمایت هواداران اشاره کرد. در سطح آسیا ما در اینگونه مسائل قوی هستیم و اگر موفقیتی هم از قبیل فینالیستشدن دو تیم ذوبآهن و سپاهان در سالهای گذشته برای کشور ما به دست آمده، این عوامل در آن دخیل بوده و این موفقیتها گذرا بوده و تداومی نداشته است. البته در این دوره از رقابتهای لیگ قهرمانان آسیا همه نمایندگان کشورهایی مانند ژاپن، عربستان و استرالیا هم از صعود به جمع هشت تیم آسیا بازماندهاند. حذف نمایندگان این کشورها تعجببرانگیز است ولی برای آنها این ناکامیها زودگذر است. به طور کلی میتوان گفت باشگاههای ایرانی در زیرساختها
- هم در تربیت بازیکنان و هم در بحث سختافزاری و بهرهبردن از امکانات حرفهای- نسبت به رقبای آسیایی خودشان ضعیفتر هستند و این عوامل باعث ناکامی نمایندگان ایران در آسیا میشود. در بحث فنی اما باشگاههای ایرانی متکی به چند بازیکن هستند که اگر زمانی یک یا دو بازیکن کلیدی یک تیم نتوانند در یک بازی آنها را همراهی کنند، آن باشگاه نمیتواند نتیجه لازم را بگیرد درحالیکه باشگاههای آسیایی که در سالهای گذشته موفق بودهاند، حدود 16 بازیکن درجهیک در سطح آسیا را در ترکیب خود دارند و نیروی خودشان را در لیگ و رقابتهای آسیایی میتوانند تقسیم کنند و نتیجه لازم را بگیرند. راهحل پیشرفت و توسعه فوتبال ایران به برنامه شش تا 10 ساله نیازمند است. اما فکر میکنم در کوتاهمدت و برای اینکه در فصل آینده لیگ قهرمانان آسیا نمایندگان فوتبال کشورمان ناکامیهای گذشته را تکرار نکنند، بعد از مشخصشدن تیمهایی که به لیگ قهرمانان آسیا راه یافتهاند، وزارت ورزش و جوانان، فدراسیون فوتبال و هر نهادی که مسئول است، باید بودجهای ویژه را در اختیار تیمهای آسیایی کشورمان قرار دهد تا این تیمها بتوانند بازیکنان بینالمللی را در اختیار بگیرند. همچنین اردوهای خوب برگزار کنند و پروازهای آنها به کشورهای خارجی به صورت چارتر باشد. با دادن تسهیلات ویژه به نمایندگان کشورمان که در رقابتهای آسیایی شرکت میکنند، میتوانیم ناکامیهای گذشته را در کوتاهمدت جبران کنیم.
با توجه به ساختار سه باشگاه ایرانی که در لیگ قهرمانان آسیا حضور داشتند و نظام باشگاهداری در ایران، نتایج این سه تیم در لیگ قهرمانان آسیا دور از انتظار نبود. در عرصه رقابتهای بینالمللی، داشتن یکسری از فاکتورها بسیار مهم است؛ 1- باشگاههایی که در لیگ قهرمانان آسیا شرکت میکنند، باید زیرساختهای لازم برای حضور در این رقابتها را داشته باشند. 2- توان اقتصادی باشگاهها که از جمله آن میتوان به اسپانسرها و منابع درآمدزا اشاره کرد باید قوی باشد. 3- باشگاهها باید بتوانند از بازیکنان خوب خارجی که تجربه بازیهای بینالمللی را دارند، استفاده کنند. با توجه به این سه فاکتور میبینیم که کشور ما در هر سه آنها، مشکلات بسیار عظیمی دارد. به همین دلیل حدود 20 سال است که باشگاههای ما در عرصههای بینالمللی نتایج خوبی نگرفتهاند و اگر هم موفقیتی به دست آمده، گذرا بوده و تداوم نداشته است. ما اگر نتوانیم از این سه فاکتور که در فوتبال تعریف شده و همه باشگاهها از آن بهره میگیرند، به دلیل وابستهبودن فوتبال کشورمان به نهادهای دولتی استفاده کنیم، روند نزولی فوتبال باشگاهی کشورمان همچنان ادامه پیدا میکند. در فوتبال بعضی مواقع یکسری مسائل تعیینکننده است که از جمله آنها میتوان به مسائل روحی و روانی، جو و فضای استادیومها و حمایت هواداران اشاره کرد. در سطح آسیا ما در اینگونه مسائل قوی هستیم و اگر موفقیتی هم از قبیل فینالیستشدن دو تیم ذوبآهن و سپاهان در سالهای گذشته برای کشور ما به دست آمده، این عوامل در آن دخیل بوده و این موفقیتها گذرا بوده و تداومی نداشته است. البته در این دوره از رقابتهای لیگ قهرمانان آسیا همه نمایندگان کشورهایی مانند ژاپن، عربستان و استرالیا هم از صعود به جمع هشت تیم آسیا بازماندهاند. حذف نمایندگان این کشورها تعجببرانگیز است ولی برای آنها این ناکامیها زودگذر است. به طور کلی میتوان گفت باشگاههای ایرانی در زیرساختها
- هم در تربیت بازیکنان و هم در بحث سختافزاری و بهرهبردن از امکانات حرفهای- نسبت به رقبای آسیایی خودشان ضعیفتر هستند و این عوامل باعث ناکامی نمایندگان ایران در آسیا میشود. در بحث فنی اما باشگاههای ایرانی متکی به چند بازیکن هستند که اگر زمانی یک یا دو بازیکن کلیدی یک تیم نتوانند در یک بازی آنها را همراهی کنند، آن باشگاه نمیتواند نتیجه لازم را بگیرد درحالیکه باشگاههای آسیایی که در سالهای گذشته موفق بودهاند، حدود 16 بازیکن درجهیک در سطح آسیا را در ترکیب خود دارند و نیروی خودشان را در لیگ و رقابتهای آسیایی میتوانند تقسیم کنند و نتیجه لازم را بگیرند. راهحل پیشرفت و توسعه فوتبال ایران به برنامه شش تا 10 ساله نیازمند است. اما فکر میکنم در کوتاهمدت و برای اینکه در فصل آینده لیگ قهرمانان آسیا نمایندگان فوتبال کشورمان ناکامیهای گذشته را تکرار نکنند، بعد از مشخصشدن تیمهایی که به لیگ قهرمانان آسیا راه یافتهاند، وزارت ورزش و جوانان، فدراسیون فوتبال و هر نهادی که مسئول است، باید بودجهای ویژه را در اختیار تیمهای آسیایی کشورمان قرار دهد تا این تیمها بتوانند بازیکنان بینالمللی را در اختیار بگیرند. همچنین اردوهای خوب برگزار کنند و پروازهای آنها به کشورهای خارجی به صورت چارتر باشد. با دادن تسهیلات ویژه به نمایندگان کشورمان که در رقابتهای آسیایی شرکت میکنند، میتوانیم ناکامیهای گذشته را در کوتاهمدت جبران کنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.