|

حد وسط ندارد

فرزانه ابراهیم‌زاده

نوید محمدزاده بازیگری جسور است؛ جسارتی که مانند لباس‌پوشیدنش به او قدرت انتخاب نقش‌های متفاوت را می‌دهد. او بازیگری متفاوت است؛ تفاوتی که می‌توان از طیف ژانرهایی که در سینما و تئاتر به او پیشنهاد می‌شود نتیجه گرفت. نوید محمدزاده بازیگر توانایی است. این را کارگردان‌هایی که با او کار و داورانی که او را به‌عنوان بهترین بازیگر مرد سال ۹۴ انتخاب کردند تأیید می‌کنند. او بازیگری است که پیش از اینکه مقابل دوربین ۳۵ میلی‌متری ظاهر شود، امتحانش را روی صحنه تئاتر پس داده است؛ معیاری که در نوشته پیش‌رو نیز بیشتر به آن تکیه خواهیم کرد و براساس آن است که می‌توانیم بگوییم که او برای رسیدن به معیار بازیگری کامل و شش‌دانگ هنوز راه زیادی در پیش دارد. بازی‌های او در تئاتر نشان داده که او هنوز راه زیادی برای آموختن دارد و به‌خاطر اینکه بازی متفاوتش در فیلم «ابد و یک روز» سیمرغ بلورین را روی شانه‌هایش نشاند، نباید به نقاط مثبت کارهایش پرداخت. این موضوعی نیست که او به‌عنوان بازیگر جوانی که هنوز فرصت انتخاب نقش‌های متفاوت را داشته باشد بخواهد. عصیانگری ذاتی بازی نوید محمدزاده حد وسط ندارد. شما می‌توانید با دیدن یک اجرا، از او متنفر شوید یا خوشتان بیاید. این اتفاق در نمایش‌هایی که تاکنون بازی کرده بیشتر به چشم می‌آید. یعنی همان‌قدری که می‌توانید بازی او در نقش شریف در «شکلک» یا «مرد یسوعی» ستوان اینشمور را دوست داشته باشید، می‌توانید از بازی در نقش بازرس پلیس در «مرد بالشی» یا آن موجود عجیب‌وغریب در دل سگ اعصابتان خرد شود. نوید محمدزاده بازیگری است که خود را در اختیار نقش نمی‌‌گذارد و این نقش است که در اختیار اوست و آن چیزی می‌شود که خودش است. مهم‌ترین دلیل برای اینکه از بازی او خوشتان می‌آید یا نه، همین شیوه منحصربه‌فرد بازیگری است که بیشتر در تئاتر خود را نشان می‌دهد تا سینما.
عصیانگری‌ای که در وجود او هست به نقش اجازه نمی‌دهد تا او را مانند موم شبیه خودش دربیاورد. این بازیگر جوان در کارنامه کاری خود به‌خصوص در تئاتر حضور در کارهای کارگردانان متفاوتی را دارد. اما در همه این نقش‌ها به‌راحتی می‌توان خود او را همان‌گونه که در خارج از چارچوب نقش زندگی می‌کند دید؛ تکنیکی که در بعضی از نقش‌ها آن‌قدر خوب جا می‌افتد که نمی‌توان فرض کرد که دیگری بتواند شبیه آن را بازی کند. نمونه شاخص چنین نقشی در کارنامه نوید محمدزاده بی‌تردید حضورش در نمایش «شکلک» با متنی از نغمه ثمینی و کارگردانی کیومرث مرادی در کنار بازیگرانی چون پانته‌آ بهرام، ستاره پسیانی و امیر جعفری است. اگر به‌عنوان یک مخاطب تئاتر هر دو اجرای این نمایش که به فاصله هفت، هشت‌سال روی صحنه رفته است را دیده باشید، حتما بیشترین نمره را به نوید محمدزاده می‌دهید که نقش «شریف» را برخلاف آنچه در نمایش‌نامه بوده بازی می‌کند. شریف براساس نمایش‌نامه و البته اجرائی که چندین‌سال قبل به صحنه رفت، دانشجوی جوان و آرامی از خانواده مذهبی و کمی جدی است که در هیاهوی روزهای شلوغی شهر به‌همراه نامزد- یا هر نسبت دیگر- وارد خانه‌ای قدیمی می‌شود و گرفتار یک زن و مردی می‌شود که در صورت ظاهر از دوران کودتای 28مرداد به روزگار ما آمده‌اند.
اما بازی نوید محمدزاده هویت و روان‌شناسی تازه‌ای به شریف داد؛ هویتی که از جوان خجالتی و جدی حاشیه‌‌ای تبدیل به شخصیت مستقلی شده بود که مخاطب را درگیر بازی خود می‌کرد. بازی‌های کلامی به‌خصوص تکه‌هایی که خودش به آن افزوده بود و بده‌بستان‌های میان او و دیگر بازیگران به‌خصوص شخصیت «عالیه» که بازی درخشان پانته‌آ بهرام آن را به‌یادماندنی کرد، در جاانداختن این شخصیت تازه برای شریف بیشتر به چشم می‌آمد. اما درست همین نکته مثبت نقش شریف در بازی دیگری از محمدزاده یعنی «دل سگ»، نوشته و کارگردانی محمد یعقوبی باعث کسالت و آزار مخاطب می‌شد. او در «دل سگ» نقش موجودی را بازی می‌کرد که با جراحی یک پزشک تبدیل به انسان می‌شود؛ انسانی که در یک دگردیسی کامل از یک نقطه به همان نقطه اول بازمی‌گشت؛ نقشی که با وجود پیچیدگی‌هایی که در نوشته محمد یعقوبی وجود داشت، در بازی محمدزاده افت‌وخیز چندانی نداشت و تبدیل به موجودی بسیار عصبی و غیرقابل‌تحمل حتی برای ساعتی می‌شد. آنچه این نقش و بازی را که اتفاقا انتخاب درستی هم برای نوید محمدزاده به لحاظ شیوه بازیگری بود، ماندگار كرد، حضور او در نقش موفق دیگری بود که در مدیوم دیگری یعنی سینما آن را ارائه داده بود.
در حقیقت در این بازی ردپایی از بازی او در فیلم «عصبانی نیستم» را می‌شد دید و در نقطه روبه‌رو مهم‌ترین ویژگی محمدزاده یعنی تبدیل نقش به خودش می‌توانست و می‌تواند باعث درجازدن او در نقطه‌ای باشد که دقیقا نقطه اوج او است؛ ویژگی‌ای که بعد از بازی خوب او در فیلم «ابد و یک روز» نیز می‌تواند به‌عنوان نقطه‌ضعف در کارهای بعدی‌اش خودش را نشان دهد و به‌جای پیشرفت و حرکت او به سمت ستاره‌شدن، باعث درگیرشدنش در کلیشه‌های تکراری شود؛ اتفاقی که بازیگر جوان و باهوشی مثل نوید محمدزاده را در آینده به مسیر برعکس ستاره‌شدن خواهد برد و حتما چیزی نیست که او دوست داشته باشد.

نوید محمدزاده بازیگری جسور است؛ جسارتی که مانند لباس‌پوشیدنش به او قدرت انتخاب نقش‌های متفاوت را می‌دهد. او بازیگری متفاوت است؛ تفاوتی که می‌توان از طیف ژانرهایی که در سینما و تئاتر به او پیشنهاد می‌شود نتیجه گرفت. نوید محمدزاده بازیگر توانایی است. این را کارگردان‌هایی که با او کار و داورانی که او را به‌عنوان بهترین بازیگر مرد سال ۹۴ انتخاب کردند تأیید می‌کنند. او بازیگری است که پیش از اینکه مقابل دوربین ۳۵ میلی‌متری ظاهر شود، امتحانش را روی صحنه تئاتر پس داده است؛ معیاری که در نوشته پیش‌رو نیز بیشتر به آن تکیه خواهیم کرد و براساس آن است که می‌توانیم بگوییم که او برای رسیدن به معیار بازیگری کامل و شش‌دانگ هنوز راه زیادی در پیش دارد. بازی‌های او در تئاتر نشان داده که او هنوز راه زیادی برای آموختن دارد و به‌خاطر اینکه بازی متفاوتش در فیلم «ابد و یک روز» سیمرغ بلورین را روی شانه‌هایش نشاند، نباید به نقاط مثبت کارهایش پرداخت. این موضوعی نیست که او به‌عنوان بازیگر جوانی که هنوز فرصت انتخاب نقش‌های متفاوت را داشته باشد بخواهد. عصیانگری ذاتی بازی نوید محمدزاده حد وسط ندارد. شما می‌توانید با دیدن یک اجرا، از او متنفر شوید یا خوشتان بیاید. این اتفاق در نمایش‌هایی که تاکنون بازی کرده بیشتر به چشم می‌آید. یعنی همان‌قدری که می‌توانید بازی او در نقش شریف در «شکلک» یا «مرد یسوعی» ستوان اینشمور را دوست داشته باشید، می‌توانید از بازی در نقش بازرس پلیس در «مرد بالشی» یا آن موجود عجیب‌وغریب در دل سگ اعصابتان خرد شود. نوید محمدزاده بازیگری است که خود را در اختیار نقش نمی‌‌گذارد و این نقش است که در اختیار اوست و آن چیزی می‌شود که خودش است. مهم‌ترین دلیل برای اینکه از بازی او خوشتان می‌آید یا نه، همین شیوه منحصربه‌فرد بازیگری است که بیشتر در تئاتر خود را نشان می‌دهد تا سینما.
عصیانگری‌ای که در وجود او هست به نقش اجازه نمی‌دهد تا او را مانند موم شبیه خودش دربیاورد. این بازیگر جوان در کارنامه کاری خود به‌خصوص در تئاتر حضور در کارهای کارگردانان متفاوتی را دارد. اما در همه این نقش‌ها به‌راحتی می‌توان خود او را همان‌گونه که در خارج از چارچوب نقش زندگی می‌کند دید؛ تکنیکی که در بعضی از نقش‌ها آن‌قدر خوب جا می‌افتد که نمی‌توان فرض کرد که دیگری بتواند شبیه آن را بازی کند. نمونه شاخص چنین نقشی در کارنامه نوید محمدزاده بی‌تردید حضورش در نمایش «شکلک» با متنی از نغمه ثمینی و کارگردانی کیومرث مرادی در کنار بازیگرانی چون پانته‌آ بهرام، ستاره پسیانی و امیر جعفری است. اگر به‌عنوان یک مخاطب تئاتر هر دو اجرای این نمایش که به فاصله هفت، هشت‌سال روی صحنه رفته است را دیده باشید، حتما بیشترین نمره را به نوید محمدزاده می‌دهید که نقش «شریف» را برخلاف آنچه در نمایش‌نامه بوده بازی می‌کند. شریف براساس نمایش‌نامه و البته اجرائی که چندین‌سال قبل به صحنه رفت، دانشجوی جوان و آرامی از خانواده مذهبی و کمی جدی است که در هیاهوی روزهای شلوغی شهر به‌همراه نامزد- یا هر نسبت دیگر- وارد خانه‌ای قدیمی می‌شود و گرفتار یک زن و مردی می‌شود که در صورت ظاهر از دوران کودتای 28مرداد به روزگار ما آمده‌اند.
اما بازی نوید محمدزاده هویت و روان‌شناسی تازه‌ای به شریف داد؛ هویتی که از جوان خجالتی و جدی حاشیه‌‌ای تبدیل به شخصیت مستقلی شده بود که مخاطب را درگیر بازی خود می‌کرد. بازی‌های کلامی به‌خصوص تکه‌هایی که خودش به آن افزوده بود و بده‌بستان‌های میان او و دیگر بازیگران به‌خصوص شخصیت «عالیه» که بازی درخشان پانته‌آ بهرام آن را به‌یادماندنی کرد، در جاانداختن این شخصیت تازه برای شریف بیشتر به چشم می‌آمد. اما درست همین نکته مثبت نقش شریف در بازی دیگری از محمدزاده یعنی «دل سگ»، نوشته و کارگردانی محمد یعقوبی باعث کسالت و آزار مخاطب می‌شد. او در «دل سگ» نقش موجودی را بازی می‌کرد که با جراحی یک پزشک تبدیل به انسان می‌شود؛ انسانی که در یک دگردیسی کامل از یک نقطه به همان نقطه اول بازمی‌گشت؛ نقشی که با وجود پیچیدگی‌هایی که در نوشته محمد یعقوبی وجود داشت، در بازی محمدزاده افت‌وخیز چندانی نداشت و تبدیل به موجودی بسیار عصبی و غیرقابل‌تحمل حتی برای ساعتی می‌شد. آنچه این نقش و بازی را که اتفاقا انتخاب درستی هم برای نوید محمدزاده به لحاظ شیوه بازیگری بود، ماندگار كرد، حضور او در نقش موفق دیگری بود که در مدیوم دیگری یعنی سینما آن را ارائه داده بود.
در حقیقت در این بازی ردپایی از بازی او در فیلم «عصبانی نیستم» را می‌شد دید و در نقطه روبه‌رو مهم‌ترین ویژگی محمدزاده یعنی تبدیل نقش به خودش می‌توانست و می‌تواند باعث درجازدن او در نقطه‌ای باشد که دقیقا نقطه اوج او است؛ ویژگی‌ای که بعد از بازی خوب او در فیلم «ابد و یک روز» نیز می‌تواند به‌عنوان نقطه‌ضعف در کارهای بعدی‌اش خودش را نشان دهد و به‌جای پیشرفت و حرکت او به سمت ستاره‌شدن، باعث درگیرشدنش در کلیشه‌های تکراری شود؛ اتفاقی که بازیگر جوان و باهوشی مثل نوید محمدزاده را در آینده به مسیر برعکس ستاره‌شدن خواهد برد و حتما چیزی نیست که او دوست داشته باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.