روايت شبنم مقدمی از همبازیاش در فیلم «ابد و یک روز»
ریشه «نوید» محکم است
نوید، مثل برادر کوچکتر من میماند. هرچقدر هم که بخواهم از ویژگیها و خصوصیات اخلاقیاش بگویم تعریف از خود میشود. اما بدونشک او کولهباری از تجربیات تئاتری است. همین نکته او را از سایر بازیگران همنسلش که تجربه بازی در تئاتر ندارند متمایز میکند. اساسا بازیگر بهواسطه سالها کارکردن در تئاتر در طول اجرا و تمرین رنجی میکشد که این رنج درعوض به او تجربهای هدیه میدهد که در طول سالیان کار بازیگری، چه مقابل دوربین و چه روی صحنه از این تجربه بهره خواهد برد. نوید از آن دست بازیگرانی است که از این تجربیاتی که دارد بهدرستی و هوشمندانه استفاده میکند. شاید اینجا صحبتهایم بهگونهای باشد که انگار پز بچههای تئاتر را میدهم. اشکال ندارد.
چون باید باافتخار از این نکات صحبت کرد. از آنجایی که ریشه نوید در تئاتر محکم است، باعث میشود که جلو دوربین بدرخشد. نوید پشت صحنه هم بچه منضبطی است. اصولا بچههای تئاتر نظم خاصی دارند. به این دلیل که نزدیک به ششماه سر یک ساعت مقرر برای تمرین و بعد اجرا سر کار حاضر میشوند.
به همین دلیل این نظم و انضباط را هر کجا که بروند با خود بههمراه میبرند. گرچه خصوصیات رفتاری به ذات آدمی هم برمیگردد. اما نوید پشت صحنه بسیار خوشاخلاق و حرفهای عمل میکند. اگر واقعیت را بخواهید، تئاتر، بازیگر را تربیت میکند، بهگونهای که نوید در برخورد با بازیگران مقابل دوربین حسابشده عمل میکند که اگر اینگونه نبود، بازیگران در فیلم «ابد و یک روز» به بازی هم دقت نمیکردند و درنهایت بازیها و ارتباط قوی میان شخصیتها شکل نمیگرفت. نوید اصولا با بازیگران بدهبستان خوبی دارد. نکته دیگر اینکه با خودش ایده بههمراه دارد و پیشنهادات خوبی میدهد. نوید را از سالیان دور میشناسم. اما تنها با او در فیلم «ابد و یک روز» بازی داشتم. آیندهاش را درخشان میبینم و به او امیدوارم. آنقدر استراتژی و برنامهریزی برای بازی و چگونگی رفتارش دارد که نکتهای به نظرم نمیرسد که بخواهم به او گوشزد و یادآوری کنم. نوید، چه روی صحنه تئاتر و چه مقابل دوربین کارش را درست پیش میبرد. به غیر از لحظات خوب بازیاش در فیلم «ابد و یک روز» و جایزهای که برای این بازی دریافت کرد، خود گواه تواناییهایش است. دو نمایش از او دیدم که
نمیتوانم از آنها بگذرم. تئاتر «زمستان 66» به کارگردانی محمد یعقوبی و نمایش «آخرین نامه» به کارگردانی مهرداد کوروشنیا. بازی نوید بسیار شیرین، جذاب و نزدیک به کمدی بود. آرزوی موفقیت برای این بازیگر جوان دارم.
امیدوارم راهش را در کمال صحت و سلامت ادامه بدهد و سرش را بالا بگیرد و همچنان باعث افتخار همه ما شود.
نوید، مثل برادر کوچکتر من میماند. هرچقدر هم که بخواهم از ویژگیها و خصوصیات اخلاقیاش بگویم تعریف از خود میشود. اما بدونشک او کولهباری از تجربیات تئاتری است. همین نکته او را از سایر بازیگران همنسلش که تجربه بازی در تئاتر ندارند متمایز میکند. اساسا بازیگر بهواسطه سالها کارکردن در تئاتر در طول اجرا و تمرین رنجی میکشد که این رنج درعوض به او تجربهای هدیه میدهد که در طول سالیان کار بازیگری، چه مقابل دوربین و چه روی صحنه از این تجربه بهره خواهد برد. نوید از آن دست بازیگرانی است که از این تجربیاتی که دارد بهدرستی و هوشمندانه استفاده میکند. شاید اینجا صحبتهایم بهگونهای باشد که انگار پز بچههای تئاتر را میدهم. اشکال ندارد.
چون باید باافتخار از این نکات صحبت کرد. از آنجایی که ریشه نوید در تئاتر محکم است، باعث میشود که جلو دوربین بدرخشد. نوید پشت صحنه هم بچه منضبطی است. اصولا بچههای تئاتر نظم خاصی دارند. به این دلیل که نزدیک به ششماه سر یک ساعت مقرر برای تمرین و بعد اجرا سر کار حاضر میشوند.
به همین دلیل این نظم و انضباط را هر کجا که بروند با خود بههمراه میبرند. گرچه خصوصیات رفتاری به ذات آدمی هم برمیگردد. اما نوید پشت صحنه بسیار خوشاخلاق و حرفهای عمل میکند. اگر واقعیت را بخواهید، تئاتر، بازیگر را تربیت میکند، بهگونهای که نوید در برخورد با بازیگران مقابل دوربین حسابشده عمل میکند که اگر اینگونه نبود، بازیگران در فیلم «ابد و یک روز» به بازی هم دقت نمیکردند و درنهایت بازیها و ارتباط قوی میان شخصیتها شکل نمیگرفت. نوید اصولا با بازیگران بدهبستان خوبی دارد. نکته دیگر اینکه با خودش ایده بههمراه دارد و پیشنهادات خوبی میدهد. نوید را از سالیان دور میشناسم. اما تنها با او در فیلم «ابد و یک روز» بازی داشتم. آیندهاش را درخشان میبینم و به او امیدوارم. آنقدر استراتژی و برنامهریزی برای بازی و چگونگی رفتارش دارد که نکتهای به نظرم نمیرسد که بخواهم به او گوشزد و یادآوری کنم. نوید، چه روی صحنه تئاتر و چه مقابل دوربین کارش را درست پیش میبرد. به غیر از لحظات خوب بازیاش در فیلم «ابد و یک روز» و جایزهای که برای این بازی دریافت کرد، خود گواه تواناییهایش است. دو نمایش از او دیدم که
نمیتوانم از آنها بگذرم. تئاتر «زمستان 66» به کارگردانی محمد یعقوبی و نمایش «آخرین نامه» به کارگردانی مهرداد کوروشنیا. بازی نوید بسیار شیرین، جذاب و نزدیک به کمدی بود. آرزوی موفقیت برای این بازیگر جوان دارم.
امیدوارم راهش را در کمال صحت و سلامت ادامه بدهد و سرش را بالا بگیرد و همچنان باعث افتخار همه ما شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.