|

روايت آیدا پناهنده از محمدزاده در فیلم «ناهید»

بازیگری از جنس پشتکار و تلاش

درست یا غلط، انگار همیشه رسم بر این است که کارگردان باید انرژی و انگیزه را در همکارانش ایجاد کند. او باید تنها کسی باشد که تمام تلاشش معطوف به مجاب‌کردن همراهانش باشد؛ هرروز و هرلحظه، توضیح بدهد و حرف بزند و تکرار مکررات کند. کم پیش آمده در این سال‌ها، که دوستی یا همکاری، بی‌نیازِ حرف‌های من، خودش، پیش برود؛ که فیلم را، فیلم خودش بداند؛ که خودش بخواهد سرنخ‌ها را کشف کند؛ که تجربه ساخت فیلم برای او، تبدیل به تجربه‌ای برای کشف و آفرینش باشد. نمی‌گویم نبوده‌اند؛ اما می‌گویم که کم بوده‌اند و انگشت‌شمار. «نوید محمدزاده» در همان تنها همکاری مشترکمان، در فیلم «ناهید»، جزء این اندک‌شماران بود. آمد که «بسازد» و «کشف کند». از اقلیم و فرهنگ دیگری بود و باید به خوی و خصلت مردمانی درمی‌آمد یک‌سره متفاوت. اولین‌بار بود که چنین تجربه‌ای می‌کرد و خوب به یاد می‌آورم که از اضطراب، شب‌ها نمی‌خوابید و در روزهایی که سر صحنه نبود، کارش پرسه‌زدن در لنگرگاه‌ها و قهوه‌خانه‌ها و هم‌نشینی با ماهیگیران بندر انزلی بود. با تمام شور و اشتیاقش برای تجربه‌ای متفاوت آمده بود. حضورش در صحنه فیلم‌برداری، حضوری گرم و مؤثر بود؛ بی‌نیاز از انگیزه‌دادن و تکرار مکررات. اولین روز که دیدمش، با آن گریم سنگین و لنزهای آبی، «نوید محمدزاده» دیگر نبود؛ «احمد» شده بود و تا روز آخر هم «احمد» ماند. حتی در وقت‌های استراحت و گپ‌های خودمانی هم، لهجه گیلکی‌اش را فراموش نمی‌کرد. پسر پرشروشور کُردزبان، خودش را فراموش کرده بود و من از انرژی و اشتیاقش، انگیزه می‌گرفتم. وقتی باید عصبانی می‌شد، واقعا عصبانی بود. در صحنه کتک‌کاری، واقعا کتک خورد. در صحنه‌های عاشقانه، واقعا صدایش در غم ازدست‌دادن زن دلخواهش می‌لرزید، طوری که یک‌بار منشی صحنه که در کنارم نشسته بود، زد زیر گریه و هق‌هقش، گوش‌هایم را پر کرد. «نوید محمدزاده» از آن انگشت‌شماران است در روزهای پرسروصدای این روزها، که سینما و تئاتر را عاشقانه دوست دارد و هر فیلم و نمایش تازه، برایش چالشی است برای تجربه‌ای نو و متفاوت. هنوز راه درازی دارد و صدها شخصیت متفاوت را می‌تواند جان ببخشد. امیدوارم که سینمای ما، امثال «نوید»ها را به‌درستی کشف کند و پروبال بدهد. نویدی به آنهایی که همیشه با بدگمانی می‌گویند سینما، دنبال «چشم‌رنگی»‌هاست. «نوید محمدزاده» را سال‌هاست می‌شناسم. تبار شهرستانی دارد و بدون پارتی و یار و یاور، فقط با تکیه بر انگیزه و کار بی‌وقفه و شبانه‌روزی، به جایگاه امروزی‌اش رسیده. او می‌تواند نمونه خوبی از پشتکار و تلاش برای آنهایی باشد که فکر می‌کنند درهای سینما فقط روی بچه‌خوشگل‌ها، باز می‌شود. حتی اگر در مواردی هم چنین باشد، فراموش نکنیم که درهای سینما فقط برای آنها که پشتکار و عشق را جزء شخصیت هنری‌شان می‌کنند، همیشه گشوده خواهد ماند.

درست یا غلط، انگار همیشه رسم بر این است که کارگردان باید انرژی و انگیزه را در همکارانش ایجاد کند. او باید تنها کسی باشد که تمام تلاشش معطوف به مجاب‌کردن همراهانش باشد؛ هرروز و هرلحظه، توضیح بدهد و حرف بزند و تکرار مکررات کند. کم پیش آمده در این سال‌ها، که دوستی یا همکاری، بی‌نیازِ حرف‌های من، خودش، پیش برود؛ که فیلم را، فیلم خودش بداند؛ که خودش بخواهد سرنخ‌ها را کشف کند؛ که تجربه ساخت فیلم برای او، تبدیل به تجربه‌ای برای کشف و آفرینش باشد. نمی‌گویم نبوده‌اند؛ اما می‌گویم که کم بوده‌اند و انگشت‌شمار. «نوید محمدزاده» در همان تنها همکاری مشترکمان، در فیلم «ناهید»، جزء این اندک‌شماران بود. آمد که «بسازد» و «کشف کند». از اقلیم و فرهنگ دیگری بود و باید به خوی و خصلت مردمانی درمی‌آمد یک‌سره متفاوت. اولین‌بار بود که چنین تجربه‌ای می‌کرد و خوب به یاد می‌آورم که از اضطراب، شب‌ها نمی‌خوابید و در روزهایی که سر صحنه نبود، کارش پرسه‌زدن در لنگرگاه‌ها و قهوه‌خانه‌ها و هم‌نشینی با ماهیگیران بندر انزلی بود. با تمام شور و اشتیاقش برای تجربه‌ای متفاوت آمده بود. حضورش در صحنه فیلم‌برداری، حضوری گرم و مؤثر بود؛ بی‌نیاز از انگیزه‌دادن و تکرار مکررات. اولین روز که دیدمش، با آن گریم سنگین و لنزهای آبی، «نوید محمدزاده» دیگر نبود؛ «احمد» شده بود و تا روز آخر هم «احمد» ماند. حتی در وقت‌های استراحت و گپ‌های خودمانی هم، لهجه گیلکی‌اش را فراموش نمی‌کرد. پسر پرشروشور کُردزبان، خودش را فراموش کرده بود و من از انرژی و اشتیاقش، انگیزه می‌گرفتم. وقتی باید عصبانی می‌شد، واقعا عصبانی بود. در صحنه کتک‌کاری، واقعا کتک خورد. در صحنه‌های عاشقانه، واقعا صدایش در غم ازدست‌دادن زن دلخواهش می‌لرزید، طوری که یک‌بار منشی صحنه که در کنارم نشسته بود، زد زیر گریه و هق‌هقش، گوش‌هایم را پر کرد. «نوید محمدزاده» از آن انگشت‌شماران است در روزهای پرسروصدای این روزها، که سینما و تئاتر را عاشقانه دوست دارد و هر فیلم و نمایش تازه، برایش چالشی است برای تجربه‌ای نو و متفاوت. هنوز راه درازی دارد و صدها شخصیت متفاوت را می‌تواند جان ببخشد. امیدوارم که سینمای ما، امثال «نوید»ها را به‌درستی کشف کند و پروبال بدهد. نویدی به آنهایی که همیشه با بدگمانی می‌گویند سینما، دنبال «چشم‌رنگی»‌هاست. «نوید محمدزاده» را سال‌هاست می‌شناسم. تبار شهرستانی دارد و بدون پارتی و یار و یاور، فقط با تکیه بر انگیزه و کار بی‌وقفه و شبانه‌روزی، به جایگاه امروزی‌اش رسیده. او می‌تواند نمونه خوبی از پشتکار و تلاش برای آنهایی باشد که فکر می‌کنند درهای سینما فقط روی بچه‌خوشگل‌ها، باز می‌شود. حتی اگر در مواردی هم چنین باشد، فراموش نکنیم که درهای سینما فقط برای آنها که پشتکار و عشق را جزء شخصیت هنری‌شان می‌کنند، همیشه گشوده خواهد ماند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.