|

لکه رویِ روزنامه

مهرداد حجتی

انبوهی روزنامه روی میز است که «دست‌چپی» از راه می‌رسد. به محض نشستن روی صندلی رو به «دست‌راستی» می‌گوید: «چه شده؟ دمقی؟»«دست‌راستی» آهی می‌کشد و می‌گوید: «بالاخره کار خودشان را کردند و جایزه دادند».دست‌چپی: «می‌خواستی جایزه ندهند؟»دست‌راستی: «مگر نشنیدی بهروز افخمی چه گفته؟»دست‌چپی: «چه گفته؟»دست راستی: «گفته «کن» جشنواره دگرباش‌هاست».دست‌چپی: «این را فقط ایشان فهمیده؟ این همه سال، این همه آدم که به آن جشنواره رفته‌اند نفهمیده‌اند؟ حالا یکهو ایشان فهمیده‌اند؟»دست‌راستی: «فهمیده‌اند دیگر».دست‌چپی: «با این حساب باید گفت تا حالا هرکس به آن جشنواره رفته یک عیب و ایرادی داشته؟»دست‌راستی: «ممکن است خودش نداشته باشد. اما آنجا دارد».دست‌چپی: «شما که همان حرف را می‌زنی».دست‌راستی: «من می‌گویم نباید از چنین جشنواره‌ای جایزه گرفت. وقتی بگیری یعنی تأییدشان کرده‌ای».دست‌چپی: «یعنی شما قبول کرده‌اید آنجا چنین جشنواره‌ای است؟»دست‌راستی: «افخمی گفته».دست‌چپی: «مگر حرف افخمی سَنَد است؟»دست‌راستی: «لابد هست».دست‌چپی: «اگر هست پس همه هنرمندانی که در آن جشنواره شرکت می‌کنند به نحوی دگر باش‌اند؟»دست‌راستی: «من نمی‌گویم».دست‌چپی: «اما منظورت که هست؟»دست‌راستی: «هر برداشتی می‌خواهی بکن».دست‌چپی: «دقت کرده‌ای حرف‌زدنت مثل گرایشت نیست؟!»دست‌راستی: «راست؟»دست‌چپی: «خوب است که فهمیدی!»دست‌راستی: «این نظر شماست».دست‌چپی: «نظر شما این‌طور نیست؟»دست‌راستی: «نظر من همان نظر بهروز افخمی است».دست‌چپی: «چه نظری؟»«اینکه جریان روشنفکری ما وازده و جشنواره زده است و سینمای روشنفکری هم نه خطری دارد، نه خاصیتی. نه به درد کسی می‌خورد و نه سانسورکردن آن به زحمتش می‌ارزد. خلاصه این وضعیت ماست. وضعیت کسانی که واداده‌اند».دست‌چپی: «اینها حرف‌های شماست؟»دست‌راستی: «حرف‌های افخمی است».دست‌چپی: «لابد با این حرف‌ها می‌خواهی بگویی «اصغرفرهادی» واداده است؟»دست‌راستی: «اگر سینمایش روشنفکری باشد».دست‌چپی: «به چه سینمایی می‌گویی روشنفکری؟»دست‌راستی: «سینمایی که جشنواره‌پسند باشد و غربی‌ها از آن خوش‌شان بیاید».دست‌چپی: «فیلم «بچه‌های آسمان» چه؟ روشنفکری بود؟»دست‌راستی: «نه. اتفاقا فیلمی ارزشی بود».دست‌چپی: «اما همین فیلم به«اسکار» رفت و کاندیدای جایزه هم شد. آن فیلم چه می‌شود؟»دست‌راستی سکوت می‌کند. فنجان قهوه‌اش را با تردید برمی‌دارد که به دهان ببرد. بعد انگار چیزی به خاطرش آمده منصرف می‌شود. فنجان را روی میز می‌گذارد و می‌گوید: ««بچه‌های آسمان» را دولت اصلاحات به «اسکار» فرستاد».دست‌چپی: «کار بدی کرد؟»دست‌راستی: «مسئولیتش با آنهاست».دست‌چپی: «گفتم که...».دست‌راستی: «راست نیستم؟»دست‌چپی: «دیگر لازم نیست من بگویم».دست‌راستی: «دلگیر نمی‌شوم. بگویید. هرچه می‌خواهید بگویید. این از عصبانیت شماست».دست‌چپی: «اما کسی که عصبانی است شمایید نه من؟»دست‌راستی: «من چرا باید عصبانی باشم؟»دست‌چپی: «به‌خاطر جایزه‌دادن به فیلم «اصغر فرهادی»دست‌راستی: «عصبانی نیستم اما ناراحتم».دست‌چپی: «ناراحتی هم دارد، لابد».دست‌راستی: «دست می‌اندازید؟»دست‌چپی: «مرد حسابی فیلم‌سازمان جایزه نگیرد که مبادا شما ناراحت شوید؟»دست‌راستی: «کارشان خوب نبود».دست‌چپی: «کدام کار؟ اینکه فیلم ساخته‌اند؟ یا اینکه در جشنواره شرکت کرده‌اند؟»دست‌راستی: «افخمی می‌گوید از اولش اینها به قصد جشنواره فیلم می‌سازند. می‌گوید هدفشان ژست روشنفکری و فرش قرمز است».دست‌چپی: «می‌خواهید نسازند؟»دست‌راستی: «برای جشنواره نسازند».دست‌چپی: «لابد انتظار داری آنها هم بگویند چشم نمی‌سازیم!»خنده‌اش گرفته است. گارسون را صدا می‌کند و«اسپرسو» سفارش می‌دهد. بعد ادامه می‌دهد: «و اگر به حرف شما اعتنا نکنند چه؟»دست‌راستی: «افخمی گفته در برنامه «هفت» سعی می‌کند تا جایی که امکان دارد آنها را دست بیندازد و نقطه ضعف‌شان را مطرح ‌کند».دست‌چپی: «این‌طور می‌خواهد سینما را متحول کند؟ با دست‌انداختن؟»دست‌راستی: «توی همین روزنامه گفته. خودت بخوان».و با کف دست روی روزنامه‌ای که روی همه روزنامه‌ها گذاشته می‌کوبد. به شکلی که توجه همه مشتریان کافه به او جلب می‌شود. دست‌چپی می‌گوید: «پس خودتان به «اصغرفرهادی» بگویید چه بسازد تا دیگر اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها از فیلم‌های او خوششان نیاید و او را به جشنواره‌هایشان دعوت نکنند. این‌طوری خیال‌تان راحت می‌شود و دیگر این‌قدر هم دلواپس نمی‌شوید».دست‌راستی: «دلواپسی هم دارد این کارها».دست‌چپی: «خوب شد دلیل دلواپسی شما را هم فهمیدیم. چیز دیگری شما را دلواپس نمی‌کند؟»دست‌راستی: «مثلا چه؟»دست‌چپی: «مثلا خبری از یک فساد اقتصادی بزرگ؟»دست‌راستی با خشم برمی‌خیزد و روزنامه‌اش را لوله می‌کند و روی میز می‌کوبد. فنجان قهوه‌اش واژگون می‌شود و همه روزنامه‌ها را لکه می‌کند. دست‌چپی به آرامی نهیب می‌زند: «اگر بتوانید خودتان را کنترل کنید دیگر این‌طور نمی‌شود که بزنید همه روزنامه را هم خراب کنید. آخر این چه رفتاری است؟!»

انبوهی روزنامه روی میز است که «دست‌چپی» از راه می‌رسد. به محض نشستن روی صندلی رو به «دست‌راستی» می‌گوید: «چه شده؟ دمقی؟»«دست‌راستی» آهی می‌کشد و می‌گوید: «بالاخره کار خودشان را کردند و جایزه دادند».دست‌چپی: «می‌خواستی جایزه ندهند؟»دست‌راستی: «مگر نشنیدی بهروز افخمی چه گفته؟»دست‌چپی: «چه گفته؟»دست راستی: «گفته «کن» جشنواره دگرباش‌هاست».دست‌چپی: «این را فقط ایشان فهمیده؟ این همه سال، این همه آدم که به آن جشنواره رفته‌اند نفهمیده‌اند؟ حالا یکهو ایشان فهمیده‌اند؟»دست‌راستی: «فهمیده‌اند دیگر».دست‌چپی: «با این حساب باید گفت تا حالا هرکس به آن جشنواره رفته یک عیب و ایرادی داشته؟»دست‌راستی: «ممکن است خودش نداشته باشد. اما آنجا دارد».دست‌چپی: «شما که همان حرف را می‌زنی».دست‌راستی: «من می‌گویم نباید از چنین جشنواره‌ای جایزه گرفت. وقتی بگیری یعنی تأییدشان کرده‌ای».دست‌چپی: «یعنی شما قبول کرده‌اید آنجا چنین جشنواره‌ای است؟»دست‌راستی: «افخمی گفته».دست‌چپی: «مگر حرف افخمی سَنَد است؟»دست‌راستی: «لابد هست».دست‌چپی: «اگر هست پس همه هنرمندانی که در آن جشنواره شرکت می‌کنند به نحوی دگر باش‌اند؟»دست‌راستی: «من نمی‌گویم».دست‌چپی: «اما منظورت که هست؟»دست‌راستی: «هر برداشتی می‌خواهی بکن».دست‌چپی: «دقت کرده‌ای حرف‌زدنت مثل گرایشت نیست؟!»دست‌راستی: «راست؟»دست‌چپی: «خوب است که فهمیدی!»دست‌راستی: «این نظر شماست».دست‌چپی: «نظر شما این‌طور نیست؟»دست‌راستی: «نظر من همان نظر بهروز افخمی است».دست‌چپی: «چه نظری؟»«اینکه جریان روشنفکری ما وازده و جشنواره زده است و سینمای روشنفکری هم نه خطری دارد، نه خاصیتی. نه به درد کسی می‌خورد و نه سانسورکردن آن به زحمتش می‌ارزد. خلاصه این وضعیت ماست. وضعیت کسانی که واداده‌اند».دست‌چپی: «اینها حرف‌های شماست؟»دست‌راستی: «حرف‌های افخمی است».دست‌چپی: «لابد با این حرف‌ها می‌خواهی بگویی «اصغرفرهادی» واداده است؟»دست‌راستی: «اگر سینمایش روشنفکری باشد».دست‌چپی: «به چه سینمایی می‌گویی روشنفکری؟»دست‌راستی: «سینمایی که جشنواره‌پسند باشد و غربی‌ها از آن خوش‌شان بیاید».دست‌چپی: «فیلم «بچه‌های آسمان» چه؟ روشنفکری بود؟»دست‌راستی: «نه. اتفاقا فیلمی ارزشی بود».دست‌چپی: «اما همین فیلم به«اسکار» رفت و کاندیدای جایزه هم شد. آن فیلم چه می‌شود؟»دست‌راستی سکوت می‌کند. فنجان قهوه‌اش را با تردید برمی‌دارد که به دهان ببرد. بعد انگار چیزی به خاطرش آمده منصرف می‌شود. فنجان را روی میز می‌گذارد و می‌گوید: ««بچه‌های آسمان» را دولت اصلاحات به «اسکار» فرستاد».دست‌چپی: «کار بدی کرد؟»دست‌راستی: «مسئولیتش با آنهاست».دست‌چپی: «گفتم که...».دست‌راستی: «راست نیستم؟»دست‌چپی: «دیگر لازم نیست من بگویم».دست‌راستی: «دلگیر نمی‌شوم. بگویید. هرچه می‌خواهید بگویید. این از عصبانیت شماست».دست‌چپی: «اما کسی که عصبانی است شمایید نه من؟»دست‌راستی: «من چرا باید عصبانی باشم؟»دست‌چپی: «به‌خاطر جایزه‌دادن به فیلم «اصغر فرهادی»دست‌راستی: «عصبانی نیستم اما ناراحتم».دست‌چپی: «ناراحتی هم دارد، لابد».دست‌راستی: «دست می‌اندازید؟»دست‌چپی: «مرد حسابی فیلم‌سازمان جایزه نگیرد که مبادا شما ناراحت شوید؟»دست‌راستی: «کارشان خوب نبود».دست‌چپی: «کدام کار؟ اینکه فیلم ساخته‌اند؟ یا اینکه در جشنواره شرکت کرده‌اند؟»دست‌راستی: «افخمی می‌گوید از اولش اینها به قصد جشنواره فیلم می‌سازند. می‌گوید هدفشان ژست روشنفکری و فرش قرمز است».دست‌چپی: «می‌خواهید نسازند؟»دست‌راستی: «برای جشنواره نسازند».دست‌چپی: «لابد انتظار داری آنها هم بگویند چشم نمی‌سازیم!»خنده‌اش گرفته است. گارسون را صدا می‌کند و«اسپرسو» سفارش می‌دهد. بعد ادامه می‌دهد: «و اگر به حرف شما اعتنا نکنند چه؟»دست‌راستی: «افخمی گفته در برنامه «هفت» سعی می‌کند تا جایی که امکان دارد آنها را دست بیندازد و نقطه ضعف‌شان را مطرح ‌کند».دست‌چپی: «این‌طور می‌خواهد سینما را متحول کند؟ با دست‌انداختن؟»دست‌راستی: «توی همین روزنامه گفته. خودت بخوان».و با کف دست روی روزنامه‌ای که روی همه روزنامه‌ها گذاشته می‌کوبد. به شکلی که توجه همه مشتریان کافه به او جلب می‌شود. دست‌چپی می‌گوید: «پس خودتان به «اصغرفرهادی» بگویید چه بسازد تا دیگر اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها از فیلم‌های او خوششان نیاید و او را به جشنواره‌هایشان دعوت نکنند. این‌طوری خیال‌تان راحت می‌شود و دیگر این‌قدر هم دلواپس نمی‌شوید».دست‌راستی: «دلواپسی هم دارد این کارها».دست‌چپی: «خوب شد دلیل دلواپسی شما را هم فهمیدیم. چیز دیگری شما را دلواپس نمی‌کند؟»دست‌راستی: «مثلا چه؟»دست‌چپی: «مثلا خبری از یک فساد اقتصادی بزرگ؟»دست‌راستی با خشم برمی‌خیزد و روزنامه‌اش را لوله می‌کند و روی میز می‌کوبد. فنجان قهوه‌اش واژگون می‌شود و همه روزنامه‌ها را لکه می‌کند. دست‌چپی به آرامی نهیب می‌زند: «اگر بتوانید خودتان را کنترل کنید دیگر این‌طور نمی‌شود که بزنید همه روزنامه را هم خراب کنید. آخر این چه رفتاری است؟!»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.