|

بازیگران و کارگردان «آدم‌های خوب» در کنفرانس مطبوعاتی جشنواره کن

راسل کرو: اصلا نمی‌دانم متد استانیسلاوسکی چیست

گرگ کیلدی

راسل کرو و رایان گاسلینگ، هر دو آرام و خوش‌مشرب، روز یکشنبه (26 اردیبهشت) در جشنواره بین‌المللی فیلم کن با مطبوعاتی‌ها به گفت‌وگو نشستند تا درباره تازه‌ترین فیلم‌شان «آدم‌های خوب» (The Nice Guys) صحبت کنند و شوخی‌ها و دست‌انداختن‌های آنها در این جلسه به ابراز تحسین آن دو نسبت به یکدیگر و به کارگردان فیلم، شین بلک انجامید. گاسلینگ درباره بلک گفت: «خود او یک ژانر است». درهمان‌حال، کرو درباره رویکرد این نویسنده و کارگردان چنین اظهارنظر کرد: «چیزی که روی کاغذ آمده، یک نقشه است، اما لزوما نقشه همه چیزهایی نیست که او می‌خواهد. شین مایل و مشتاق است که به ما اجازه دهد خودمان کشف کنیم». بلک نیز در این جلسه درباره دو ستاره فیلمش گفت: «برای این فیلم دو تا کمدین فیزیکی داشتم. از نظر من بهترین نوع کمدی این نیست که چیزهایی را نشان بدهد اما وانمود کند که اصلا آگاه نیست، بلکه مانند شعبده‌بازی است که در گوشه خیابان مشغول است و خوب می‌داند که اگر کارش را درست و چالاک انجام ندهد، مردم به طرفش گوجه‌فرنگی پرتاب می‌کنند. بنابراین گفتم بزن بریم به سراغ شوخی‌های مربوط به دستشویی‌رفتن و حالا که می‌رویم، هرچه شوخی گل‌درشت‌تر باشد، بهتر. رایان مخصوصا مایل بود مدام خود را از این طرف به آن طرف پرت کند».
در «آدم‌های خوب» که اولین افتتاحیه با فرش قرمز آن یکشنبه‌شب در بخش خارج از مسابقه جشنواره کن برگزار شد، کرو و گاسلینگ نقش دو همکار وصله ناجور را بازی می‌کنند که درگیر پرونده ظاهرا خودکشی یکی از افراد شاغل در حرفه سرگرمی در لس‌آنجلس دهه 1970 و در تلاش برای حل مسائل مرموز مربوط به آن هستند. این دو بازیگر در کنفرانس مطبوعاتی جشنواره کن با جوئل سیلور، تهیه‌کننده فیلم، مت بومر ایفاگر نقش منفی فیلم و بازیگر تازه‌وارد استرالیایی، انگوری رایس که نقش دختر شخصیت گاسلینگ را بازی می‌کند، همراه شده‌اند.
فیلم‌نامه را بلک و آنتونی باگاروزی نوشته‌اند و فیلم را بلک کارگردانی کرده که یکی از پرطرفدارترین فیلم‌نامه‌نویسان دهه 1980 و اوایل دهه 1990 بود و فیلم‌نامه‌هایی مانند «اسلحه مرگبار»، «آخرین قهرمان اکشن» و «کیس‌کیس، بنگ‌بنگ» را نوشت (و آخری را کارگردانی هم کرد). بلک توضیح داد که در اوایل دوران حرفه‌ای خود در سال 1982 از «شیفت شب» ران هاوارد الهام گرفت. گرچه این فیلم به‌عنوان یک اثر کمدی پرفروش شد، او گفت که از «ارتباط با روح و دلچسبی‌ای که در آن بود» شگفت‌زده شده و «من فکر کردم، وای، چه چیزی جالب‌تر از اینکه در عین خنده‌داربودن در واقع بتوانید یک داستان ارگانیک بگویید». بلک در مورد «آدم‌های خوب» گفت در ابتدا «یک تریلر پررمزوراز قوی بود، ولی بعد از آن اجازه دادم که این آدم‌ها داستان را درب‌و‌داغان و تکه‌پاره کنند و واقعا خنده‌دار باشند».
فیلم‌ساز در ادامه گفت که داستان فیلم در دهه 1970 می‌گذرد، چراکه «لس‌آنجلس در دهه 1970 هنوز هم مقصد رؤیاپردازان بود، اما واقعا رؤیایی گذران و لغزنده بود. زرق و برقی که مردم در تبلیغ می‌دیدند، تبدیل شد به این تمثیل ملکه ژنده‌پوش دیوانه و آلزایمر‌گرفته. آن تابلوی بزرگ «هالیوود» داشت فرو می‌ریخت. جو آن‌قدر بد شده بود که به کودکان هشدار می‌دادند داخل خانه بازی کنند، چون نمی‌شد آن بیرون بازی کرد». وقتی یکی از خبرنگاران پرسید که کدام‌یک از آن دو در گروه نقش بتمن را ایفا می‌کرد، گاسلینگ جواب داد: «من بتمن هستم و [اشاره به کرو] او رابین است». اما کرو وسط حرف او پرید و گفت: «یک نفر این اواخر از من همین را پرسید که رایان کدام شخصیت ابرقهرمان بود و من کدام بودم. من هم گفتم که خودم فتمن (Fatman: مرد چاقالو) بودم و این هم روبان (تلویحا به معنی نی‌قلیون)!» خبرنگار دیگری می‌خواست بداند که آیا کرو با استفاده از متد استانیسلاوسکی خود را برای این نقش آماده کرده است، اما کرو به‌سرعت این مفهوم را نقش‌برآب کرد و گفت: «من از متد راسل کرو استفاده کردم. مرد حسابی، من هرگز به مدرسه تئاتر نرفته‌ام. من هرگز در مدرسه بازیگری نبوده‌ام. تنها موقعی که من تحصیلات رسمی داشتم، وقتی بود که تصمیم گرفتم برای حدود سه هفته متون کلاسیک را مطالعه کنم. اما من از وقتی شش‌ساله بودم، بازی می‌کردم. آدم به‌مرور زمان کارکشته می‌شود و می‌فهمد چطور به قلب شخصیتی برود که برای آن آماده می‌شود. من اصلا نمی‌دانم متد استانیسلاوسکی چه می‌تواند باشد. هیچ نظری در این مورد ندارم. جدی می‌گویم، اگر می‌خواهید بازیگر شوید، خودتان تمرین کنید تا یاد بگیرید».
منبع: هالیوود ریپورتر

راسل کرو و رایان گاسلینگ، هر دو آرام و خوش‌مشرب، روز یکشنبه (26 اردیبهشت) در جشنواره بین‌المللی فیلم کن با مطبوعاتی‌ها به گفت‌وگو نشستند تا درباره تازه‌ترین فیلم‌شان «آدم‌های خوب» (The Nice Guys) صحبت کنند و شوخی‌ها و دست‌انداختن‌های آنها در این جلسه به ابراز تحسین آن دو نسبت به یکدیگر و به کارگردان فیلم، شین بلک انجامید. گاسلینگ درباره بلک گفت: «خود او یک ژانر است». درهمان‌حال، کرو درباره رویکرد این نویسنده و کارگردان چنین اظهارنظر کرد: «چیزی که روی کاغذ آمده، یک نقشه است، اما لزوما نقشه همه چیزهایی نیست که او می‌خواهد. شین مایل و مشتاق است که به ما اجازه دهد خودمان کشف کنیم». بلک نیز در این جلسه درباره دو ستاره فیلمش گفت: «برای این فیلم دو تا کمدین فیزیکی داشتم. از نظر من بهترین نوع کمدی این نیست که چیزهایی را نشان بدهد اما وانمود کند که اصلا آگاه نیست، بلکه مانند شعبده‌بازی است که در گوشه خیابان مشغول است و خوب می‌داند که اگر کارش را درست و چالاک انجام ندهد، مردم به طرفش گوجه‌فرنگی پرتاب می‌کنند. بنابراین گفتم بزن بریم به سراغ شوخی‌های مربوط به دستشویی‌رفتن و حالا که می‌رویم، هرچه شوخی گل‌درشت‌تر باشد، بهتر. رایان مخصوصا مایل بود مدام خود را از این طرف به آن طرف پرت کند».
در «آدم‌های خوب» که اولین افتتاحیه با فرش قرمز آن یکشنبه‌شب در بخش خارج از مسابقه جشنواره کن برگزار شد، کرو و گاسلینگ نقش دو همکار وصله ناجور را بازی می‌کنند که درگیر پرونده ظاهرا خودکشی یکی از افراد شاغل در حرفه سرگرمی در لس‌آنجلس دهه 1970 و در تلاش برای حل مسائل مرموز مربوط به آن هستند. این دو بازیگر در کنفرانس مطبوعاتی جشنواره کن با جوئل سیلور، تهیه‌کننده فیلم، مت بومر ایفاگر نقش منفی فیلم و بازیگر تازه‌وارد استرالیایی، انگوری رایس که نقش دختر شخصیت گاسلینگ را بازی می‌کند، همراه شده‌اند.
فیلم‌نامه را بلک و آنتونی باگاروزی نوشته‌اند و فیلم را بلک کارگردانی کرده که یکی از پرطرفدارترین فیلم‌نامه‌نویسان دهه 1980 و اوایل دهه 1990 بود و فیلم‌نامه‌هایی مانند «اسلحه مرگبار»، «آخرین قهرمان اکشن» و «کیس‌کیس، بنگ‌بنگ» را نوشت (و آخری را کارگردانی هم کرد). بلک توضیح داد که در اوایل دوران حرفه‌ای خود در سال 1982 از «شیفت شب» ران هاوارد الهام گرفت. گرچه این فیلم به‌عنوان یک اثر کمدی پرفروش شد، او گفت که از «ارتباط با روح و دلچسبی‌ای که در آن بود» شگفت‌زده شده و «من فکر کردم، وای، چه چیزی جالب‌تر از اینکه در عین خنده‌داربودن در واقع بتوانید یک داستان ارگانیک بگویید». بلک در مورد «آدم‌های خوب» گفت در ابتدا «یک تریلر پررمزوراز قوی بود، ولی بعد از آن اجازه دادم که این آدم‌ها داستان را درب‌و‌داغان و تکه‌پاره کنند و واقعا خنده‌دار باشند».
فیلم‌ساز در ادامه گفت که داستان فیلم در دهه 1970 می‌گذرد، چراکه «لس‌آنجلس در دهه 1970 هنوز هم مقصد رؤیاپردازان بود، اما واقعا رؤیایی گذران و لغزنده بود. زرق و برقی که مردم در تبلیغ می‌دیدند، تبدیل شد به این تمثیل ملکه ژنده‌پوش دیوانه و آلزایمر‌گرفته. آن تابلوی بزرگ «هالیوود» داشت فرو می‌ریخت. جو آن‌قدر بد شده بود که به کودکان هشدار می‌دادند داخل خانه بازی کنند، چون نمی‌شد آن بیرون بازی کرد». وقتی یکی از خبرنگاران پرسید که کدام‌یک از آن دو در گروه نقش بتمن را ایفا می‌کرد، گاسلینگ جواب داد: «من بتمن هستم و [اشاره به کرو] او رابین است». اما کرو وسط حرف او پرید و گفت: «یک نفر این اواخر از من همین را پرسید که رایان کدام شخصیت ابرقهرمان بود و من کدام بودم. من هم گفتم که خودم فتمن (Fatman: مرد چاقالو) بودم و این هم روبان (تلویحا به معنی نی‌قلیون)!» خبرنگار دیگری می‌خواست بداند که آیا کرو با استفاده از متد استانیسلاوسکی خود را برای این نقش آماده کرده است، اما کرو به‌سرعت این مفهوم را نقش‌برآب کرد و گفت: «من از متد راسل کرو استفاده کردم. مرد حسابی، من هرگز به مدرسه تئاتر نرفته‌ام. من هرگز در مدرسه بازیگری نبوده‌ام. تنها موقعی که من تحصیلات رسمی داشتم، وقتی بود که تصمیم گرفتم برای حدود سه هفته متون کلاسیک را مطالعه کنم. اما من از وقتی شش‌ساله بودم، بازی می‌کردم. آدم به‌مرور زمان کارکشته می‌شود و می‌فهمد چطور به قلب شخصیتی برود که برای آن آماده می‌شود. من اصلا نمی‌دانم متد استانیسلاوسکی چه می‌تواند باشد. هیچ نظری در این مورد ندارم. جدی می‌گویم، اگر می‌خواهید بازیگر شوید، خودتان تمرین کنید تا یاد بگیرید».
منبع: هالیوود ریپورتر

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.