|

چقاشی‌های کاوه

احمد طالبی‌نژاد

نقش خانم لی‌لی گلستان و گالری معروفش در معرفی و شناساندن هنرمندان جوان یا ناشناس، بر اهالی هنرهای تجسمی پوشیده نیست. در راستای همین تلاش مستمر، روز جمعه بیست و چهارم اردیبهشت، نمایشگاه چقاشی‌های کاوه یاری، با حضور گروهی از دوستداران هنرهای تجسمی در این گالری گشایش یافت. مجموعه‌ای از تابلوهای فلزی (عمدتا مس) که یاری خود نام «چقاشی» بر آنها نهاده است، یعنی تصاویر و نقش و نگارهایی که با ضربه چکش و به مدد قطعات فلز و ضربه چکش خلق شده‌اند. نقاش یا بهتر بگوییم مجسمه‌ساز کوشیده است با استفاده از قطعات کوچک فلز، تصاویری سه‌بعدی خلق کند که ترکیبی خوشایند دارند و مخاطب را با خود درگیر می‌کنند. چهره‌های گوناگون و سرشار از مفهوم، نقش عمده‌ای در این مجموعه دارند و شیوه و میزان خلاقیت هنرمند تا حدی است که به قول هوشنگ گلمکانی در بروشور نمایشگاه، غافلگیرکننده‌اند. تقریبا اغلب کسانی که در روز گشایش به دیدار این آثار آمده بودند، بر سر همین نکته (غافلگیرکننده‌بودن) اتفاق نظر داشتند؛ چه آنان که کاوه یاری را می‌شناختند و چه مشتریان دائمی گالری گلستان. شاید از نظر ما که کاوه را می‌شناسیم- او برادر عباس یاری مدیر اجرائی ماهنامه فیلم است- این غافلگیری، نمود بیشتری داشت. چون اصلا فکرش را نمی‌کردیم مرد آرام و مؤدبی که سال‌ها همکار برادرش در امور اجرائی بود، از چنین خلاقیتی برخوردار باشد. نظم، تقارن، ظرافت و درمجموع، سلیقه هنرمندانه‌ای که در پس این آثار دیده می‌شود، به گنجی نهفته می‌ماند که به طور ناگهانی از گنجینه‌ای پنهان کشف شده باشد. البته می‌دانیم دست‌کم در ایران، این شیوه مسبوق‌به‌سابقه است و مبدعش ژازه طباطبایی، نیم قرن پیش، چنین سبک و سیاقی را در آفرینش هنری ابداع کرد. هرچند آثار او بیشتر در حوزه تندیس‌سازی قرار می‌گیرد. اما کاوه کوشیده است مرز بین تندیس و نقاشی را بردارد و از تلفیق این دو هنر، شکل تازه‌ای از خلاقیت هنری را ارائه دهد؛ آثاری که هم می‌توانند بر دیوار آویخته شوند و هم در طاقچه قرار گیرند.

نقش خانم لی‌لی گلستان و گالری معروفش در معرفی و شناساندن هنرمندان جوان یا ناشناس، بر اهالی هنرهای تجسمی پوشیده نیست. در راستای همین تلاش مستمر، روز جمعه بیست و چهارم اردیبهشت، نمایشگاه چقاشی‌های کاوه یاری، با حضور گروهی از دوستداران هنرهای تجسمی در این گالری گشایش یافت. مجموعه‌ای از تابلوهای فلزی (عمدتا مس) که یاری خود نام «چقاشی» بر آنها نهاده است، یعنی تصاویر و نقش و نگارهایی که با ضربه چکش و به مدد قطعات فلز و ضربه چکش خلق شده‌اند. نقاش یا بهتر بگوییم مجسمه‌ساز کوشیده است با استفاده از قطعات کوچک فلز، تصاویری سه‌بعدی خلق کند که ترکیبی خوشایند دارند و مخاطب را با خود درگیر می‌کنند. چهره‌های گوناگون و سرشار از مفهوم، نقش عمده‌ای در این مجموعه دارند و شیوه و میزان خلاقیت هنرمند تا حدی است که به قول هوشنگ گلمکانی در بروشور نمایشگاه، غافلگیرکننده‌اند. تقریبا اغلب کسانی که در روز گشایش به دیدار این آثار آمده بودند، بر سر همین نکته (غافلگیرکننده‌بودن) اتفاق نظر داشتند؛ چه آنان که کاوه یاری را می‌شناختند و چه مشتریان دائمی گالری گلستان. شاید از نظر ما که کاوه را می‌شناسیم- او برادر عباس یاری مدیر اجرائی ماهنامه فیلم است- این غافلگیری، نمود بیشتری داشت. چون اصلا فکرش را نمی‌کردیم مرد آرام و مؤدبی که سال‌ها همکار برادرش در امور اجرائی بود، از چنین خلاقیتی برخوردار باشد. نظم، تقارن، ظرافت و درمجموع، سلیقه هنرمندانه‌ای که در پس این آثار دیده می‌شود، به گنجی نهفته می‌ماند که به طور ناگهانی از گنجینه‌ای پنهان کشف شده باشد. البته می‌دانیم دست‌کم در ایران، این شیوه مسبوق‌به‌سابقه است و مبدعش ژازه طباطبایی، نیم قرن پیش، چنین سبک و سیاقی را در آفرینش هنری ابداع کرد. هرچند آثار او بیشتر در حوزه تندیس‌سازی قرار می‌گیرد. اما کاوه کوشیده است مرز بین تندیس و نقاشی را بردارد و از تلفیق این دو هنر، شکل تازه‌ای از خلاقیت هنری را ارائه دهد؛ آثاری که هم می‌توانند بر دیوار آویخته شوند و هم در طاقچه قرار گیرند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.