|

روسیه و آمریکا

تماشاگر فجایع سوریه

روسیه و ایالات متحده آمریکا همچنان از یک‌سو زمان آتش‌بس را در سوریه تمدید می‌کنند و از سوی دیگر نقض آن را از سوی طرف‌های درگیر نادیده می‌گیرند. در این میان وقتی فاجعه‌ای رخ دهد، آن دو درحالی‌که تا پیش از آن با خونسردی تمام تماشاگر ماجرا بودند، از اروپایی‌ها پیشی گرفته و ضمن محکوم‌کردن عاملان فاجعه، خواستار تثبیت آتش‌بس و توسعه دامنه آن می‌شوند. معمولا در نقض آتش‌بس نیز «جبهه النصره» مقصر شناخته می‌شود؛ طرفی که مسکو از آن برای درهم‌آمیختن مخالفان میانه‌رو با تروریست‌ها استفاده می‌کند.
به‌این‌ترتیب دو دولت بزرگ آمریکا و روسیه هرازچندگاهی بیانیه‌های مشترکی برای تقویت آتش‌بس و به‌راه‌انداختن دور تازه‌ای از مذاکرات صادر می‌کنند. درعین‌حال هرکدام به اشکال گوناگون به طرف‌های درگیر در بحران سوریه سلاح و مهمات جدید می‌رسانند که یکی از آخرین موارد آن ارسال موشک‌های «تاو» برای مخالفان سوری بود که توانستند ضربه‌ای سخت را بر نیروهای نظام و متحدانش در حومه «حلب» و «حماه» وارد کنند. مسکو نیز هرگاه نظام سوریه در تنگنا قرار می‌گیرد، ساز مذاکرات و پیشبرد روند سیاسی را کوک می‌کند.
هنوز نحوه توافق پنهان آمریکا و روسیه در مورد سوریه روشن نیست و خاکستری‌رنگ است. گاه آن دو بر متحدانشان فشار می‌آورند تا به‌دنبال راه‌حل سیاسی باشند و درهمان‌حال به آنها اجازه می‌دهند تا در صحنه عمل درگیری‌ها را تشدید کنند. البته مسکو در این رابطه نسبت به آمریکا موفق‌تر بوده است. فراموش نکنیم که موضع مسکو در این‌باره تحت‌تأثیر دو عامل جوهری است:
نخست: خشم روسیه از استمرار فشارهای آمریکا بر این کشور به‌همراه اتحادیه اروپا و از طریق توسعه ناتو در شرق که به مرزهای روسیه نزدیک شده است. آخرین مورد از این تهدیدها استقرار سامانه جدید موشکی آمریکا در رومانی بود که کرملین آن را «تهدیدی برای امنیت روسیه» توصیف کرد. اما آمریکایی‌ها گفتند این برای حمایت از امنیت کشورهای اروپایی در برابر موشک‌های بالستیک ایران است.
دوم: ایران است که همچنان درصدد تقویت نقش منطقه‌ای خود بوده و نقش از تثبیت «بشار اسد»، رئیس‌جمهوری سوریه، در قدرت صحبت می‌کند. این در حالی است که آمریکا بدون توجه به چنین نقشی، از کشورهای حوزه خلیج‌فارس می‌خواهد «نفوذشان را در منطقه با ایران تقسیم کنند». درواقع آمریکا هیچ تلاشی برای جلوگیری از توسعه نفوذ ایران در کشورهای منطقه از جمله یمن، سوریه و لبنان نمی‌کند. ایران درحال‌حاضر، هم به لحاظ سیاسی در کنفرانس ژنو شرکت داده می‌شود و هم به لحاظ نظامی در میدان عمل نیروهای خود را به حمایت از استقرار نظام اسد گسیل می‌کند. دولت «حسن روحانی»، رئیس‌جمهوری ایران، نیز به‌همراه اصولگرایان از رشادت‌های سردار «قاسم سلیمانی» دفاع می‌کند و خواستار تداوم حضور سپاه پاسداران در تحولات منطقه است.
آمریکا در این میان می‌کوشد نقشی دوگانه را بازی کند. به این معنا که از یک طرف از کشورهای عربی می‌خواهد خواسته‌های تهران را در نظر داشته باشند و از طرف دیگر اینکه منافع کشورهای عرب در حمایت از مخالفان باید در مذاکرات در نظر گرفته شود. آمریکا نسبت به ایران نیز موضعی دوگانه دارد؛ از یک طرف خواستار تداوم تحریم‌ها علیه ایران است و از طرف دیگر به بانک‌های اروپایی می‌گوید در صورت تعامل با ایران تحریم نخواهند شد. نتیجه این خاکستری‌بودن موضع روسیه و آمریکا در تحولات سوریه و بازی دوگانه آنها تابه‌حال استمرار جنگ در این کشور بوده است؛ جنگی که بزرگ‌ترین قربانیانش ملت سوریه هستند و بس!
منبع: الحیات

روسیه و ایالات متحده آمریکا همچنان از یک‌سو زمان آتش‌بس را در سوریه تمدید می‌کنند و از سوی دیگر نقض آن را از سوی طرف‌های درگیر نادیده می‌گیرند. در این میان وقتی فاجعه‌ای رخ دهد، آن دو درحالی‌که تا پیش از آن با خونسردی تمام تماشاگر ماجرا بودند، از اروپایی‌ها پیشی گرفته و ضمن محکوم‌کردن عاملان فاجعه، خواستار تثبیت آتش‌بس و توسعه دامنه آن می‌شوند. معمولا در نقض آتش‌بس نیز «جبهه النصره» مقصر شناخته می‌شود؛ طرفی که مسکو از آن برای درهم‌آمیختن مخالفان میانه‌رو با تروریست‌ها استفاده می‌کند.
به‌این‌ترتیب دو دولت بزرگ آمریکا و روسیه هرازچندگاهی بیانیه‌های مشترکی برای تقویت آتش‌بس و به‌راه‌انداختن دور تازه‌ای از مذاکرات صادر می‌کنند. درعین‌حال هرکدام به اشکال گوناگون به طرف‌های درگیر در بحران سوریه سلاح و مهمات جدید می‌رسانند که یکی از آخرین موارد آن ارسال موشک‌های «تاو» برای مخالفان سوری بود که توانستند ضربه‌ای سخت را بر نیروهای نظام و متحدانش در حومه «حلب» و «حماه» وارد کنند. مسکو نیز هرگاه نظام سوریه در تنگنا قرار می‌گیرد، ساز مذاکرات و پیشبرد روند سیاسی را کوک می‌کند.
هنوز نحوه توافق پنهان آمریکا و روسیه در مورد سوریه روشن نیست و خاکستری‌رنگ است. گاه آن دو بر متحدانشان فشار می‌آورند تا به‌دنبال راه‌حل سیاسی باشند و درهمان‌حال به آنها اجازه می‌دهند تا در صحنه عمل درگیری‌ها را تشدید کنند. البته مسکو در این رابطه نسبت به آمریکا موفق‌تر بوده است. فراموش نکنیم که موضع مسکو در این‌باره تحت‌تأثیر دو عامل جوهری است:
نخست: خشم روسیه از استمرار فشارهای آمریکا بر این کشور به‌همراه اتحادیه اروپا و از طریق توسعه ناتو در شرق که به مرزهای روسیه نزدیک شده است. آخرین مورد از این تهدیدها استقرار سامانه جدید موشکی آمریکا در رومانی بود که کرملین آن را «تهدیدی برای امنیت روسیه» توصیف کرد. اما آمریکایی‌ها گفتند این برای حمایت از امنیت کشورهای اروپایی در برابر موشک‌های بالستیک ایران است.
دوم: ایران است که همچنان درصدد تقویت نقش منطقه‌ای خود بوده و نقش از تثبیت «بشار اسد»، رئیس‌جمهوری سوریه، در قدرت صحبت می‌کند. این در حالی است که آمریکا بدون توجه به چنین نقشی، از کشورهای حوزه خلیج‌فارس می‌خواهد «نفوذشان را در منطقه با ایران تقسیم کنند». درواقع آمریکا هیچ تلاشی برای جلوگیری از توسعه نفوذ ایران در کشورهای منطقه از جمله یمن، سوریه و لبنان نمی‌کند. ایران درحال‌حاضر، هم به لحاظ سیاسی در کنفرانس ژنو شرکت داده می‌شود و هم به لحاظ نظامی در میدان عمل نیروهای خود را به حمایت از استقرار نظام اسد گسیل می‌کند. دولت «حسن روحانی»، رئیس‌جمهوری ایران، نیز به‌همراه اصولگرایان از رشادت‌های سردار «قاسم سلیمانی» دفاع می‌کند و خواستار تداوم حضور سپاه پاسداران در تحولات منطقه است.
آمریکا در این میان می‌کوشد نقشی دوگانه را بازی کند. به این معنا که از یک طرف از کشورهای عربی می‌خواهد خواسته‌های تهران را در نظر داشته باشند و از طرف دیگر اینکه منافع کشورهای عرب در حمایت از مخالفان باید در مذاکرات در نظر گرفته شود. آمریکا نسبت به ایران نیز موضعی دوگانه دارد؛ از یک طرف خواستار تداوم تحریم‌ها علیه ایران است و از طرف دیگر به بانک‌های اروپایی می‌گوید در صورت تعامل با ایران تحریم نخواهند شد. نتیجه این خاکستری‌بودن موضع روسیه و آمریکا در تحولات سوریه و بازی دوگانه آنها تابه‌حال استمرار جنگ در این کشور بوده است؛ جنگی که بزرگ‌ترین قربانیانش ملت سوریه هستند و بس!
منبع: الحیات

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.