|

عشقی که از دل برمی‌آید

پری صابری

خلق اثر هنری مثل یک صاعقه است؛ صاعقه‌ای که ناگهان در دل آسمان روشن می‌شود و شما هیچ چاره‌ای جز تماشای آن ندارید. مثل عشق است؛ عشق دو دلداده که هیچ قانونی را نمی‌توان برای آن تعریف کرد؛ حتی نمی‌توان تعیین کرد چه کسی و کجا جرقه این عشق را زده است. فرهنگ عامه و زندگی روزمره مردم پر است از لحظاتی که می‌تواند صدایی را در وجدان شما ایجاد کند که پی آن صدا را بگیرید و به آفرینش برسید؛ از‌این‌رو اعیاد و جشن‌های مذهبی همیشه برای من محترم بوده‌اند. همیشه برای آنها ارج و ارزش قائل بوده و هستم. وقتی شما مردمی را می‌بینید که برای نیمه شعبان، خیابان‌ها را، پیاده‌روها را، سردر مغازه‌هایشان را آذین بسته‌اند، جز اینکه به احترام آنها کلاه از سر بردارید، چه می‌توانید بکنید. به احترام آنهایی که نه به خاطر خوشامد این یا آن که برای دلشان و اعتقادشان این جشن و سرور را برپا کرده‌اند. زبان جز به تحسین این مردم که با گرامیداشت این اعیاد از دل و جانشان باعث سربلندی کشور هستند، نمی‌چرخد و من معتقدم همین جشن‌ها، همین نیمه‌ شعبان‌ها، همین آذین‌بندی‌ها و حتی روزهای عزاداری می‌تواند آثاری را تولید کند که‌ هزار سال دیگر به چشم و گوش خواننده و شنونده آن دلنشین باشد؛ چراکه از دل برخاسته‌اند. فردوسی، حافظ و مولانا چرا به جان و دل برای مردم ما عزیز هستند؟ چون دستمایه آنها چیزی نیست جز زندگی خود مردم. در زندگی مردم روزهایی مثل همین نیمه شعبان است که نام جشن را بر آن گذاشته‌اند و چونان رویدادی ملی همه در برگزاری آن شرکت می‌کنند. روزهایی که هر سال تکرار می‌شود و سنت‌هایی را می‌سازد که برای پاسداشت آن لازم نیست کسی به مردم سفارش کند و به آنها بگوید چگونه آن را برگزار کنید؛ مثل تمام اعیاد دیگری که از دل مردم است، عید نیمه شعبان نیز یادآور خاطره‌های خوش است و شادی.

خلق اثر هنری مثل یک صاعقه است؛ صاعقه‌ای که ناگهان در دل آسمان روشن می‌شود و شما هیچ چاره‌ای جز تماشای آن ندارید. مثل عشق است؛ عشق دو دلداده که هیچ قانونی را نمی‌توان برای آن تعریف کرد؛ حتی نمی‌توان تعیین کرد چه کسی و کجا جرقه این عشق را زده است. فرهنگ عامه و زندگی روزمره مردم پر است از لحظاتی که می‌تواند صدایی را در وجدان شما ایجاد کند که پی آن صدا را بگیرید و به آفرینش برسید؛ از‌این‌رو اعیاد و جشن‌های مذهبی همیشه برای من محترم بوده‌اند. همیشه برای آنها ارج و ارزش قائل بوده و هستم. وقتی شما مردمی را می‌بینید که برای نیمه شعبان، خیابان‌ها را، پیاده‌روها را، سردر مغازه‌هایشان را آذین بسته‌اند، جز اینکه به احترام آنها کلاه از سر بردارید، چه می‌توانید بکنید. به احترام آنهایی که نه به خاطر خوشامد این یا آن که برای دلشان و اعتقادشان این جشن و سرور را برپا کرده‌اند. زبان جز به تحسین این مردم که با گرامیداشت این اعیاد از دل و جانشان باعث سربلندی کشور هستند، نمی‌چرخد و من معتقدم همین جشن‌ها، همین نیمه‌ شعبان‌ها، همین آذین‌بندی‌ها و حتی روزهای عزاداری می‌تواند آثاری را تولید کند که‌ هزار سال دیگر به چشم و گوش خواننده و شنونده آن دلنشین باشد؛ چراکه از دل برخاسته‌اند. فردوسی، حافظ و مولانا چرا به جان و دل برای مردم ما عزیز هستند؟ چون دستمایه آنها چیزی نیست جز زندگی خود مردم. در زندگی مردم روزهایی مثل همین نیمه شعبان است که نام جشن را بر آن گذاشته‌اند و چونان رویدادی ملی همه در برگزاری آن شرکت می‌کنند. روزهایی که هر سال تکرار می‌شود و سنت‌هایی را می‌سازد که برای پاسداشت آن لازم نیست کسی به مردم سفارش کند و به آنها بگوید چگونه آن را برگزار کنید؛ مثل تمام اعیاد دیگری که از دل مردم است، عید نیمه شعبان نیز یادآور خاطره‌های خوش است و شادی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.