روزهای پایانی «کن» فرا رسید
... و دوباره «فرهادی»
امیر گنجوی، خبرنگار «شرق»، «کن»: به روزهای پایانی جشنواره «کن» نزدیک میشویم؛ روزهای خاص و سرنوشتساز سینمای ایران. ساختههای نمایندگان مختلف سینمای ایران در بخشهای نوعی نگاه، سینهفونداسیون و بخش مسابقه اصلی در حال نمایش است. اولین فیلمی که از ایران به نمایش درآمد «وارونگی» بهزادی در بخش نوعی نگاه بود. وارونگی داستان دختری مصمم و بااراده است که به مخالفت با فشارهای وارده از خانواده خود میپردازد و تصمیم میگیرد استقلال شخصی خود را حفظ کند. با وجود آنکه کاراکتر اصلی فیلم یک زن است، ولی به قول کارگردان این فیلم، درباره هر جنسیتی میتواند باشد و داستانی فقط مختص زنان نیست. فیلم فوق در سالن «دبوسی» و در سالنی تقریبا پر از تماشاگر پخش شد. تیری فرمو، دبیر جشنواره، با بیان این نکته که سینمای ایران از شکل سنتی خود فاصله گرفته و نسل جدیدی از سینماگران ایرانی شکل گرفتهاند، کار بهزادی را معرفی کرد. خود بهزادی هم در ابتدای فیلم ضمن اشاره به مستقلبودن «وارونگی»، از تماشاگران خواست به سختیهای کار او در تولید فیلم توجه داشته باشند. بعد از اکران، عوامل فیلم در سالن حاضر شدند و با توجه به کفزدنهای انتهای فیلم میشد
حدس زد از فیلم خوششان آمده. در روزهاي اخير سه فیلم از ایران در بخشهای سینهفونداسیون و همچنین فیلمهای کوتاه روی پرده رفت؛ هر چند با توجه به اینکه بعضی از این فیلمهای کوتاه را سینماگران ایرانی در مدارس سینمایی خارج ایران ساختهاند، بهعنوان نمایندگان ایرانی در وبسایت جشنواره معرفی نشدهاند. همچنین شب گذشته فیلم «فروشنده» اصغر فرهادی ساعت هفت در سالن دبوسی پخش خواهد شد.
داردنها، بدون خلاقیت
برادران داردن با فیلم آخر خود «دختر ناشناس» به جشنواره کن آمدند. دختر ناشناس ماجرای پزشکی است که بر اثر احساس گناه تصمیم میگیرد از ماجرای قتل دختری که به دفتر او آمده بود و او در را برایش باز نکرده، پرده بگشاید. فضای فیلم شباهت زیادی به کارهای قبلی داردنها دارد و تقریبا اکثر بخشهای آن قابل پیشبینی است. میتوان گفت سینمای داردنها به صورت ژانری مشخص در سینما در آمده و دیگر خلاقیت و نوآوری کارهای قبلی خود را ندارد. تنها نکته بامزه فیلم را میتوان استفادهکردن داردنها از یک پزشک بهجای کارآگاه برای کشف ماجرای قتل فیلم دانست که فیلم را متفاوت از فیلمهای پلیسی این ژانر کرده. هرچند به نظر پارهای از منتقدان ایرانی حاضر در کن، این استفادهکردن سبب شده داستان فیلم باورنکردنی شود و نفهمیم چرا یک پزشک اینچنین مصمم به دنبال کشف حقیقت است!
پسرک جسور چه میگوید؟
ژاویه دولان، پسرک جسور سینمای معاصر، با فیلم «تا آخر دنیا» که گرفتهشده از تئاتری معروف است، در کن امسال شرکت کرده. پرویز جاهد معتقد است فیلم فوقتجربیترین کار کن امسال است. درواقع دولان محتوا را تا حد زیادی در این فیلم قربانی فرم کرده. بخش اکثر فیلم از طرق کلوزآپ روایت میشود و دوربین کارگردان در بخشهای زیادی به کاراکترها بسیار نزدیک است. بازیهای فیلم حالت تئاترگونه و اغراقآمیز پیدا کرده و بیننده مدام با دریایی از صدا و تصاویر روبهروست. این تکنیک خاص موجب میشود گاه تفکرکردن درباره فیلم و داستان آن را مشکل کند. دوربین همواره از چهرهای به چهره دیگر میپرد و کنار آن در بخشهایی با تلفیق فیلم با مونتاژهای امتیویگونه و با ریتم تند روبهروییم. عوامل فوق سبب شده در این کار جاهطلبی زیادی دیده شود و میتوان گفت درنهایت خود دولان و کارش قربانی این جاهطلبی زیاد شده! با همه این حرفها، دولان با این کار بازهم ثابت کرد جوان فوقالعاده بااستعدادی است و باید منتظر کارهای بسیار خوب از او در آینده سینما بود.
باز هوکردن
فقط ژاویه دولان نبود که با تصاویر سینمایی خود، ما را در کن شوکزده کرد. شوک اصلی کن را شب گذشته «نیکلاس ویندینگ رفن» با فیلم «نیون دمون» وارد کرد. فیلم، نگاه کاملا زمینی و غیرقدسیگونه به زیبایی انسانی دارد و زیبایی را ارزشی میبیند که انسانها برای به دستآوردن آن با هم میجنگند و وارد رقابتهای مرگبار میشوند. نگاه کاملا زمینی کارگردان به زیبایی، مورد استقبال بخشی از تماشاگران قرار نگرفت و بعد از فیلم اوسایاس این دومین فیلمی بود که با هوکردنهای مداوم روبهرو شد. دلیل بخشی از هوکردنها را میتوان به آوانگاردبودن فیلم هم نسبت داد که در بخشهایی کارهای سوررئال کارگردانهایی مانند دیوید لینچ و دیوید کراننبرگ را به یاد میآورد.
شاهماهی جشنواره
شاهماهی روزهای پایانی را فیلم «فارغالتحصیل» کریستین مونجو میتوان دانست. لقب شاهماهی برازنده این فیلم است؛ از آنجا که تم اصلی جشنواره کن امسال را میتوان ارتباط خانواده و جامعه دانست، درواقع بخش زیادی از فیلمهای فوق از تداخل ارزشهای خانواده و جامعه سخن میگویند و اینکه به چه دلایلی اعضای خانواده مجبور به کارهایی میشوند که در تقابل با خواستههای جامعه اطراف آنهاست. تم فوق که یادآور تراژدی آنتیگونه است در فیلم فارغالتحصیل بهخوبی به نمایش درآمده. فیلم، درباره پدری است که به دنبال یک اتفاق پیشبینینشده مجبور است به دختر خود چیزهایی بیاموزد که با همه پندارهای اخلاقیای که تاکنون به او آموخته، متفاوت است. برای رسیدن به هدف، پدر هر وسیلهاي را جایز میبیند و امیدوار است با تکیه بر وسایل فوق، سببساز سعادت دختر و مهاجرت او به لندن شود.
شب گذشته فیلم اصغر فرهادی برای اولین بار در کن به نمایش در آمد. امیدها به این فیلم زیاد است و با توجه به پختگی فرهادی در تألیف داستانهایی با تم شخصی و خانوادگی، امید است فیلم فرهادی نمایندهای قوی و مؤثر از طرف ایران برای کن باشد.
امیر گنجوی، خبرنگار «شرق»، «کن»: به روزهای پایانی جشنواره «کن» نزدیک میشویم؛ روزهای خاص و سرنوشتساز سینمای ایران. ساختههای نمایندگان مختلف سینمای ایران در بخشهای نوعی نگاه، سینهفونداسیون و بخش مسابقه اصلی در حال نمایش است. اولین فیلمی که از ایران به نمایش درآمد «وارونگی» بهزادی در بخش نوعی نگاه بود. وارونگی داستان دختری مصمم و بااراده است که به مخالفت با فشارهای وارده از خانواده خود میپردازد و تصمیم میگیرد استقلال شخصی خود را حفظ کند. با وجود آنکه کاراکتر اصلی فیلم یک زن است، ولی به قول کارگردان این فیلم، درباره هر جنسیتی میتواند باشد و داستانی فقط مختص زنان نیست. فیلم فوق در سالن «دبوسی» و در سالنی تقریبا پر از تماشاگر پخش شد. تیری فرمو، دبیر جشنواره، با بیان این نکته که سینمای ایران از شکل سنتی خود فاصله گرفته و نسل جدیدی از سینماگران ایرانی شکل گرفتهاند، کار بهزادی را معرفی کرد. خود بهزادی هم در ابتدای فیلم ضمن اشاره به مستقلبودن «وارونگی»، از تماشاگران خواست به سختیهای کار او در تولید فیلم توجه داشته باشند. بعد از اکران، عوامل فیلم در سالن حاضر شدند و با توجه به کفزدنهای انتهای فیلم میشد
حدس زد از فیلم خوششان آمده. در روزهاي اخير سه فیلم از ایران در بخشهای سینهفونداسیون و همچنین فیلمهای کوتاه روی پرده رفت؛ هر چند با توجه به اینکه بعضی از این فیلمهای کوتاه را سینماگران ایرانی در مدارس سینمایی خارج ایران ساختهاند، بهعنوان نمایندگان ایرانی در وبسایت جشنواره معرفی نشدهاند. همچنین شب گذشته فیلم «فروشنده» اصغر فرهادی ساعت هفت در سالن دبوسی پخش خواهد شد.
داردنها، بدون خلاقیت
برادران داردن با فیلم آخر خود «دختر ناشناس» به جشنواره کن آمدند. دختر ناشناس ماجرای پزشکی است که بر اثر احساس گناه تصمیم میگیرد از ماجرای قتل دختری که به دفتر او آمده بود و او در را برایش باز نکرده، پرده بگشاید. فضای فیلم شباهت زیادی به کارهای قبلی داردنها دارد و تقریبا اکثر بخشهای آن قابل پیشبینی است. میتوان گفت سینمای داردنها به صورت ژانری مشخص در سینما در آمده و دیگر خلاقیت و نوآوری کارهای قبلی خود را ندارد. تنها نکته بامزه فیلم را میتوان استفادهکردن داردنها از یک پزشک بهجای کارآگاه برای کشف ماجرای قتل فیلم دانست که فیلم را متفاوت از فیلمهای پلیسی این ژانر کرده. هرچند به نظر پارهای از منتقدان ایرانی حاضر در کن، این استفادهکردن سبب شده داستان فیلم باورنکردنی شود و نفهمیم چرا یک پزشک اینچنین مصمم به دنبال کشف حقیقت است!
پسرک جسور چه میگوید؟
ژاویه دولان، پسرک جسور سینمای معاصر، با فیلم «تا آخر دنیا» که گرفتهشده از تئاتری معروف است، در کن امسال شرکت کرده. پرویز جاهد معتقد است فیلم فوقتجربیترین کار کن امسال است. درواقع دولان محتوا را تا حد زیادی در این فیلم قربانی فرم کرده. بخش اکثر فیلم از طرق کلوزآپ روایت میشود و دوربین کارگردان در بخشهای زیادی به کاراکترها بسیار نزدیک است. بازیهای فیلم حالت تئاترگونه و اغراقآمیز پیدا کرده و بیننده مدام با دریایی از صدا و تصاویر روبهروست. این تکنیک خاص موجب میشود گاه تفکرکردن درباره فیلم و داستان آن را مشکل کند. دوربین همواره از چهرهای به چهره دیگر میپرد و کنار آن در بخشهایی با تلفیق فیلم با مونتاژهای امتیویگونه و با ریتم تند روبهروییم. عوامل فوق سبب شده در این کار جاهطلبی زیادی دیده شود و میتوان گفت درنهایت خود دولان و کارش قربانی این جاهطلبی زیاد شده! با همه این حرفها، دولان با این کار بازهم ثابت کرد جوان فوقالعاده بااستعدادی است و باید منتظر کارهای بسیار خوب از او در آینده سینما بود.
باز هوکردن
فقط ژاویه دولان نبود که با تصاویر سینمایی خود، ما را در کن شوکزده کرد. شوک اصلی کن را شب گذشته «نیکلاس ویندینگ رفن» با فیلم «نیون دمون» وارد کرد. فیلم، نگاه کاملا زمینی و غیرقدسیگونه به زیبایی انسانی دارد و زیبایی را ارزشی میبیند که انسانها برای به دستآوردن آن با هم میجنگند و وارد رقابتهای مرگبار میشوند. نگاه کاملا زمینی کارگردان به زیبایی، مورد استقبال بخشی از تماشاگران قرار نگرفت و بعد از فیلم اوسایاس این دومین فیلمی بود که با هوکردنهای مداوم روبهرو شد. دلیل بخشی از هوکردنها را میتوان به آوانگاردبودن فیلم هم نسبت داد که در بخشهایی کارهای سوررئال کارگردانهایی مانند دیوید لینچ و دیوید کراننبرگ را به یاد میآورد.
شاهماهی جشنواره
شاهماهی روزهای پایانی را فیلم «فارغالتحصیل» کریستین مونجو میتوان دانست. لقب شاهماهی برازنده این فیلم است؛ از آنجا که تم اصلی جشنواره کن امسال را میتوان ارتباط خانواده و جامعه دانست، درواقع بخش زیادی از فیلمهای فوق از تداخل ارزشهای خانواده و جامعه سخن میگویند و اینکه به چه دلایلی اعضای خانواده مجبور به کارهایی میشوند که در تقابل با خواستههای جامعه اطراف آنهاست. تم فوق که یادآور تراژدی آنتیگونه است در فیلم فارغالتحصیل بهخوبی به نمایش درآمده. فیلم، درباره پدری است که به دنبال یک اتفاق پیشبینینشده مجبور است به دختر خود چیزهایی بیاموزد که با همه پندارهای اخلاقیای که تاکنون به او آموخته، متفاوت است. برای رسیدن به هدف، پدر هر وسیلهاي را جایز میبیند و امیدوار است با تکیه بر وسایل فوق، سببساز سعادت دختر و مهاجرت او به لندن شود.
شب گذشته فیلم اصغر فرهادی برای اولین بار در کن به نمایش در آمد. امیدها به این فیلم زیاد است و با توجه به پختگی فرهادی در تألیف داستانهایی با تم شخصی و خانوادگی، امید است فیلم فرهادی نمایندهای قوی و مؤثر از طرف ایران برای کن باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.