عاقبت تصمیمات احمدینژادی در ورزش
سقوط قهرمان آسیا به دسته دوم
هفته آخر لیگ دسته اول در کنار صعود تیم دوستداشتنی نفت آبادان یک اتفاق مهم دیگر را هم رقم زد؛ سقوط قهرمان آسیا به دسته دوم. پاس تیمی که در کارنامهاش قهرمانی آسیا و پنج قهرمانی لیگ ایران دیده میشود، حالا باید فصل آینده در سطح سوم فوتبال ایران فعالیت کند. از نظر فوتبالی این موضوع اصلا اتفاق عجیبی نیست.
سالهاست که ناتینگهام فارست، قهرمان اروپا، در دستههای پایین فوتبال انگیس دستوپا میزند. در همین فصل تیمهای بزرگی مثل اشتوتگارت آلمان و نیوکاسل انگیس سقوط کردند؛ اما تمام این سقوطها فوتبالی بوده است. آنچه سقوط پاس را تأسفبرانگیز میکند، این است که این تیم بزرگ و ریشهدار قربانی تصمیمهای سیاسی خلقالساعه شد. سالها پاس قطب سوم فوتبال ایران بود؛ تیم بدون تماشاگری که به دلیل برخورداری از مکتب و هویتی خاص علاوه بر کسب عناوین مهم در ساخت بازیکنان بزرگ فوتبال ایران تیمی محترم بود. از حسن حبیبیها گرفته تا همین اواخر وحید هاشمیان، جواد نکونام و آرش برهانی. اما در اواسط دهه 80 بود که سناریوی نابودی پاس بزرگ تهران نوشته شد. نسخههای عجیبوغریب دولت احمدینژاد اینبار به سراغ فوتبال آمد. دولت نهم قصد دلربایی از استانها را داشت. از طرفی محمد علیآبادی، رئیس وقت سازمان تربیتبدنی، در اظهارنظری غیرکارشناسانه تأکید کرد، هر استان باید یک تیم در لیگبرتر داشته باشد و برای کشوری مثل ایران لیگ 16تیمی کم است! در سال 1386 پروژه هدیهدادن تیمهای تهرانی به شهرستانها «استارت» خورد. در سفرهای استانی رئیسجمهوری به
تیمهای لیگبرتر بذل و بخشش شد. پاس از تهران کنده و به همدان هدیه داده شد. در ادامه صبا از قم سر درآورد. به راهآهن پسوند شهرری چسبید. پیکان هم راهی قزوین شد.
در همان سال 1386 تمامی رسانهها و کارشناسان اهدای پاس به همدان را یک اقدام غلط دانستند. بارها گفته شد راه تیمدارکردن یک استان هدیهدادن تیم نیست. تأکید شد با این اقدام پاس پس از چند سال نابود خواهد شد؛ تیمی که بهترین امکانات را در تهران داشت و کارخانه بازیکنسازی بود، چرا باید فدای یک مانور سیاسی شود؟ اما گوش کسی بدهکار حرف حساب نبود. پاسیهای قدیمی همه میگفتند آنها پاس همدان را «پاس» نمیدانند. باوجود مخالفتها پاس را به همدان فرستادند. مقامات همدانی رژه قدرت میرفتند و بر جنازه پاس عکس افتخار میگرفتند.
طبیعی بود با توجه به جذابیت لیگبرتریشدن در ابتدا پاس وضعیت خوبی در همدان داشته باشد؛ اما ماه عسل این تیم در شهر جدید بسیار کوتاه بود. پاس پس از چهار فصل راهی دسته اول شد. در نهایت دوشنبه پس از پنج فصل دستوپازدن در لیگ یک به دسته دوم سقوط کرد.
اگر پاس در همین تهران هم میماند، شاید به دسته یک سقوط میکرد؛ مثل راهآهن و پیکان، اما اینگونه در مسیر نابودی حرکت نمیکرد. جالب اینکه دولت احمدینژاد از سرنوشت پاس درس نگرفت و در دولت دهم تلاش شد نفت هم به اراک برود. بههرحال قهرمان آسیا در سال 1993 باشگاهی که در تاریخ خود حسن حبیبی، حشمت مهاجرانی، مهدی مناجاتی، حسین فرکی، همایون شاهرخی، اصغر شرفی، محمد صادقی، حسین کازرانی، ابراهیم قاسمپور، حمید استیلی، محمد خاکپور، اصغر مدیرروستا، وحید هاشمیان، جواد نکونام، آرش برهانی و... را دیده، دیگر حتی بدل خود را هم در فوتبال ایران مشاهده نخواهد کرد.
هفته آخر لیگ دسته اول در کنار صعود تیم دوستداشتنی نفت آبادان یک اتفاق مهم دیگر را هم رقم زد؛ سقوط قهرمان آسیا به دسته دوم. پاس تیمی که در کارنامهاش قهرمانی آسیا و پنج قهرمانی لیگ ایران دیده میشود، حالا باید فصل آینده در سطح سوم فوتبال ایران فعالیت کند. از نظر فوتبالی این موضوع اصلا اتفاق عجیبی نیست.
سالهاست که ناتینگهام فارست، قهرمان اروپا، در دستههای پایین فوتبال انگیس دستوپا میزند. در همین فصل تیمهای بزرگی مثل اشتوتگارت آلمان و نیوکاسل انگیس سقوط کردند؛ اما تمام این سقوطها فوتبالی بوده است. آنچه سقوط پاس را تأسفبرانگیز میکند، این است که این تیم بزرگ و ریشهدار قربانی تصمیمهای سیاسی خلقالساعه شد. سالها پاس قطب سوم فوتبال ایران بود؛ تیم بدون تماشاگری که به دلیل برخورداری از مکتب و هویتی خاص علاوه بر کسب عناوین مهم در ساخت بازیکنان بزرگ فوتبال ایران تیمی محترم بود. از حسن حبیبیها گرفته تا همین اواخر وحید هاشمیان، جواد نکونام و آرش برهانی. اما در اواسط دهه 80 بود که سناریوی نابودی پاس بزرگ تهران نوشته شد. نسخههای عجیبوغریب دولت احمدینژاد اینبار به سراغ فوتبال آمد. دولت نهم قصد دلربایی از استانها را داشت. از طرفی محمد علیآبادی، رئیس وقت سازمان تربیتبدنی، در اظهارنظری غیرکارشناسانه تأکید کرد، هر استان باید یک تیم در لیگبرتر داشته باشد و برای کشوری مثل ایران لیگ 16تیمی کم است! در سال 1386 پروژه هدیهدادن تیمهای تهرانی به شهرستانها «استارت» خورد. در سفرهای استانی رئیسجمهوری به
تیمهای لیگبرتر بذل و بخشش شد. پاس از تهران کنده و به همدان هدیه داده شد. در ادامه صبا از قم سر درآورد. به راهآهن پسوند شهرری چسبید. پیکان هم راهی قزوین شد.
در همان سال 1386 تمامی رسانهها و کارشناسان اهدای پاس به همدان را یک اقدام غلط دانستند. بارها گفته شد راه تیمدارکردن یک استان هدیهدادن تیم نیست. تأکید شد با این اقدام پاس پس از چند سال نابود خواهد شد؛ تیمی که بهترین امکانات را در تهران داشت و کارخانه بازیکنسازی بود، چرا باید فدای یک مانور سیاسی شود؟ اما گوش کسی بدهکار حرف حساب نبود. پاسیهای قدیمی همه میگفتند آنها پاس همدان را «پاس» نمیدانند. باوجود مخالفتها پاس را به همدان فرستادند. مقامات همدانی رژه قدرت میرفتند و بر جنازه پاس عکس افتخار میگرفتند.
طبیعی بود با توجه به جذابیت لیگبرتریشدن در ابتدا پاس وضعیت خوبی در همدان داشته باشد؛ اما ماه عسل این تیم در شهر جدید بسیار کوتاه بود. پاس پس از چهار فصل راهی دسته اول شد. در نهایت دوشنبه پس از پنج فصل دستوپازدن در لیگ یک به دسته دوم سقوط کرد.
اگر پاس در همین تهران هم میماند، شاید به دسته یک سقوط میکرد؛ مثل راهآهن و پیکان، اما اینگونه در مسیر نابودی حرکت نمیکرد. جالب اینکه دولت احمدینژاد از سرنوشت پاس درس نگرفت و در دولت دهم تلاش شد نفت هم به اراک برود. بههرحال قهرمان آسیا در سال 1993 باشگاهی که در تاریخ خود حسن حبیبی، حشمت مهاجرانی، مهدی مناجاتی، حسین فرکی، همایون شاهرخی، اصغر شرفی، محمد صادقی، حسین کازرانی، ابراهیم قاسمپور، حمید استیلی، محمد خاکپور، اصغر مدیرروستا، وحید هاشمیان، جواد نکونام، آرش برهانی و... را دیده، دیگر حتی بدل خود را هم در فوتبال ایران مشاهده نخواهد کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.