|

چهارشنبه‌های مریم‌بانو

بهاره رهنم ا: فرزندداشتن یا فرزندنداشتن؛ مسئله این است! قضاوت‌ها برای این بحث و برای این عشق ‌هزار‌هزار قصه جلو چشم‌هایم می‌آفریند، همین‌طور که تا سال پیش هربار که به خانه سالمندان می‌رفتم، توی سرم داستان‌های عجیب‌وغریب ساخته می‌شد؛ از فرزندان بی‌مهری که پدرها و مادر‌هایشان را به خانه سالمندان فرستاده‌اند، اما با شنیدن یک قصه کلا ساختار ذهنی و قضاوت‌هایم تغییر کرد. قصه، قصه زنی تنها بود که به هیچ شکل امکان مالی و مسکن برای نگهداری از مادر پیر و بیمارش نداشت و با هزینه محدودی که برادرش از خارج از کشور می‌فرستاد، مادر را به خانه سالمندان فرستاده بودند. دختر آن‌قدر غصه مادر را می‌خورد که هر چهارشنبه وقتی طولانی را با مادر و بقیه در خانه سالمندان می‌گذراند؛ طوری که وقتی مریم‌بانو به دیدن مادر می‌رفت بقیه سالمندانی هم که زیاد ملاقاتی نداشتند خوشحال می‌شدند و از دیدن او ذوق می‌کردند. مادر آلزایمر گرفته بود. مریم بانو می‌گفت که کار دنیا برعکس شده، مادرم من را صدا می‌زند مادر، بچه شده و عشقش این است که چهارشنبه‌ها برایش ترانه‌های کودکانه بخوانم و به او یاد بدهم و حالا من چهارشنبه‌ها تمام ترانه‌هایی را که خود مادر یادم داده بود به او یاد می‌دهم. قصه ادامه داشت تا روزی که مادر صبر کرده بود تا چهارشنبه بشود و چشم بر دنیا ببندد و مریم‌بانو هنوز و همیشه به یاد سال‌های حیات مادر، چهارشنبه‌ها را در خانه سالمندان سپری می‌کند؛ با مادرهایی که اغلب او را با دختر سال‌ها ندیده خودشان اشتباه می‌گرفتند و برای مریم همه بوی مادر را داشتند... . به‌هرحال در همه کشور‌های دنیا کلی هزینه و دانش صرف این می‌شود که به زوج‌هایی که توانایی فرزند‌دارشدن ندارند کمک کنند و کلی مراکز خیریه حاضر هستند با سپردن فرزندی به یک خانواده بی‌فرزند این یک غم آنها را از میان بردارند، اما سال‌ها می‌گذرد و فرزندان این روزها مثل پرستوهای مهاجر کوچ می‌کنند و من خالی از هر خودخواهی در دنیای امروز نمی‌دانم واقعا کدام غم بزرگ‌تر است؟ فرزند داشتن یا فرزندنداشتن؟ به‌‌گمانم این روزها مسئله این است.

بهاره رهنم ا: فرزندداشتن یا فرزندنداشتن؛ مسئله این است! قضاوت‌ها برای این بحث و برای این عشق ‌هزار‌هزار قصه جلو چشم‌هایم می‌آفریند، همین‌طور که تا سال پیش هربار که به خانه سالمندان می‌رفتم، توی سرم داستان‌های عجیب‌وغریب ساخته می‌شد؛ از فرزندان بی‌مهری که پدرها و مادر‌هایشان را به خانه سالمندان فرستاده‌اند، اما با شنیدن یک قصه کلا ساختار ذهنی و قضاوت‌هایم تغییر کرد. قصه، قصه زنی تنها بود که به هیچ شکل امکان مالی و مسکن برای نگهداری از مادر پیر و بیمارش نداشت و با هزینه محدودی که برادرش از خارج از کشور می‌فرستاد، مادر را به خانه سالمندان فرستاده بودند. دختر آن‌قدر غصه مادر را می‌خورد که هر چهارشنبه وقتی طولانی را با مادر و بقیه در خانه سالمندان می‌گذراند؛ طوری که وقتی مریم‌بانو به دیدن مادر می‌رفت بقیه سالمندانی هم که زیاد ملاقاتی نداشتند خوشحال می‌شدند و از دیدن او ذوق می‌کردند. مادر آلزایمر گرفته بود. مریم بانو می‌گفت که کار دنیا برعکس شده، مادرم من را صدا می‌زند مادر، بچه شده و عشقش این است که چهارشنبه‌ها برایش ترانه‌های کودکانه بخوانم و به او یاد بدهم و حالا من چهارشنبه‌ها تمام ترانه‌هایی را که خود مادر یادم داده بود به او یاد می‌دهم. قصه ادامه داشت تا روزی که مادر صبر کرده بود تا چهارشنبه بشود و چشم بر دنیا ببندد و مریم‌بانو هنوز و همیشه به یاد سال‌های حیات مادر، چهارشنبه‌ها را در خانه سالمندان سپری می‌کند؛ با مادرهایی که اغلب او را با دختر سال‌ها ندیده خودشان اشتباه می‌گرفتند و برای مریم همه بوی مادر را داشتند... . به‌هرحال در همه کشور‌های دنیا کلی هزینه و دانش صرف این می‌شود که به زوج‌هایی که توانایی فرزند‌دارشدن ندارند کمک کنند و کلی مراکز خیریه حاضر هستند با سپردن فرزندی به یک خانواده بی‌فرزند این یک غم آنها را از میان بردارند، اما سال‌ها می‌گذرد و فرزندان این روزها مثل پرستوهای مهاجر کوچ می‌کنند و من خالی از هر خودخواهی در دنیای امروز نمی‌دانم واقعا کدام غم بزرگ‌تر است؟ فرزند داشتن یا فرزندنداشتن؟ به‌‌گمانم این روزها مسئله این است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.