|

«هیولای پول» از زبان جولیا رابرتز بازیگر

شادنبودن فایده‌ای ندارد

باب اشتراوس

جولیا شاید الان دیگر آن ابرستاره‌ای نباشد که یک زمان بود، اما اصلا از این بابت ناراحت نیست. بازیگر 48 ساله در این مصاحبه که در سانتامونیکای کالیفرنیا انجام شده، می‌گوید: «فکر می‌کنم سعی من این است که صرفا برای انگیزه‌های خلاق خودم کارهای متنوع انجام بدهم. کارهای متفاوت و چالش‌برانگیز را دوست دارم و خوشحالم که حالا در خانه‌ام هستم. انگار در خانه و با خانواده‌ام خلاق‌تر‌م».
البته این‌طور نبوده که او هرگز از خانه خارج نشود. رابرتز بهار امسال با دو فیلم روی پرده سینما می‌آید. یکی از این فیلم‌ها «روز مادر» است به کارگردانی‌ گری مارشال كه رابرتز با بازی در فیلم «زن زیبا»ی او در سال 1990 ستاره شد. رابرتز در آن فیلم در نقش یک نویسنده و شخصیت تلویزیونی به نام میراندا در کنار جنیفر آنیستون، کیت هادسن و جیسون سودیکیس بازی کرده است. رابرتز در فیلم دیگر بهار امسالش با عنوان «هیولای پول» نیز یک شخصیت مشغول به کار در تلویزیون است، اما این‌بار در پشت صحنه است. او نقش پتی فن، تهیه‌کننده و کارگردان یک برنامه تلویزیونی مشاوره مالی را دارد که لی گیتس (جورج کلونی)، ستاره و مجری آن، عاشق اوست. اعتمادبه‌نفس گیتس ظاهرا خیلی بالاست و وقتی این حس کار دست او می‌دهد و سرمایه عده‌ای را نابود می‌کند، یکی از بازندگان ناراضی به نام کایل بودوِل (جک اوکانل در فیلم «ناشکسته») گیتس را جلو دوربین گروگان می‌گیرد و پتی تصمیم می‌گیرد دوربین را روشن نگه ‌دارد. این چهارمین کار مشترک رابرتز با کلونی، پس از «یازده یار اوشن»، «دوازده یار اوشن» و «اعترافات یک ذهن خطرناک» (همچنین اولین تجربه کارگردانی کلونی) است.
بازیگر دیگری نیز پشت دوربین «هیولای پول» بود. جودی فاستر با این فیلم پس از «مرد کوچک، تیت»، «خانه‌ای برای تعطیلات» و «سگ آبی» برای چهارمین‌بار سکان کارگردانی را در دست گرفت.
رابرتز می‌پرسد: «به نظرت چیزی سرگرم‌کننده‌تر از این‌که من و جورج و جودی با هم باشیم، وجود دارد؟» و منتظر پاسخ نمی‌ماند: «برای من که خیلی مفرح بود. عالی بود، واقعا عالی بود».
البته منظورش این نیست که فاستر، برنده دو جایزه اسکار بازیگری، کارگردانی فیلم را جدی نگرفته باشد.
می‌گوید: «من حالا جودی فاستر را 10 برابر قبل تحسین می‌کنم. او واقعا برجسته است. البته، شاید بگویید: «معلوم است که او درخشان است؛ هرچه باشد، جودی فاستر است». اما اگر او را هنگام کار ببینید، که تمام وقت با چه جدیت و مسئولیتی آن‌همه کار می‌کند، طوری‌که اصلا دلتان نمی‌خواهد جای او باشید و اصلا هم به روی خودش نمی‌آورد، می‌فهمید چه می‌گویم».آیا رابرتز هم مثل همکاران بازیگر خود در «هیولای پول» علاقه‌ای به کارگردانی دارد؟
او قاطعانه می‌گوید: «نه! ببین من همه (بچه‌هایم) را می‌برم بیرون، به‌موقع به مدرسه می‌رسانم، رفت‌و‌روب می‌کنم، غذا درست می‌کنم، خوشحالشان می‌کنم. من این‌جور کارگردانی را دوست دارم».
رابرتز سه بچه دارد: دوقلوهایش به نام‌های هیزل و فینائوس 11 سال دارند و هِنری هشت‌ساله است. شوهر او، دنی مودر، فیلم‌بردار است و گاهی اوقات در فیلم‌های رابرتز کار می‌کند، مانند فیلم سال گذشته او با عنوان «راز در چشم‌هایشان».
رابرتز توضیح می‌دهد: «وقتی که من در یک فیلم کار می‌کنم، روال معمول زندگی در خانه با وقفه مواجه نمی‌شود. دنی بخش بزرگی از آن است، به همین خاطر وقتی من کار دارم، فقط یک عنصر کوچک در خانه نیست، هرچند من دوست دارم فکر کنم که عنصر مهم، من هستم! فیلمی که من با جورج و جودی کار می‌کردم، روزها کار می‌کردم و تعطیلی هم داشتم، بنابراین مدام می‌رفتم و می‌آمدم. اما دخترم از دوران کارم در «ماه اوت در اوسیج‌کانتی» با عنوان «دوران سیاه» یاد می‌کند، چون اولین‌باری بود که او را ترک می‌کردم». درواقع، رابرتز یک دهه است که به‌طور متوسط یک فیلم در سال بازی می‌کند. گرچه برخی از فیلم‌ها کوچک‌تر هستند یا او نقش‌های کوچک‌تر در گروه بزرگ بازیگران دارد، این تصور که او از بازی کنار رفته، درست نیست.
کمتر بازیگر مرد و کمتر از آن بازیگر زنی بوده که مانند رابرتز در دهه1990 صنعت سینما را تحت‌تسلط داشته باشد. هروقت او اندکی کمتر از آن دوران ظاهر شده، با ناپدیدشدنش اشتباه گرفته شده است. رابرتز بعد از فيلم موفق «زن زیبا» رشته‌ای از موفقیت‌های گیشه‌ای داشت؛ از فیلم‌های دلهره‌آوری مثل «پرونده پلیکان» و «تئوری توطئه» تا فیلم‌های اشک‌انگیزی مانند «جوانمرگ‌شدن» و «نامادری»، کمدی رمانتیکي مثل «چیزی برای جروبحث»، «عروسی بهترین دوستم»، «ناتینگ‌هیل» و «عروس فراری» و حتی بازی در نقش تینکربل در «هوک» استیون اسپیلبرگ. اوج این‌همه فیلم برنده جایزه اسکار او، «ارین براکوویچ» محصول 2000 بود که او در آن نقش یک فعال محیط‌زیست واقعی را بازی می‌کرد که نام فیلم از او گرفته شده بود. وضعیت حرفه‌ای رابرتز در این قرن، اگرچه به اندازه قبل تماشایی نیست، اما چندین گزینه قابل‌توجه در آن می‌توان دید، به‌ویژه در فیلم‌های معتبری که از صحنه تئاتر به پرده نمایش راه یافته‌اند، مثل «ماه اوت در اوسیج‌کانتی» و «نزدیک‌تر» یا فیلم تلویزیونی «قلب معمولی» در مورد روزهای اولیه بحران ایدز. رابرتز شانه‌ای بالا می‌اندازد و بی‌اعتنا می‌گوید: «همه‌اش از روی غریزه است. من یک فیلم‌نامه می‌خوانم و با آن ارتباط برقرار می‌کنم و فکر می‌کنم می‌خواهم آن را کار کنم. وقتی رؤیاها به حقیقت می‌پیوندند، خوب است. آن‌وقت آدم پیش خودش فکر می‌کند: «اصلا این رؤیا، رؤیای درستی بود؟»
برخلاف بسیاری از بازیگران زن که شکایت می‌کنند از اینکه با پابه‌سن‌گذاشتن، نقش‌های خوب را در هالیوود از دست می‌دهند، رابرتز چنین شکایتی ندارد. او هر کاری می‌خواهد، انجام می‌دهد و احساس نمی‌کند که برای فرصت‌های خوب «سال‌خورده شده است». می‌گوید: «فکر نمی‌کنم در سال‌های طولانی گذشته بیشتر از آخرین جشن تولدم، از اینکه جشن تولدم رسیده، خوشحال شده باشم».
«فکر می‌کنم تا اندازه‌ای به‌خاطر فضای شادی باشد که من به اندازه کافی خوش‌اقبال بوده‌ام که در دنیا با خانواده‌ام و دوستانم داشته باشم. درعین‌حال، آدم به این نتیجه می‌رسد که چه فایده دارد که آدم خوشحال نباشد، به‌خاطر هرچیز؟ هیچ‌چیز باارزش‌تر از این وجود ندارد. هیچ‌چیز باارزش‌تر از این نیست که فکر کنی: «وای خدا، من 48 ساله شده‌ام!»
منبع: سینه‌پلکس

جولیا شاید الان دیگر آن ابرستاره‌ای نباشد که یک زمان بود، اما اصلا از این بابت ناراحت نیست. بازیگر 48 ساله در این مصاحبه که در سانتامونیکای کالیفرنیا انجام شده، می‌گوید: «فکر می‌کنم سعی من این است که صرفا برای انگیزه‌های خلاق خودم کارهای متنوع انجام بدهم. کارهای متفاوت و چالش‌برانگیز را دوست دارم و خوشحالم که حالا در خانه‌ام هستم. انگار در خانه و با خانواده‌ام خلاق‌تر‌م».
البته این‌طور نبوده که او هرگز از خانه خارج نشود. رابرتز بهار امسال با دو فیلم روی پرده سینما می‌آید. یکی از این فیلم‌ها «روز مادر» است به کارگردانی‌ گری مارشال كه رابرتز با بازی در فیلم «زن زیبا»ی او در سال 1990 ستاره شد. رابرتز در آن فیلم در نقش یک نویسنده و شخصیت تلویزیونی به نام میراندا در کنار جنیفر آنیستون، کیت هادسن و جیسون سودیکیس بازی کرده است. رابرتز در فیلم دیگر بهار امسالش با عنوان «هیولای پول» نیز یک شخصیت مشغول به کار در تلویزیون است، اما این‌بار در پشت صحنه است. او نقش پتی فن، تهیه‌کننده و کارگردان یک برنامه تلویزیونی مشاوره مالی را دارد که لی گیتس (جورج کلونی)، ستاره و مجری آن، عاشق اوست. اعتمادبه‌نفس گیتس ظاهرا خیلی بالاست و وقتی این حس کار دست او می‌دهد و سرمایه عده‌ای را نابود می‌کند، یکی از بازندگان ناراضی به نام کایل بودوِل (جک اوکانل در فیلم «ناشکسته») گیتس را جلو دوربین گروگان می‌گیرد و پتی تصمیم می‌گیرد دوربین را روشن نگه ‌دارد. این چهارمین کار مشترک رابرتز با کلونی، پس از «یازده یار اوشن»، «دوازده یار اوشن» و «اعترافات یک ذهن خطرناک» (همچنین اولین تجربه کارگردانی کلونی) است.
بازیگر دیگری نیز پشت دوربین «هیولای پول» بود. جودی فاستر با این فیلم پس از «مرد کوچک، تیت»، «خانه‌ای برای تعطیلات» و «سگ آبی» برای چهارمین‌بار سکان کارگردانی را در دست گرفت.
رابرتز می‌پرسد: «به نظرت چیزی سرگرم‌کننده‌تر از این‌که من و جورج و جودی با هم باشیم، وجود دارد؟» و منتظر پاسخ نمی‌ماند: «برای من که خیلی مفرح بود. عالی بود، واقعا عالی بود».
البته منظورش این نیست که فاستر، برنده دو جایزه اسکار بازیگری، کارگردانی فیلم را جدی نگرفته باشد.
می‌گوید: «من حالا جودی فاستر را 10 برابر قبل تحسین می‌کنم. او واقعا برجسته است. البته، شاید بگویید: «معلوم است که او درخشان است؛ هرچه باشد، جودی فاستر است». اما اگر او را هنگام کار ببینید، که تمام وقت با چه جدیت و مسئولیتی آن‌همه کار می‌کند، طوری‌که اصلا دلتان نمی‌خواهد جای او باشید و اصلا هم به روی خودش نمی‌آورد، می‌فهمید چه می‌گویم».آیا رابرتز هم مثل همکاران بازیگر خود در «هیولای پول» علاقه‌ای به کارگردانی دارد؟
او قاطعانه می‌گوید: «نه! ببین من همه (بچه‌هایم) را می‌برم بیرون، به‌موقع به مدرسه می‌رسانم، رفت‌و‌روب می‌کنم، غذا درست می‌کنم، خوشحالشان می‌کنم. من این‌جور کارگردانی را دوست دارم».
رابرتز سه بچه دارد: دوقلوهایش به نام‌های هیزل و فینائوس 11 سال دارند و هِنری هشت‌ساله است. شوهر او، دنی مودر، فیلم‌بردار است و گاهی اوقات در فیلم‌های رابرتز کار می‌کند، مانند فیلم سال گذشته او با عنوان «راز در چشم‌هایشان».
رابرتز توضیح می‌دهد: «وقتی که من در یک فیلم کار می‌کنم، روال معمول زندگی در خانه با وقفه مواجه نمی‌شود. دنی بخش بزرگی از آن است، به همین خاطر وقتی من کار دارم، فقط یک عنصر کوچک در خانه نیست، هرچند من دوست دارم فکر کنم که عنصر مهم، من هستم! فیلمی که من با جورج و جودی کار می‌کردم، روزها کار می‌کردم و تعطیلی هم داشتم، بنابراین مدام می‌رفتم و می‌آمدم. اما دخترم از دوران کارم در «ماه اوت در اوسیج‌کانتی» با عنوان «دوران سیاه» یاد می‌کند، چون اولین‌باری بود که او را ترک می‌کردم». درواقع، رابرتز یک دهه است که به‌طور متوسط یک فیلم در سال بازی می‌کند. گرچه برخی از فیلم‌ها کوچک‌تر هستند یا او نقش‌های کوچک‌تر در گروه بزرگ بازیگران دارد، این تصور که او از بازی کنار رفته، درست نیست.
کمتر بازیگر مرد و کمتر از آن بازیگر زنی بوده که مانند رابرتز در دهه1990 صنعت سینما را تحت‌تسلط داشته باشد. هروقت او اندکی کمتر از آن دوران ظاهر شده، با ناپدیدشدنش اشتباه گرفته شده است. رابرتز بعد از فيلم موفق «زن زیبا» رشته‌ای از موفقیت‌های گیشه‌ای داشت؛ از فیلم‌های دلهره‌آوری مثل «پرونده پلیکان» و «تئوری توطئه» تا فیلم‌های اشک‌انگیزی مانند «جوانمرگ‌شدن» و «نامادری»، کمدی رمانتیکي مثل «چیزی برای جروبحث»، «عروسی بهترین دوستم»، «ناتینگ‌هیل» و «عروس فراری» و حتی بازی در نقش تینکربل در «هوک» استیون اسپیلبرگ. اوج این‌همه فیلم برنده جایزه اسکار او، «ارین براکوویچ» محصول 2000 بود که او در آن نقش یک فعال محیط‌زیست واقعی را بازی می‌کرد که نام فیلم از او گرفته شده بود. وضعیت حرفه‌ای رابرتز در این قرن، اگرچه به اندازه قبل تماشایی نیست، اما چندین گزینه قابل‌توجه در آن می‌توان دید، به‌ویژه در فیلم‌های معتبری که از صحنه تئاتر به پرده نمایش راه یافته‌اند، مثل «ماه اوت در اوسیج‌کانتی» و «نزدیک‌تر» یا فیلم تلویزیونی «قلب معمولی» در مورد روزهای اولیه بحران ایدز. رابرتز شانه‌ای بالا می‌اندازد و بی‌اعتنا می‌گوید: «همه‌اش از روی غریزه است. من یک فیلم‌نامه می‌خوانم و با آن ارتباط برقرار می‌کنم و فکر می‌کنم می‌خواهم آن را کار کنم. وقتی رؤیاها به حقیقت می‌پیوندند، خوب است. آن‌وقت آدم پیش خودش فکر می‌کند: «اصلا این رؤیا، رؤیای درستی بود؟»
برخلاف بسیاری از بازیگران زن که شکایت می‌کنند از اینکه با پابه‌سن‌گذاشتن، نقش‌های خوب را در هالیوود از دست می‌دهند، رابرتز چنین شکایتی ندارد. او هر کاری می‌خواهد، انجام می‌دهد و احساس نمی‌کند که برای فرصت‌های خوب «سال‌خورده شده است». می‌گوید: «فکر نمی‌کنم در سال‌های طولانی گذشته بیشتر از آخرین جشن تولدم، از اینکه جشن تولدم رسیده، خوشحال شده باشم».
«فکر می‌کنم تا اندازه‌ای به‌خاطر فضای شادی باشد که من به اندازه کافی خوش‌اقبال بوده‌ام که در دنیا با خانواده‌ام و دوستانم داشته باشم. درعین‌حال، آدم به این نتیجه می‌رسد که چه فایده دارد که آدم خوشحال نباشد، به‌خاطر هرچیز؟ هیچ‌چیز باارزش‌تر از این وجود ندارد. هیچ‌چیز باارزش‌تر از این نیست که فکر کنی: «وای خدا، من 48 ساله شده‌ام!»
منبع: سینه‌پلکس

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.