چه کسی فراموش کرده؟
مهدی قدیمی
«برخی هنوز نمیدانند برای هموارشدن مسیر عقلانیت و اعتدال در کشور چه خوندلها که خورده نشده و چه گامهایی که برداشته نشده است، آنها امروز در جاده باز تندروانه پا را بر پدال گاز گذاشتهاند درحالیکه خود زاییده فضای جدید و نه خالق آن هستند و تنها به این حرف اکتفا میکنم که در خانه اگر کس است یک حرف بس است».این شاهبیت نطق دیروز کاظم جلالی، نماینده شاهرود و رئیس فراکسیون رهروان ولایت در مجلس نهم و منتخب لیست امید تهران در مجلس دهم، است. جلالی این جملات را بعد از اشاره به رقابتهای فعلی بر سر موضوع ریاست مجلس بیان کرد و با توجه به همگرایی او و یارانش با طیف اقلیت اصولگرایان، در مقابل ائتلاف امید، مشخص است مخاطب سخن او اعضای فراکسیونی هستند که خود او نیز اگر به ائتلاف انتخاباتی پایبند مانده بود، اینک در همان فراکسیون بود. هرچند به گفته بزرگان اصلاحات، چهرههایی مانند جلالی با علم به اینکه در زمان انتخاب رئیس مجلس، به لاریجانی رأی خواهند داد، برای حفظ ائتلاف عقلانیت و اعتدال در مقابل تندروها، در لیست امید قرار گرفتند و براین اساس از آنها انتظار نمیرفت در مقطع فعلی، رئیس فراکسیون امید را بر رئیس جریان خود ترجیح دهند، اما اشاره جلالی به «خوندلهایی» که خورده شده، اشارهای کاملا درست است. تنها نگاهی گذرا به گلایههای کاظم جلالی از «کاسبان» و اصولگرایانی که همین جلالی از اصولگرایی آنها اعلام برائت میکرد، کافی است تا مشخص شود این خوندلها از ناحیه چه کسانی بر اعتدال گرایان تحمیل میشد. اما اگر کاظم جلالی و همراهانش، روزهای نهچندان دور گذشته را فراموش کردهاند، فقط به چند نمونه از آنها برای یادآوری اشاره میکنم:
1- جلالی در ایام انتخابات اخیر و در پاسخ به افرادی که قرارگرفتن ایشان در لیست امید را مورد انتقاد قرار داده بودند، گفته بود: «دوستانی که میگویند از حضور بنده در لیست حامیان دولت و اعتدالگرایان تعحب کرده و گفتهاند ما شکار اصلاحطلبان شدهایم، چرا نمیگویند خودشان شکار جبهه پایداری و تندروها شدهاند. بعضی روشهایی که در اصولگرایی وجود دارد، درست نیست و ما نسبت به برخی روشها نقد داریم».
2- جلالی درباره طیف خاصی از اصولگرایان که منتقد روشهای او و لاریجانی بودند، گفته بود: «از هیچ چیزی برای خودمان کاسبی ایجاد نکنیم. ما میگوییم همدیگر را حذف و خراب نکنیم. مثلا روز ۲۲ بهمن رئیس مجلس را با مهر بزنیم، آیا اصولگرایی است؟ اگر اصولگرایی است، باید تعطیلش کنیم».
3- جلالی در روز شنبه قبل از انتخابات و در همایشی که با نام «ائتلاف اصلاحطلبان و حامیان دولت» برگزار شده بود، بهعنوان یکی از اعضای لیست امید سخنرانی کرد و در آن سخنرانی گفت: «خیلیها حتی برجام را هم باور نمیکردند و میگفتند مگر میشود تحریمها لغو و غربیها حق غنیسازی ما را به رسمیت بشناسند، بنابراین آنهایی که «انپیتی» را «امپیتی» مینوشتند این را هرگز باور نداشتند».
4- جلالی در روز پنجم اسفند، یعنی در فاصله دو روز مانده به برگزاری انتخابات مجلس دهم و بهعنوان یکی از اعضای لیست امید، گفته بود: «در طول چند سال اخیر برخی از مسیر جاروجنجال و همهمه برای خود، وجهه خبری و رسانهای به دست آوردند و با تأسف بیشتر در این مسیر از تمام داشتههای انقلاب نیز هزینه میکنند البته به نظر میرسد انتخابات هفتم اسفند و رأی مردم پایانی بر تندروی و افراطگرایی است که رسیدن به این خواسته و هدف نیازمند مشارکت حداکثری مردم است».
البته سخنانی از ایندست نهتنها از قول کاظم جلالی، بلکه از قول بسیاری دیگر از رهروانیهای مجلس نهم و در رأس آنها رئیس مجلس نهم، بسیار است و در صحت آنها هم تردیدی نیست و ازاینروست که همین روزها هم در سخن همه بزرگان اصلاحات، از زحمات این طیف میانهرو تقدیر میشود. اما جان کلام و سؤال اصلی این است که چرا فردی مانند کاظم جلالی، اکنون در موضوعی مقطعی و گذرا مانند تعیین تکلیف ریاست مجلس که در حداکثریترین حالت، بزرگترین هزینهاش برای طیف میانهروی اصولگرا، جابهجایی چند کرسی در هیأترئیسه است، همه این سخنان را فراموش کرده و پیکان انتقاد را به سمت کسانی نشانه رفته که در همه آن خوندلخوردنها حامی او بودهاند؟ آیا امروز آقای جلالی میتواند بار دیگر جملات چندی پیش خود را با ذکر اسامی افرادی که «شکار جبهه پایداری شده بودند»، «به رئیس مجلس، سنگ و مهر پرتاب میکردند» یا «انپیتی را امپیتی» مینوشتند، بازگو کند؟ اگر آقای جلالی امروز نگاهی به ترکیب ائتلافی که به آن پیوسته، بیندازد، شاید برخی از این افراد را در جمع همراهان خود ببیند. اینجاست که باید پرسید، چه کسی «خوندلخوردنها» را فراموش کرده است؟ ما نه آن
خوندلها را فراموش کردهایم و نه اولین نطق آقای کاظم جلالی در مجلس، پس از پیروزی دولت روحانی را. نطقی که در روز چهارم تیر سال 92 ایراد شد و در آن کاظم جلالی خطاب به اصولگرایانی که سعی داشتند پیروزی روحانی را به نفع خود مصادره کنند، گفت: «ما در جبهه اصولگرایی نیز باید به آسیبشناسی خود بپردازیم و با تفاسیر غلط، مسئولیتگریزی نکنیم و بیهوده در هر صحنهای خود را پیروز وانمود نکنیم که مردم ما را «اپورتونیست» و فرصتطلب سیاسی قلمداد نکنند».
«برخی هنوز نمیدانند برای هموارشدن مسیر عقلانیت و اعتدال در کشور چه خوندلها که خورده نشده و چه گامهایی که برداشته نشده است، آنها امروز در جاده باز تندروانه پا را بر پدال گاز گذاشتهاند درحالیکه خود زاییده فضای جدید و نه خالق آن هستند و تنها به این حرف اکتفا میکنم که در خانه اگر کس است یک حرف بس است».این شاهبیت نطق دیروز کاظم جلالی، نماینده شاهرود و رئیس فراکسیون رهروان ولایت در مجلس نهم و منتخب لیست امید تهران در مجلس دهم، است. جلالی این جملات را بعد از اشاره به رقابتهای فعلی بر سر موضوع ریاست مجلس بیان کرد و با توجه به همگرایی او و یارانش با طیف اقلیت اصولگرایان، در مقابل ائتلاف امید، مشخص است مخاطب سخن او اعضای فراکسیونی هستند که خود او نیز اگر به ائتلاف انتخاباتی پایبند مانده بود، اینک در همان فراکسیون بود. هرچند به گفته بزرگان اصلاحات، چهرههایی مانند جلالی با علم به اینکه در زمان انتخاب رئیس مجلس، به لاریجانی رأی خواهند داد، برای حفظ ائتلاف عقلانیت و اعتدال در مقابل تندروها، در لیست امید قرار گرفتند و براین اساس از آنها انتظار نمیرفت در مقطع فعلی، رئیس فراکسیون امید را بر رئیس جریان خود ترجیح دهند، اما اشاره جلالی به «خوندلهایی» که خورده شده، اشارهای کاملا درست است. تنها نگاهی گذرا به گلایههای کاظم جلالی از «کاسبان» و اصولگرایانی که همین جلالی از اصولگرایی آنها اعلام برائت میکرد، کافی است تا مشخص شود این خوندلها از ناحیه چه کسانی بر اعتدال گرایان تحمیل میشد. اما اگر کاظم جلالی و همراهانش، روزهای نهچندان دور گذشته را فراموش کردهاند، فقط به چند نمونه از آنها برای یادآوری اشاره میکنم:
1- جلالی در ایام انتخابات اخیر و در پاسخ به افرادی که قرارگرفتن ایشان در لیست امید را مورد انتقاد قرار داده بودند، گفته بود: «دوستانی که میگویند از حضور بنده در لیست حامیان دولت و اعتدالگرایان تعحب کرده و گفتهاند ما شکار اصلاحطلبان شدهایم، چرا نمیگویند خودشان شکار جبهه پایداری و تندروها شدهاند. بعضی روشهایی که در اصولگرایی وجود دارد، درست نیست و ما نسبت به برخی روشها نقد داریم».
2- جلالی درباره طیف خاصی از اصولگرایان که منتقد روشهای او و لاریجانی بودند، گفته بود: «از هیچ چیزی برای خودمان کاسبی ایجاد نکنیم. ما میگوییم همدیگر را حذف و خراب نکنیم. مثلا روز ۲۲ بهمن رئیس مجلس را با مهر بزنیم، آیا اصولگرایی است؟ اگر اصولگرایی است، باید تعطیلش کنیم».
3- جلالی در روز شنبه قبل از انتخابات و در همایشی که با نام «ائتلاف اصلاحطلبان و حامیان دولت» برگزار شده بود، بهعنوان یکی از اعضای لیست امید سخنرانی کرد و در آن سخنرانی گفت: «خیلیها حتی برجام را هم باور نمیکردند و میگفتند مگر میشود تحریمها لغو و غربیها حق غنیسازی ما را به رسمیت بشناسند، بنابراین آنهایی که «انپیتی» را «امپیتی» مینوشتند این را هرگز باور نداشتند».
4- جلالی در روز پنجم اسفند، یعنی در فاصله دو روز مانده به برگزاری انتخابات مجلس دهم و بهعنوان یکی از اعضای لیست امید، گفته بود: «در طول چند سال اخیر برخی از مسیر جاروجنجال و همهمه برای خود، وجهه خبری و رسانهای به دست آوردند و با تأسف بیشتر در این مسیر از تمام داشتههای انقلاب نیز هزینه میکنند البته به نظر میرسد انتخابات هفتم اسفند و رأی مردم پایانی بر تندروی و افراطگرایی است که رسیدن به این خواسته و هدف نیازمند مشارکت حداکثری مردم است».
البته سخنانی از ایندست نهتنها از قول کاظم جلالی، بلکه از قول بسیاری دیگر از رهروانیهای مجلس نهم و در رأس آنها رئیس مجلس نهم، بسیار است و در صحت آنها هم تردیدی نیست و ازاینروست که همین روزها هم در سخن همه بزرگان اصلاحات، از زحمات این طیف میانهرو تقدیر میشود. اما جان کلام و سؤال اصلی این است که چرا فردی مانند کاظم جلالی، اکنون در موضوعی مقطعی و گذرا مانند تعیین تکلیف ریاست مجلس که در حداکثریترین حالت، بزرگترین هزینهاش برای طیف میانهروی اصولگرا، جابهجایی چند کرسی در هیأترئیسه است، همه این سخنان را فراموش کرده و پیکان انتقاد را به سمت کسانی نشانه رفته که در همه آن خوندلخوردنها حامی او بودهاند؟ آیا امروز آقای جلالی میتواند بار دیگر جملات چندی پیش خود را با ذکر اسامی افرادی که «شکار جبهه پایداری شده بودند»، «به رئیس مجلس، سنگ و مهر پرتاب میکردند» یا «انپیتی را امپیتی» مینوشتند، بازگو کند؟ اگر آقای جلالی امروز نگاهی به ترکیب ائتلافی که به آن پیوسته، بیندازد، شاید برخی از این افراد را در جمع همراهان خود ببیند. اینجاست که باید پرسید، چه کسی «خوندلخوردنها» را فراموش کرده است؟ ما نه آن
خوندلها را فراموش کردهایم و نه اولین نطق آقای کاظم جلالی در مجلس، پس از پیروزی دولت روحانی را. نطقی که در روز چهارم تیر سال 92 ایراد شد و در آن کاظم جلالی خطاب به اصولگرایانی که سعی داشتند پیروزی روحانی را به نفع خود مصادره کنند، گفت: «ما در جبهه اصولگرایی نیز باید به آسیبشناسی خود بپردازیم و با تفاسیر غلط، مسئولیتگریزی نکنیم و بیهوده در هر صحنهای خود را پیروز وانمود نکنیم که مردم ما را «اپورتونیست» و فرصتطلب سیاسی قلمداد نکنند».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.