رقابت برای تصاحب «نخل طلا» آغاز شد
«کن» در محاصره دوربینها
امیر گنجوی، خبرنگار «شرق» در کن: از هفتههای قبل انتشار اخباری درباره احتمال حمله داعش به جشنواره سبب شده که شهر کن وضعیت امنیتی بالایی به خود بگیرد. در خبرها آمده بود که گروه داعش تهدید کرده یا برج ایفل یا محل برگزاری جشنواره را مورد حمله قرار خواهد داد. در چنین فضایی جشنواره با فیلم «کافه سوسایتی» از وودی آلن شروع شد. فیلم کافه سوسایتی نسبت به کار سال گذشته وودی آلن که در کن پخش شد، پختهتر و جمعوجورتر است و بهتر میتوان با آن ارتباط برقرار کرد. فیلم به ماجراهای دهه 30 هالیوود آمریکا نگاه میکند و از رؤیاهای جوانهایی میگوید که با کلی امید و آرزو برای بازیگرشدن به هالیوود میآمدند. اما در بخش رسمی، کریستن پیو، کارگردان متبحر رومانیایی، با فیلم سیرانوادا جشنواره را افتتاح کرد. از اسم فیلم واضح است که کارگردان در پی تلنگرزدن به تفکر تماشاگران است.اما پیچیدگی در کار آخر آلن گیرودی به اوج خود رسیده. فیلم «عمودی باشید» جایی را برای تفکر منطقی باز نگذاشته. فیلم مملو است از داستانها و کاراکترهای عجیبوغریب و رفتارهایی که برای آنها نمیتوان هیچ دلیل منطقیای را ذکر کرد. فرم میزانسن تا حد زیادی به فضای کاری فیلمسازانی همانند «برونو دومن» نزدیک شده و در بخشهای زیادی میتوان احساس کرد که کارگردان در پی بیان این نکته است که زندگی بشر ماورای زندگی روزمره دنیوی و معنویت و متافیزیک بخش مهمی از آن است. دیگر هر سال باید منتظر یک فیلم قویِ منتقد جامعه سرمایهداری در کن بود. سال گذشته فیلم «قانون بازار» عرضه شده و امسال کن لوچ مقاوم و یکدنده با فیلم زیبا و خوشساخت «من دانیل بلیک»، شمشیر تیز خود را به سرمایهداری نشان داده است. فیلم از فضای سخت کارگری در کشور انگلستان میگوید و اینکه بیکارشدن تا چه حد در این کشور دردناک است و تفاوتی با مرگ ندارد. کن لوچ سیاست را به شکل بازی دوست و دشمن در اینجا فرض کرده است. حدوسطی در امر سیاسی مدنظر کارگردان نیست و از تمامی ابزار در دست خود استفاده کرده تا مشخص کند بازی سیاسی و هنر سیاسی هنر و تفکر روشنگری نیست و از قوانین فلسفی پیروی نمیکند. بازی سیاسی و هنری او بازی سیاهوسفیدهاست و چنین منطقی در ساختار کلی فیلم دیده میشود. مارکو بلوکیو با فیلم «رؤیاهای شیرین» آغازگر بخش دو هفته با منتقدان کن بود. پیش از نمایش فیلم بلوکیو، قدردانی از اکی کوریسماکی، گارگردان شهیر فنلاندی، برگزار شد. بعد از 50 دقیقه تأخیر، نمایش «رؤیای شیرین» آغاز شد. داستان فیلم بیننده را یاد «مادر من» مورتی میاندازد. فیلم پیرامون ترومای ازدستدادن مادر است و اینکه چگونه چنین تجربهای بر زندگی یک فرد اثرات دردناکی میگذارد. فیلم براساس کتاب معروف ایتالیایی ساخته شده و از بخشهای جذابی برخوردار است؛ هرچند فاقد یکدستی کامل است و بخشهایی از کار خستهکننده و اضافی به نظر میرسد. «هیولای پول» به کارگردانی جودی فاستر از دیگر فیلمهایی بود که پنجشنبه در بخش خارج از مسابقه روی پرده رفت. فاستر بههمراه جرج کلونی و جولیا رابرتز پس از نمایش فیلمش در کنفرانس خبری شرکت کرد و درباره غیبت کارگردانان زن در بدنه اصلی هالیوود، سابقه ۵۰ ساله خود در سینما و... صحبت کرد. در این کنفرانس خبری، جرج کلونی یکبار دیگر از نامزدی دونالد ترامپ انتقاد کرد و گفت: «قرار نیست ترامپ رئیسجمهور آمریکا شود چون هیچگاه ترس نمیتواند کشور ما را پیش ببرد». در این بخش از کنفرانس، خبرنگاری ایرانی از فاستر پرسید آیا رابرتز و کلونی چیز خاصی به نقشهایشان اضافه کردهاند؛ مثلا وقتی به آقای کلونی نگاه میکنیم تصویری از یک رئیسجمهور آینده را میبینیم. کلونی بهجای فاستر با شوخطبعی به این خبرنگار جواب داد: پرسیدن این سؤال از طرف جوانی از ایران، معنای بسیاری دارد.
امیر گنجوی، خبرنگار «شرق» در کن: از هفتههای قبل انتشار اخباری درباره احتمال حمله داعش به جشنواره سبب شده که شهر کن وضعیت امنیتی بالایی به خود بگیرد. در خبرها آمده بود که گروه داعش تهدید کرده یا برج ایفل یا محل برگزاری جشنواره را مورد حمله قرار خواهد داد. در چنین فضایی جشنواره با فیلم «کافه سوسایتی» از وودی آلن شروع شد. فیلم کافه سوسایتی نسبت به کار سال گذشته وودی آلن که در کن پخش شد، پختهتر و جمعوجورتر است و بهتر میتوان با آن ارتباط برقرار کرد. فیلم به ماجراهای دهه 30 هالیوود آمریکا نگاه میکند و از رؤیاهای جوانهایی میگوید که با کلی امید و آرزو برای بازیگرشدن به هالیوود میآمدند. اما در بخش رسمی، کریستن پیو، کارگردان متبحر رومانیایی، با فیلم سیرانوادا جشنواره را افتتاح کرد. از اسم فیلم واضح است که کارگردان در پی تلنگرزدن به تفکر تماشاگران است.اما پیچیدگی در کار آخر آلن گیرودی به اوج خود رسیده. فیلم «عمودی باشید» جایی را برای تفکر منطقی باز نگذاشته. فیلم مملو است از داستانها و کاراکترهای عجیبوغریب و رفتارهایی که برای آنها نمیتوان هیچ دلیل منطقیای را ذکر کرد. فرم میزانسن تا حد زیادی به فضای کاری فیلمسازانی همانند «برونو دومن» نزدیک شده و در بخشهای زیادی میتوان احساس کرد که کارگردان در پی بیان این نکته است که زندگی بشر ماورای زندگی روزمره دنیوی و معنویت و متافیزیک بخش مهمی از آن است. دیگر هر سال باید منتظر یک فیلم قویِ منتقد جامعه سرمایهداری در کن بود. سال گذشته فیلم «قانون بازار» عرضه شده و امسال کن لوچ مقاوم و یکدنده با فیلم زیبا و خوشساخت «من دانیل بلیک»، شمشیر تیز خود را به سرمایهداری نشان داده است. فیلم از فضای سخت کارگری در کشور انگلستان میگوید و اینکه بیکارشدن تا چه حد در این کشور دردناک است و تفاوتی با مرگ ندارد. کن لوچ سیاست را به شکل بازی دوست و دشمن در اینجا فرض کرده است. حدوسطی در امر سیاسی مدنظر کارگردان نیست و از تمامی ابزار در دست خود استفاده کرده تا مشخص کند بازی سیاسی و هنر سیاسی هنر و تفکر روشنگری نیست و از قوانین فلسفی پیروی نمیکند. بازی سیاسی و هنری او بازی سیاهوسفیدهاست و چنین منطقی در ساختار کلی فیلم دیده میشود. مارکو بلوکیو با فیلم «رؤیاهای شیرین» آغازگر بخش دو هفته با منتقدان کن بود. پیش از نمایش فیلم بلوکیو، قدردانی از اکی کوریسماکی، گارگردان شهیر فنلاندی، برگزار شد. بعد از 50 دقیقه تأخیر، نمایش «رؤیای شیرین» آغاز شد. داستان فیلم بیننده را یاد «مادر من» مورتی میاندازد. فیلم پیرامون ترومای ازدستدادن مادر است و اینکه چگونه چنین تجربهای بر زندگی یک فرد اثرات دردناکی میگذارد. فیلم براساس کتاب معروف ایتالیایی ساخته شده و از بخشهای جذابی برخوردار است؛ هرچند فاقد یکدستی کامل است و بخشهایی از کار خستهکننده و اضافی به نظر میرسد. «هیولای پول» به کارگردانی جودی فاستر از دیگر فیلمهایی بود که پنجشنبه در بخش خارج از مسابقه روی پرده رفت. فاستر بههمراه جرج کلونی و جولیا رابرتز پس از نمایش فیلمش در کنفرانس خبری شرکت کرد و درباره غیبت کارگردانان زن در بدنه اصلی هالیوود، سابقه ۵۰ ساله خود در سینما و... صحبت کرد. در این کنفرانس خبری، جرج کلونی یکبار دیگر از نامزدی دونالد ترامپ انتقاد کرد و گفت: «قرار نیست ترامپ رئیسجمهور آمریکا شود چون هیچگاه ترس نمیتواند کشور ما را پیش ببرد». در این بخش از کنفرانس، خبرنگاری ایرانی از فاستر پرسید آیا رابرتز و کلونی چیز خاصی به نقشهایشان اضافه کردهاند؛ مثلا وقتی به آقای کلونی نگاه میکنیم تصویری از یک رئیسجمهور آینده را میبینیم. کلونی بهجای فاستر با شوخطبعی به این خبرنگار جواب داد: پرسیدن این سؤال از طرف جوانی از ایران، معنای بسیاری دارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.